Nealit

Nealit

żółty okaz nealitu z Grecji
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	Pb4Fe(AsO3)2Cl4·2H2O[1]
Twardość w skali Mohsa	4[2][1]
Przełam	muszlowy, nierówny/nieregularny[2][1]
Łupliwość	niewyraźna[2]
Pokrój kryształu	słupkowy, igiełkowy[2], tabliczkowy, pryzmatyczny[1]
Układ krystalograficzny	trójskośny[2][1]
Klasa krystalograficzna	pinakoidalna[1]
Właściwości mechaniczne	kruchy[2][1]
Gęstość	5,88 cm/g3[2]
Właściwości optyczne
Barwa	żółta, pomarańczowa[2], żółtobrązowa, pomarańczowobrązowa[1]
Rysa	jasnożółta[2], jasnopomarańczowa[1]
Połysk	diamentowy, tłusty[2], szklisty, półszklisty[1]
Inne	dyspersja (optyka): stosunkowo słaba[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	4.JD.05[1]

Nealit – minerał klasy arsenianów.

Krystalizuje w układzie trójskośnym. Wykształca kryształy o pokroju słupkowym i igiełkowym. Występuje zazwyczaj w skupieniach równoległych, rzadziej promienistych^[2]. Jest minerałem bardzo kruchym i przezroczystym^[1]. Posiada najczęściej diamentowy połysk oraz jasnożółtą rysę^[2].

Występuje na starych hałdach pozostałości hutniczych bogatych w ołów i arsen, zrzucanych do morza^[2]. Towarzyszą mu anglezyt, aragonit, annabergit, fosgenit, laurionit, cerusyt oraz goethyt^[2][1].

Występuje przede wszystkim w Grecji (Lawrio)^[1]. Stwierdzony także we Francji, Włoszech, w Niemczech, Hiszpanii i Polsce (Górny Śląsk)^[1].