Patrol Carlsona

Patrol Carlsona
II wojna światowa, wojna na Pacyfiku, walki o Guadalcanal
Ilustracja
Rdzenni mieszkańcy Wysp Salomona prowadzą żołnierzy 2 Pułku Piechoty Morskiej w pościgu za siłami japońskimi na Guadalcanalu, listopad 1942
Czas

6 listopada – 4 grudnia 1942

Miejsce

Guadalcanal

Terytorium

Archipelag Wysp Salomona

Wynik

zwycięstwo Amerykanów

Strony konfliktu
 Japonia  Stany Zjednoczone
 Australia
 Wielka Brytania
Dowódcy
Harukichi Hyakutake
Toshinari Shōji 		Alexander Vandegrift
Evans Carlson
Siły
2500[1][2][3][4][5][6][7][8] 700[9]
Straty
488 zabitych[10][11][12] Stany Zjednoczone 16 zabitych,
17 rannych,
225 chorych,
Wielka Brytania 2 rannych[9][13][14][12]
Położenie na mapie Wysp Salomona
Mapa konturowa Wysp Salomona, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
9°26′06,3240″S 159°57′03,6000″E/-9,435090 159,951000

Patrol Carlsona, znany również jako Długi Patrol lub Długi Patrol Carlsona – operacja przeprowadzona przez 2. batalion Marines pod dowództwem ppłk. Evansa Carlsona podczas kampanii na Guadalcanalu przeciwko Cesarskiej Armii Japońskiej pomiędzy 6 listopada a 4 grudnia 1942 roku. Podczas operacji amerykański 2 Pułk Piechoty Morskiej zaatakował siły japońskie pod dowództwem Toshinariego Shōjiego, które uciekały przed próbą okrążenia w rejonie Koli Point na Guadalcanalu i próbowały dołączyć do innych japońskich jednostek po przeciwnej stronie amerykańskiego punktu umocnionego Lunga Point.

W serii małych starć trwających 29 dni, 2 Pułk Piechoty Morskiej zabił prawie 500 japońskich żołnierzy, tracąc jedynie 16 poległych w walce, choć wielu innych żołnierzy ucierpiało z powodu chorób tropikalnych. Marines zdobyli również japońskie działo polowe, które ostrzeliwało Henderson Field, kluczowe alianckie lotnisko na Guadalcanalu.

Tło

Kampania na Guadalcanalu

7 sierpnia 1942 roku siły alianckie (głównie amerykańska piechota morska) wylądowały na wyspach Guadalcanal, Tulagi i Florida w archipelagu Wysp Salomona. Ich misją było uniemożliwienie Japończykom wykorzystania wysp jako baz zagrażających szlakom zaopatrzeniowym między Stanami Zjednoczonymi a Australią oraz zabezpieczenie wysp jako punktów wyjściowych dla nowej kampanii mającej na celu odizolowanie głównej japońskiej bazy w Rabaulu, a jednocześnie wsparcie alianckiej kampanii na Nowej Gwinei. Lądowanie zapoczątkowało sześciomiesięczną kampanię o Guadalcanal[15].

Japończycy zostali zaskoczeni i do zmroku 8 sierpnia 11 000 żołnierzy alianckich – pod dowództwem gen. por. Alexandra Vandegrifta – zabezpieczyło Tulagi i pobliskie małe wyspy, a także nieukończone lotnisko w Lunga Point na Guadalcanalu. Alianci później przemianowali to lotnisko na Henderson Field. Aby chronić lotnisko, amerykańska piechota morska utworzyła obronę obwodową wokół Lunga Point. Dodatkowe posiłki w ciągu kolejnych dwóch miesięcy zwiększyły liczbę żołnierzy amerykańskich na Guadalcanalu do ponad 20 000[16][17][18][19].

W odpowiedzi na lądowanie aliantów na wyspie, japońska Cesarska Kwatera Główna przydzieliła 17 Armii – związkowi operacyjnemu o faktycznej wielkości korpusu z bazą w Rabaulu i pod dowództwem gen. por. Harukichiego Hyakutakego – zadanie odzyskania Guadalcanalu. Jednostki 17 Armii zaczęły przybywać na Guadalcanal 19 sierpnia, aby wyprzeć siły alianckie z wyspy[20][21][22].

