Parnall Puffin
 | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Konstruktor |
Harold Bolas |
| Typ |
wodnosamolot myśliwsko-rozpoznawczy |
| Konstrukcja |
drewniana |
| Załoga |
2 |
| Historia | |
| Data oblotu |
1920 |
| Lata produkcji |
1920 |
| Liczba egz. |
3 |
| Dane techniczne | |
| Napęd |
1 × silnik rzędowy Napier Lion II |
| Moc |
450 KM |
| Wymiary | |
| Rozpiętość |
12,19 m |
| Długość |
9,14 m |
| Wysokość |
3,51 m |
| Masa | |
| Startowa |
2256 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. |
177 km/h |
| Pułap |
3048 m |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| stały karabin maszynowy Vickers kal. 7,7 mm pilota oraz ruchomy Lewis kal. 7,7 mm obserwatora | |
| Użytkownicy | |
| Royal Air Force | |
Parnall Puffin – brytyjski dwumiejscowy wodnosamolot myśliwsko-rozpoznawczy w układzie dwupłata, zaprojektowany i zbudowany przez firmę Parnall dla Royal Air Force i przeznaczony do operowania z pokładów lotniskowców[1].
Historia
Po zakończeniu I wojny światowej George Parnall opuścił kierownictwo spółki Parnall & Sons Limited i w 1919 roku założył nową firmę George Parnall and Company z siedzibą w Bristolu. Nowe przedsiębiorstwo powróciło do produkcji lotniczej, koncentrując się na bardziej zaawansowanych konstrukcjach wojskowych[1].
Bezpośrednim impulsem do powstania samolotu Puffin była specyfikacja RAF Type 21, opublikowana w 1920 roku, która określała zapotrzebowanie na eksperymentalny wodnosamolot zdolny do prowadzenia działań myśliwsko-rozpoznawczych z pokładów lotniskowców. Jedynym konkurentem Parnalla w tym postępowaniu była wytwórnia Fairey z konstrukcją Pintail[2].
Konstruktorem Puffina był inż. Harold Bolas, który w 1920 roku dołączył do firmy George’a Parnalla i objął funkcję szefa zespołu konstruktorów lotniczych. Zbudowano trzy prototypy, oznaczone numerami wojskowymi N136–N138[3].
Pierwszy lot Puffina odbył się 19 listopada 1920 r. na Isle of Grain, za sterami podtypu zasiadł pilot doświadczalny kmdr. Norman Macmillan[4]. Próby w locie wykazały poważne problemy z własnościami pilotażowymi, w szczególności niestabilność w osi podłużnej oraz trudności przy starcie z wody. Pomimo licznych modyfikacji program zakończono bez wdrożenia samolotu do służby liniowej[5]. Maszyny przekazano RAF, który wykorzystywał je do testów[6].
Konstrukcja
Parnall Puffin był dwupłatowym wodnosamolotem o konstrukcji całkowicie drewnianej. Skrzydła tworzyły komorę płatów usztywnioną zastrzałami łączącymi płaty z kadłubem i naciągami wykonanymi z drutów[7]. Skrzydła były składane wzdłuż kadłuba, co ułatwiało hangarowanie na pokładach lotniskowców[1].
Kadłub mieścił dwie oddzielne kabiny – przednią dla pilota oraz tylną dla obserwatora-strzelca. Fotel pilota miał regulowaną pozycję w celu poprawy widoczności z kabiny. Nietypowym rozwiązaniem było umieszczenie statecznika pionowego i steru kierunku pod ogonową częścią kadłuba, co zapewniało obserwatorowi niemal nieograniczone pole ostrzału i obserwacji w tylnej półsferze[2].
Samolot posiadał centralny pływak główny oraz dwa pływaki pomocnicze zamontowane pod dolnym płatem. Pływak centralny był wydłużony i masywny, co miało poprawić stateczność podczas startu i lądowania na wodzie, jednak w praktyce powodowało znaczne problemy hydrodynamiczne[8]. Na końcu pływaka znajdował się ster wodny, istniała również możliwość zainstalowania na pływaku kół podwozia. Za pomocą ręcznego mechanizmu koła można było podnieść[7].
Napęd stanowił 12-cylindrowy silnik rzędowy Napier Lion II o mocy 450 KM, chłodzony wodą, napędzający dwułopatowe śmigło drewniane. Silnik wyposażono w rozrusznik elektryczny oraz dodatkowy rozrusznik ręczny, co było rozwiązaniem nowatorskim, lecz zawodnym w eksploatacji[9].
Całkowita długość samoloty wynosiła 9,14 m, rozpiętość 12,19 m, wysokość 3,51 m. Całkowita masa wynosiła 2256 kg, samolot osiągał prędkość maksymalną 177 km/h oraz osiągał pułap praktyczny około 3048 m. Uzbrojenie stanowił stały karabin maszynowy Vickers kal. 7,7 mm obsługiwany przez pilota oraz ruchomy Lewis kal. 7,7 mm obserwatora[10]
Przypisy
- 1 2 3 Barciszewski 2025 ↓, s. 69.
- 1 2 Barciszewski 2025 ↓, s. 69–70.
- ↑ Barciszewski 2025 ↓, s. 69–72.
- ↑ Barciszewski 2025 ↓, s. 73.
- ↑ Barciszewski 2025 ↓, s. 73–75.
- ↑ Wixey 1990 ↓, s. 105.
- 1 2 Barciszewski 2025 ↓, s. 72.
- ↑ Barciszewski 2025 ↓, s. 74.
- ↑ Barciszewski 2025 ↓, s. 70–71.
- ↑ Barciszewski 2025 ↓, s. 76.