Partia Wielkopolska
| Historia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Sformowanie |
1765 |
| Rozformowanie |
1776 |
| Nazwa wyróżniająca | |
| Tradycje | |
| Kontynuacja | |
| Dowódcy | |
| Pierwszy |
Krzywicki |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | |
| Rodzaj sił zbrojnych | |
| Rodzaj wojsk | |
Partia Wielkopolska (wielkopolsko-pruska[1]) – struktura wojskowa Wojska I Rzeczypospolitej.
Charakterystyka
W 1765 roku Komisja Wojskowa Koronna podzieliła cała jazdę polskiego autoramentu na partie.
W lipcu tegoż roku Partia Wielkopolska składała się z 5 chorągwi husarskich i 9 pancernych. Zgodnie z etatem chorągwi husarskiej Najjaśniejszego Pana powinno w niej być dwóch oficerów (porucznik i chorąży), 1 namiestnik, 46 towarzyszy, 50 szeregowych i 1 trębacz[2]. W chorągwi husarskiej starosty sokolnickiego powinno służyć 2 oficerów, 1 namiestnik, 36 towarzyszy i 40 szeregowych oraz 1 żołnierz w sztabie małym. W chorągwi regimentarza powinno być 2 oficerów, 1 namiestnik, 21 towarzyszy, 25 szeregowych i trzech żołnierzy w sztabie małym (pauker i dwóch trębaczy). W pozostałych chorągwiach powinno być po 2 oficerów, 1 namiestniku, 21 towarzyszy i 25 szeregowych oraz po 1 żołnierzu w sztabie małym. Łącznie więc w Partii Wielkopolskiej powinno służyć 29 oficerów, 14 namiestników, 334 towarzyszy, 390 szeregowych i 16 żołnierzy w sztabie małym[3].
Stan faktyczny partii był znacznie niższy niż przewidywały etaty poszczególnych chorągwi. Brakowało komendanta partii, 26 oficerów, 4 namiestników, 286 towarzyszy, 146 szeregowych i 3 żołnierzy w sztabie małym oraz 476 koni. Dodatkowo 6 pocztowych odnotowano jako dezerterów, a 27 koni było chorych. Poza tym odkomenderowanych było 2 namiestników, 2 towarzyszy i 14 szeregowych[3].
Regimentarze partii wielkopolskiej
Skład partii
- Husarii – 110/72
- Pancernych – 350/225
- Lekkich – 65/38
Razem – 625/335
Uwagi
- ↑ W liczniku stan etatowy, w mianowniku faktyczny.
Przypisy
- ↑ Ciesielski 2010 ↓, s. 32.
- ↑ Trąbski 2012 ↓, s. 103.
- 1 2 Trąbski 2012 ↓, s. 104.
- ↑ Górski 1894 ↓, s. 128.
- 1 2 Górski 1894 ↓, s. 150.
- ↑ Górski 1894 ↓, s. 139.
Bibliografia
- Konstanty Górski: Historya jazdy polskiej. Kraków: Spółka Wydawnicza Polska, 1894.
- Tomasz Ciesielski: Jazda koronna i Wielkiego Księstwa Litewskiego autoramentu narodowego armii Rzeczypospolitej Obojga Narodów w latach 1717–1776. W: Aleksander Smoliński (red.): Do szarży marsz, marsz... Studia z dziejów kawalerii. T.1. Toruń: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2010. ISBN 978-83-231-2567-9.
- Maciej Trąbski: Kawaleria autoramentu narodowego Rzeczypospolitej Obojga Narodów w epoce stanisławowskiej. Lata 1775–1794. W: Aleksander Smoliński (red.): Do szarży marsz, marsz... Studia z dziejów kawalerii. T. 2. Toruń: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2012. ISBN 978-83-231-2783-3.