Monaczyn (gmina)
| gmina wiejska | |
| 1867–1923[1] | |
 | |
| Państwo | |
|---|---|
| Obwód | |
| Okręg | |
| Siedziba | |
| Data powstania |
1867 |
| Data likwidacji |
1923 |
| Powierzchnia |
120,8 km2 (11.064 dziesięcin) |
| Populacja (1885) • liczba ludności |
|
| • gęstość |
59,0 os./km2 |
| Szczegółowy podział administracyjny | |
| Liczba miejscowości |
11 |
Położenie na mapie | |
| 49°32′26″N 26°20′47″E/49,540556 26,346389 | |
Monaczyn (ros. Маначинская волость, ukr. Маначинська волость) – dawna gmina wiejska istniejąca w latach 1867–1923 na Wołyniu[2]. Siedzibą gminy był Monaczyn (Маначин).
Historia
Gmina zbiorowa Monaczyn powstała w wyniku reformy struktur administracyjnych państwa rosyjskiego w latach 1864–1867. Należała do powiatu starokonstantynowskiego w guberni wołyńskiej[3].
W 1885 roku obejmowała 11 miejscowości, a zamieszkiwało ją 7135 ludności[4]. Większymi miejscowościami w gminie były: Monaczyn, Wójtowce, Garniszówka, Łozowa, Nemiryńce, Porochnia, Fedyrki i Januszkowce[4].
18 marca 1921, po zawarciu traktatu pokojowego między RFSRR i Ukraińską SRR z jednej a Polską z drugiej strony, wyznaczono nową granicę państwową, która podzieliła gubernię wołyńską na dwie części[5]. Gmina podległa administracji Ukraińskiej SRR, zachowując przynależność administracyjną do powiatu starokonstantynowskiego w szczątkowej guberni wołyńskiej[6].
W 1922 roku gmina przeszła pod administrację ZSRR. W wyniku przemian administracyjnych na terenie Ukraińskiej SRR, reforma z 7 marca 1923 zastąpiła ujezdy (powiaty) i wołości (gminy) systemem okręgów i rejonów[7][8]. Obszar zniesionej gminy wszedł w skład rejonu starokonstantynowskiego w okręgu szepetowskim[9]. Obszar zniesionej gminy wszedł w skład rejonu wołoczyskiego w okręgu proskurowskim[10][11].
Przypisy
- ↑ Gmina poza administracją polską.
- ↑ Volosts and communes of 1890. St. Petersburg: Central Statistical Committee of the Ministry of Internal Affairs, 1892. - (Statistics of the Russian Empire).
- ↑ Волости и важнейшие селения Европейской России. – Вып. 3: Губернии Малороссийские и Юго-Западные: Харьковская, Полтавская, Черниговская, Киевская, Волынская, Подольская / Издание Центрального статистического комитета. – СПб.,1885. – 349 c
- 1 2 ВОЛОСТИ И ВАЖНЕЙШИЕ СЕЛЕНИЯ ЕВРОПЕЙСКОЙ РОССИИ [online], resource.history.org.ua [dostęp 2026-02-02] [zarchiwizowane z adresu 2025-11-13].
- ↑ Adam Janusz Mielcarek, Podziały terytorialno-administracyjne II Rzeczypospolitej w zakresie administracji zespolonej, Warszawa 2008
- ↑ Постановление ВУЦИК от 12.10.1921 О выделении в состав Волынской губернии уездов Павловского и Коростенского и новом административном отделении Волынской губернии.
- ↑ Okręgi stały się jednostką średniego szczebla, a rajony jednostką podstawowego szczebla lokalnego.
- ↑ Uchwała Prezydium CIK USRR z 7 marca 1923.
- ↑ Постанова ВУЦВК від 7.03.1923 року «Про адміністраційно-територіяльний поділ Волині» (Збірник узаконень України за 1923 р., № 18-19, ст. 306)
- ↑ Постанова ВУЦВК від 7.03.1923 року «Про адміністраційно-територіяльний поділ Волині» (Збірник узаконень України за 1923 р., № 18-19, ст. 306)
- ↑ Административная карта Украины [Карти] : нов. районирование, утвержд. II сессией ВУЦИК'а… 12 апр. 1923 г. / Народ. Комиссариат Внутр. Дел, Землемер.-Тех. Отд. Наркомзема. — 1:1 050 000 ; 25 верст. в дюйме. — Х. : Пролетарий, [1923?]. — 1 к. (2 л.) : 3 цв., герб, печать ; 100×65 см (НБУВ СК 9908)