Nicke Andersson

Zainteresowanie Anderssona zaczęło się już we wczesnym dzieciństwie, kiedy to Kiss był jego ulubionym zespołem. Wkrótce odkrył kolekcję płyt ojca swojego przyjaciela z dzieciństwa i przyszłego kolegi z zespołu, Kenny’ego Håkanssona, oraz zespoły takie jak The Ramones i Sex Pistols^[4]. Jego zainteresowania wkrótce skierowały się w stronę cięższej muzyki, wymieniając się kasetami i winylami oraz pisząc do fanzinów. Wkrótce Andersson zaczął grać i wkrótce grał na perkusji i gitarze w zespołach rockowych i metalowych, takich jak Brain Dead Bodies, The Breaking, Belsen Barnen, Parodi, Maximal Skandal, Sons of Satan, Nihilist i wielu innych^[3][5].

Razem z Leifem Cuznerem i Alexem Hellidem założył zespół Sons of Satan, który został przemianowany na Brainwarp, a potem Nihilist^[5]. W grupie występowali również m.in. Johnny Hedlund, Ulf Cederlund czy Lars-Göran Petrov^[3]. W 1989 roku w wyniku konfliktu z Anedrssonem, z grupą rozstał się Hedlund^[3]. Nihilist wtedy zmienił nazwę na Entombed, a Hedlund założył nowy zespół Unleashed^[6][7]. Pod nową nazwą zespół wydał taśmę But Life Goes On w 1989 roku^[6]. Andersson był aktywnym kompozytorem i autorem tekstów w zespole, szczególnie w okresie pierwszych trzech studyjnych albumów; Left Hand Path, Clandestine i Wolverine Blues^[7]. Ten ostatni stał się znany jako jeden z pierwszych albumów w gatunku death’n’roll^[8]. W 1997 roku Andersson zakończył współpracę z Entombed, żeby poświęcić się działalności w The Hellacopters^[8]. Do Entombed powrócił dopiero w 2016 roku, po reaktywacji grupy^[9].

Pod koniec 1994 roku Andersson założył The Hellacopters jako projekt poboczny z Dregenem, Kennym Håkanssonem i Robertem Erikssonem. W styczniu 1995 roku wydali swój pierwszy singiel „Killing Allan” we własnej wytwórni Psychout Records^[10]. Ich pierwszy pełnometrażowy album Supershitty to the Max! ukazał się w 1996 roku i został nagrany w 25 godzin. Otrzymał nagrodę Grammis w lutym 1997 roku. Grupa zwerbowała Andersa Lindströma i supportowała Kiss podczas ich skandynawskich koncertów w 1997 roku. Rok później ukazał się album Payin' the Dues. Trzecim albumem The Hellacopters zmienili kierunek swojej muzyki na czystsze brzmienie niż wczesny garage/punk rock. Zespół kontynuował trasę koncertową z tymczasowymi zastępstwami, zanim Robert „Strings” Dahlqvist dołączył do zespołu jako pełnoetatowy gitarzysta. Zespół kontynuował wydawanie albumów i intensywnie koncertował w Skandynawii, Europie i innych częściach świata, a także otwierał koncerty The Rolling Stones na dwóch koncertach w 2002 roku. W 2006 roku The Hellacopters połączyli siły z The Hives, Backyard Babies, The Soundtrack of Our Lives i Millencolin i wyruszyli w udaną trasę po Szwecji^[11]. Zespół rozpadł się po wydaniu siódmego pełnometrażowego albumu Head off, zbioru coverów, po którym w 2008 roku odbyła się ostatnia trasa po Europie i Skandynawii.

Podczas trasy koncertowej po Stanach Zjednoczonych z The Hellacopters, zespół zagrał kilka koncertów w tym samym miejscu, co były wokalista Sonic’s Rendezvous Band, Scott Morgan. Doprowadziło to do powstania zespołu The Hydromatics, który w 1999 roku wydał swój pierwszy album Parts Unknown. Andersson i Morgan ponownie połączyli siły w 2004 roku, tym razem pod nazwą The Solution, wydając Communicate, a następnie Will Not Be Televised w 2007 roku^[12].