Mapa Guadalcanalu i pobliskich wysp. Obszary Lunga i Kola Point znajdują się na północy wyspy w środkowej części wyspy

Pierwsza japońska próba odbicia Hendersona Field zakończyła się niepowodzeniem, gdy 21 sierpnia w bitwie nad Alligator Creek został rozbity 917-osobowy oddział japoński. Kolejna próba miała miejsce w dniach 12–14 września i zakończyła się porażką 6000 żołnierzy pod dowództwem gen. mjr. Kiyotake Kawaguchiego w bitwie o Krwawą Grań. Kawaguchi i ocalałe oddziały japońskie przegrupowały się następnie na zachód od rzeki Matanikau na Guadalcanalu[23].

Bitwa o lotnisko Hendersona

Między 1 a 17 października Japończycy wysłali na Guadalcanal 15 000 żołnierzy, dając Hyakutakemu łącznie 20 000 żołnierzy do wykorzystania w planowanej ofensywie. Po tym, jak oficerowie sztabowi Hyakutakego zaobserwowali amerykańską obronę wokół Lunga Point, Hyakutake zdecydował, że główny atak zostanie przeprowadzony z południa od lotniska Hendersona. Jego 2 Dywizja (wzmocniona o żołnierzy z 38 Dywizji), pod dowództwem gen. por. Masao Maruyamy, otrzymała rozkaz przemarszu przez dżunglę i ataku na amerykańską obronę od południa, w pobliżu wschodniego brzegu rzeki Lunga. 2 Dywizja, licząca 7000 żołnierzy, została podzielona na trzy jednostki: lewe skrzydło pod dowództwem gen. mjr. Yumio Nasu, w którego skład wchodził 29 Pułk Piechoty, prawe skrzydło pod dowództwem Kawaguchiego, składające się z żołnierzy z 230 Pułku Piechoty (z 38 Dywizji Piechoty), oraz rezerwę dywizji dowodzoną przez Maruyamę, w skład której wchodził 16 Pułk Piechoty[24][25][26][27][28][29].

Mapa sytuacyjna, 23–26 października. Podczas gdy inne siły japońskie atakują od zachodu nad rzeką Matanikau (po lewej), 2 Dywizja Maruyamy atakuje Lunga Point od południa (po prawej)

23 października siły Maruyamy z trudem przedzierały się przez dżunglę, aby dotrzeć do amerykańskich pozycji. Kawaguchi – z własnej inicjatywy – zaczął przesuwać swoją prawą jednostkę na wschód, wierząc, że amerykańska obrona jest tam słabsza. Maruyama, za pośrednictwem jednego ze swoich oficerów sztabowych, nakazał Kawaguchiemu kontynuowanie pierwotnego planu ataku. Kiedy odmówił, Kawaguchi został odwołany ze stanowiska dowódcy i zastąpiony przez płk. Toshinariego Shōjiego, dowódcę 230 Pułku Piechoty. Tego wieczoru, dowiedziawszy się, że siły lewego i prawego skrzydła nadal mają trudności z dotarciem do amerykańskich pozycji, Hyakutake przełożył atak na godzinę 19:00 24 października. Amerykanie nie byli świadomi zbliżania się sił Maruyamy[30][31][32].

W końcu, późnym wieczorem 24 października, siły Maruyamy dotarły do granicy amerykańskich pozycji w Lunga Point. Przez dwie kolejne noce siły Maruyamy przeprowadziły liczne, nieudane, frontalne ataki na pozycje bronione przez żołnierzy 1. batalionu 7 Pułku Piechoty Morskiej pod dowództwem ppłk. Chesty’ego Pullera i 3. batalionu 164 Pułku Piechoty Armii Stanów Zjednoczonych, dowodzony przez ppłk. Roberta Halla. Karabiny, karabiny maszynowe, moździerze, artyleria oraz bezpośredni ostrzał z dział przeciwpancernych kal. 37 mm piechoty morskiej i armii USA „dokonały straszliwej rzezi” wśród Japończyków[33]. W atakach zginęło ponad 1500 żołnierzy Maruyamy, przy czym Amerykanie stracili ok. 60 zabitych. Jednostki prawego skrzydła Shōjiego nie brały udziału w atakach, decydując się pozostać na miejscu, aby osłonić prawą flankę Nasu przed ewentualnym atakiem sił amerykańskich w tym rejonie, który nigdy nie nastąpił[34][35][36][37][38].

O godzinie 8:00 26 października Hyakutake odwołał dalsze ataki i nakazał swoim siłom odwrót. Ocalali żołnierze lewego skrzydła i rezerwy dywizji Maruyamy otrzymali rozkaz wycofania się w rejon rzeki Matanikau, podczas gdy jednostka prawego skrzydła pod dowództwem Shōjiego otrzymała rozkaz skierowania się do Koli Point, 21 km na wschód od rzeki Lunga. Shōji i jego żołnierze zaczęli przybywać do Koli Point 3 listopada[39][40][41][42][43][44].

