Partia Małopolska
| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Sformowanie |
1765 |
| Rozformowanie |
1776 |
| Nazwa wyróżniająca | |
| Tradycje | |
| Kontynuacja | |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | |
| Rodzaj sił zbrojnych | |
| Rodzaj wojsk | |
Partia Małopolska (krakowsko-sandomierska[1]) – struktura wojskowa Wojska I Rzeczypospolitej.
Charakterystyka
W 1765 roku Komisja Wojskowa Koronna podzieliła cała jazdę polskiego autoramentu na partie.
W lipcu tegoż roku Partia Małopolska składała się z 14 chorągwi pancernych. Chorągiew pancerna Jego Królewskiej Mości obejmowała rotmistrza, porucznika i chorążego, namiestnika, 48 towarzyszy, 2 podoficerów, 2 trębaczy i 48 szeregowych; chorągiew pancerna pisarza wielkiego koronnego liczyła 3 oficerów, 1 namiestnika, 37 towarzyszy, 2 podoficerów, 2 trębaczy i 37 szeregowych. Natomiast pozostałe oddziały etatowo posiadały w swoim 3 trzech oficerów, 1 namiestnika, 22 towarzyszy, 1 podoficera, 2 trębaczy i 24 szeregowych i. Łącznie więc w 14 chorągwiach partii małopolskiej, po odliczeniu niepełniących służby rotmistrzów, powinno znajdować się 28 oficerów, 14 namiestników, 349 towarzyszy, 16 podoficerów, 28 trębaczy i 373 szeregowych[2].
W rzeczywistości cztery chorągwie były w całości urlopowane lub zniszczone w trakcie konfederacji barskiej. W pozostałych chorągwiach na urlopach przebywali niemal wszyscy oficerowie i towarzysze. Brakowało też 399 koni, a jeden namiestnik, jeden towarzysz, dwóch podoficerów i 34 szeregowych było odkomenderowanych. Prawdopodobnie patrolowali oni kordon graniczny[2].
Regimentarze partii małopolskiej
- koniuszy koronny Hieronim Wielopolski (1765-)[3]
- Szaniawski (-1772)[4]
- Paweł Popiel (1772-)[4]
Skład partii w 1767 roku
- Husarii – 610/240
- Pancernych – 640/305
- Lekkich – 250/135
Razem – 500/680
Uwagi
- ↑ W liczniku stan etatowy, w mianowniku faktyczny.
Przypisy
- ↑ Ciesielski 2010 ↓, s. 32.
- 1 2 Trąbski 2012 ↓, s. 103.
- ↑ Górski 1894 ↓, s. 138.
- 1 2 Górski 1894 ↓, s. 152.
- ↑ Górski 1894 ↓, s. 139.
Bibliografia
- Konstanty Górski: Historya jazdy polskiej. Kraków: Spółka Wydawnicza Polska, 1894.
- Andrzej Grabski, Jan Wimmer i inni, Zarys dziejów wojskowości polskiej do roku 1864. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej. Warszawa 1966.
- Tomasz Ciesielski: Jazda koronna i Wielkiego Księstwa Litewskiego autoramentu narodowego armii Rzeczypospolitej Obojga Narodów w latach 1717–1776. W: Aleksander Smoliński (red.): Do szarży marsz, marsz... Studia z dziejów kawalerii. T.1. Toruń: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2010. ISBN 978-83-231-2567-9.
- Maciej Trąbski: Kawaleria autoramentu narodowego Rzeczypospolitej Obojga Narodów w epoce stanisławowskiej. Lata 1775–1794. W: Aleksander Smoliński (red.): Do szarży marsz, marsz... Studia z dziejów kawalerii. T. 2. Toruń: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2012. ISBN 978-83-231-2783-3.