W 2005 roku Andersson i Robert Pehrsson założyli Death Breath. Wkrótce dołączyli do nich Scott Carlson i Erik Wallin, uzupełniając skład zespołu. Zespół gra metal, inspirowany ulubionymi wczesnymi zespołami ekstremalnego metalu Anderssona, takimi jak Venom, Autopsy i Celtic Frost. Zespół wydał w 2006 roku albumy Stinking Up the Night, a w 2007 roku Let It Stink.

Po rozpadzie The Hellacopters, Andersson założył Cold Ethyl wraz z Thomasem Erikssonem, Tobiasem Egge i Dolfem De Borstem z The Datsuns. Zespół zagrał swój pierwszy koncert w Debaser Slussen w Sztokholmie na początku 2009 roku i przez krótki czas występował w klubowym Fanclubie.

Początkowo solowy projekt nagraniowy Nicke’a Anderssona, Imperial State Electric, wkrótce przekształcił się w zespół koncertowy w tym samym składzie co Cold Ethyl. W latach 2010–2011 koncertowali po Skandynawii i Europie, wydając swój pierwszy album o tym samym tytule (wydany w styczniu 2010). I.S.E. grali głównie jako gwiazdy i na festiwalach, ale zdarzało im się również występować jako support przed Kiss i Guns N’ Roses. Na potrzeby nagrania drugiego albumu „Pop War” (wydanego 9 marca 2012) Imperial State Electric został uznany za pełnoprawny zespół. Trasa „Pop War” rozpoczęła się nieoficjalnie dwoma koncertami supportującymi The Hives, jednym tajnym koncertem „tylko na zaproszenie” 28 marca 2012 i jednym oficjalnym koncertem The Hives trzy dni później. Trasa Imperial State Electric Pop War oficjalnie rozpoczęła się 4 kwietnia w Katalin w Uppsali.

W marcu 2017 roku ogłoszono, że Andersson dołączył do zespołu Lucifer jako perkusista^[13][14]. Zaczął pisać piosenki w 2016 roku ze swoją ówczesną żoną i wokalistką Lucifer, Johanną Sadonis. Jako multiinstrumentalista, Lucifer nagrał swój drugi album w domowym studiu Anderssona bez pełnego składu, jedynie z gitarzystą Robinem Tidebrinem^[15]. Trzeci i czwarty album zespołu, Lucifer III i Lucifer IV, były nominowane do nagród Grammis w kategorii „Best Hard Rock/Metal”^[16][17].

W 1998 roku Andersson wraz z byłym kolegą z zespołu Dregenem, Ginger (z Wildhearts) i Thomasem Skogsbergiem założyli Supershit 666. Muzyka zespołu bardzo przypominała brzmienie wczesnego Hellacopters. Zespół wydał EP-kę o tym samym tytule w 1999 roku, ale nigdy nie zagrał na żywo. Jednak Dregen i Ginger wyrazili zainteresowanie ponownym wspólnym graniem, prawdopodobnie pod nazwą Supershit 666^[18]. Po wydaniu albumu By the Grace of God Andersson został zaproszony do udziału w trasie koncertowej Wayne’a Kramera i pozostałych członków MC5 w 2003 i 2004 roku. Wraz z innym członkiem Hellacopter, Robertem Dahlqvistem, Andersson nagrał partie perkusji i gitary na albumie szwedzkiego piosenkarza i autora tekstów Stefana Sundströma z 2004 roku, Hjärtats melodi. Poza byciem producentem i współproducentem własnych zespołów, Andersson wyprodukował drugi album szwedzkiego zespołu rockowego Dollhouse, „The Royal Rendezevous”, w Acetone Studio w Sztokholmie pod koniec 2005 roku. Również w Acetone Studio zagrał na albumie Neila Leytona The Betrayal of the Self wraz z gitarzystą Backyard Babies, Dregenem. W następnym roku wyprodukował piąty album studyjny Backyard Babies, People Like People Like People Like Us^[19]. W 2009 roku ogłoszono, że Andersson i Neil Leyton uruchomią projekt poboczny o nazwie The Point, a wiosną 2010 roku planują wydać 7-calowy singiel zatytułowany „Give it a try”.