Olha Stefaniszyna

Olha Stefaniszyna
Ольга Стефанішина
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Olha Witalijiwna Stefaniszyna

Data i miejsce urodzenia

29 października 1985
Odessa

Zawód, zajęcie

polityk, prawniczka, urzędniczka państwowa

Alma Mater

Kijowski Uniwersytet Narodowy im. Tarasa Szewczenki

Stanowisko

wicepremier (2020–2025), minister sprawiedliwości (2024–2025), ambasador Ukrainy w USA (2025–2026)

Odznaczenia
Order „Za zasługi” II klasy (Ukraina) Krzyż Oficerski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa)

Olha Witalijiwna Stefaniszyna, ukr. Ольга Віталіївна Стефанішина (ur. 29 października 1985 w Odessie[1]) – ukraińska polityk, prawniczka i urzędniczka państwowa, od 2020 do 2025 wicepremier[2], w latach 2024–2025 minister sprawiedliwości, w latach 2025–2026 ambasador w Stanach Zjednoczonych.

Życiorys

W 2008 uzyskała dyplom z prawa międzynarodowego i dyplom tłumacza języka angielskiego na Kijowskim Uniwersytecie Narodowym im. Tarasa Szewczenki. W 2016 została absolwentką finansów na ONEU, odeskim uniwersytecie ekonomicznym[3]. Pracowała jako urzędniczka w ministerstwie sprawiedliwości[1]. W 2017 była dyrektorem rządowego biura do spraw integracji z UE i NATO, a następnie do 2019 dyrektorem generalnym sekretariatu rządu do spraw integracji w europejskiej i euroatlantyckiej[3]. W 2019 bez powodzenia kandydowała do Rady Najwyższej z listy Ukraińskiej Strategii Hrojsmana premiera Wołodymyra Hrojsmana. Po odejściu z administracji rządowej dołączyła do prywatnej kancelarii prawniczej[1].

4 czerwca 2020 weszła w skład gabinetu Denysa Szmyhala jako wicepremier do spraw integracji z Unią Europejską i NATO[4]. 4 września 2024 parlament odwołał ją z tego stanowiska[5]. Następnego dnia powróciła na ten urząd, dodatkowo otrzymując nominację na ministra sprawiedliwości[6]. Stanowiska rządowe zajmowała do lipca 2025.

W sierpniu tego samego roku została powołana na stanowisko ambasadora Ukrainy w Waszyngtonie[7]. W sierpniu 2026 odwołana ze stanowiska po złożeniu rezygnacji. W tym samym miesiącu prokurator przedstawił jej zarzuty związane z nielegalnym wzbogaceniem się i zatajeniem majątku[8].

Odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 Pawło Wujeć, Нові люди в уряді. Досьє на віце-прем’єра та міністра культури [online], glavcom.ua, 4 czerwca 2020 [dostęp 2020-06-21] (ukr.).
  2. ↑ Formalnie z krótką przerwą między 4 a 5 września 2024 wynikającą z reorganizacji zakresu jej kompetencji.
  3. 1 2 Стефанішина Ольга Віталіївна, kmu.gov.ua [zarchiwizowane 2020-06-21] (ukr.).
  4. ↑ Rada with 255 votes backs appointment of Stefanyshyna as deputy PM for European Integration [online], interfax.com.ua, 4 czerwca 2020 [dostęp 2020-06-21] (ang.).
  5. ↑ Рада звільнила віцепрем’єрку з євроінтеграції та трьох міністрів [online], ukrinform.ua, 4 września 2024 [dostęp 2024-09-05] (ukr.).
  6. ↑ Дев’ять нових міністрів: у Раді підтримали кадрові ротації в уряді, Кулебу і Верещук звільнено, Сибіга очолив МЗС – головне [online], nv.ua, 5 września 2024 [dostęp 2024-09-05] (ukr.).
  7. ↑ Стефанішина офіційно стала новим послом України в США – Зеленський [online], ukrinform.ua, 27 sierpnia 2025 [dostęp 2025-08-27] (ukr.).
  8. ↑ Maciej Filipek, Ważna ukraińska urzędniczka podejrzana o zatajenie majątku [online], rmf24.pl, 6 sierpnia 2026 [dostęp 2026-08-07].
  9. ↑ Указ Президента України № 503/2025 Про відзначення державними нагородами України працівників дипломатичної служби [online], president.gov.ua, 20 lipca 2025 [dostęp 2025-07-21] (ukr.).
  10. ↑ Lietuvos Valstybės dienos proga – apdovanojimai aukštiems Ukrainos pareigūnams [online], lrt.lt, 6 lipca 2023 [dostęp 2024-02-28] (lit.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.