Niklozamid
| |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||
| Wzór Hilla |
C13H8Cl2N2O4 | ||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
327,12 g/mol | ||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||||
| DrugBank | |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| Klasyfikacja medyczna | |||||||||||||||||
| ATC | |||||||||||||||||
Niklozamid – organiczny związek chemiczny stosowany jako lek przeciwpasożytniczy w leczeniu zakażenia tasiemcem – tasiemcem nieuzbrojonym, tasiemcem uzbrojonym, brudzogłowcem szerokim oraz tasiemcem karłowatym.
Mechanizm działania
Niklozamid hamuje wytwarzanie ATP u pasożytów oraz wywiera wpływ na metabolizm węglowodanów. Ponadto powoduje wzrost wrażliwości tasiemców na enzymy proteolityczne.
Działania niepożądane
Sporadycznie występują dolegliwości żołądkowo-jelitowe.
Stosowanie
Podaje się jednorazowo w dawce 2 g. W inwazji wywołanej T. solium po 2 godz. od podania niklozamidu należy zastosować lek przeczyszczający, ponieważ nie wywołuje on obumarcia jaj tasiemców, które mogłyby przedostać się do krwiobiegu i spowodować rozwój wągrzycy.
Preparaty
- Devermin (Chinoin)
- Radeverm (Germed)
- Teniarene (Amsa)
- Trédémine (Bellon)
- Yomesan (Bayer)
Przypisy
- ↑ Niklozamid [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: N3510 [dostęp 2016-12-16].
Bibliografia
- Ernst Mutschler, Gerd Geisslinger: Farmakologia i Toksykologia Mutschlera. MedPharm, 2010. ISBN 978-83-60466-81-0.
- Jan Kazimierz Podlewski: Leki współczesnej terapii. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1989, s. 419. ISBN 83-200-0943-X.
Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.