Zatoka Aola i akcja na Koli Point

Raiderzy Carlsona wylądowali w Zatoce Aola 4 listopada

O godzinie 5:30 4 listopada dwie kompanie z 2. batalionu Marines, dowodzone przez ppłk. Evansa Carlsona, wylądowały na łodziach w Zatoce Aola, 64 km na wschód od Lunga Point. Raiderzy Carlsona – wraz z żołnierzami 147 Pułku Piechoty Armii Stanów Zjednoczonych – mieli zapewnić ochronę 500 Seabees podczas prac nad budową lotniska. Projekt budowy lotniska w zatoce Aola został zatwierdzony przez adm. Williama Halseya Jr. – dowódcę sił alianckich na obszarze południowego Pacyfiku – zgodnie z rekomendacją kadm. Richmonda K. Turnera, dowódcy sił desantowych Marynarki Wojennej USA na południowym Pacyfiku[12][45][46][47].

2. batalion Marines był unikalną jednostką w Korpusie Piechoty Morskiej. Pierwotna organizacja i taktyka batalionu opierały się na zasadach stworzonych przez chińskich komunistów, które Carlson poznał, służąc jako obserwator podczas wojny chińsko-japońskiej w latach 1937–1938. Zasady te obejmowały promowanie demokratycznych relacji pomiędzy oficerami i szeregowymi oraz podejmowanie decyzji w drodze zbiorowego konsensusu. W przeciwieństwie do 1. batalionu Marines, który koncentrował się na taktyce komandosów, 2. batalion szkolił się do działania jako siły partyzanckie. Szkolenie kładło nacisk na taktykę infiltracji i często obejmowało ćwiczenia taktyczne prowadzone w nocy. Batalion został podzielony na sześć samodzielnych kompanii strzeleckich i kompanię sztabową. Przed lądowaniem na Guadalcanalu, elementy batalionu brały udział w działaniach bojowych jako część garnizonu atolu Midway podczas bitwy o Midway w maju 1942 roku oraz w kontrowersyjnym rajdzie na wyspę Makin w sierpniu tego samego roku[48].

Na początku listopada Vandegrift, obawiając się, że Japończycy planują atak na Lunga Point od wschodu, wykorzystując siły Shōjiego i dodatkowe posiłki, rozpoczął operację przeciwko japońskim jednostkom w Koli Point. Począwszy od 4 listopada, dwa bataliony piechoty morskiej i dwa bataliony wojsk lądowych USA zaatakowały i próbowały okrążyć ludzi Shōjiego w Gavaga Creek w pobliżu wioski Tetere w rejonie Koli Point[49][50][51][52][53][54].

Gdy wojska amerykańskie próbowały zniszczyć siły Shōjiego, Vandegrift nakazał Raidersom Carlsona marsz lądem z zatoki Aola w kierunku Koli Point, aby odciąć wszystkie siły Shōjiego, które uniknęły próby okrążenia. 5 listopada dwa statki transportowe skierowały się do Espiritu Santo, aby zabrać trzy kompanie z batalionu Carlsona, podczas gdy Carlson przygotowywał swoje dwie kompanie, które już były na Guadalcanalu, do marszu lądem w kierunku Koli Point. Carlson zorganizował personel tyłowy w Aola, tak aby co cztery dni zaopatrywał jego patrol w racje żywnościowe w ustalonym wcześniej punkcie na wybrzeżu. Patrol prowadzony przez przewodników wywodzących się z miejscowej ludności miał spotkać się z załogą łodzi i dostarczyć zaopatrzenie w głąb lądu do bazy patrolowej Carlsona[12][14][55].

Patrol

Działania początkowe

Mapa patrolu Carlsona, od Aoli do Lunga Point

O świcie 6 listopada Carlson wraz ze swoją grupą dowodzenia, dwiema kompaniami oraz grupą lokalnych przewodników i tragarzy pod dowództwem mjr. Johna Mathera z Armii Australijskiej i st. sierż. Jacoba C. Vouzy z Policji Wysp Salomona wyruszyli z Aoli na patrol. Grupa maszerowała szlakiem przez dżunglę na północny zachód do rzeki Reko, docierając tam 7 listopada. Nad Reko Carlson dowiedział się, że lokalna misja chrześcijańska została niedawno zaatakowana przez japońskie wojska, które zamordowały dwóch misjonarzy, po czym ruszyły na zachód. Przeprawiając się przez rzekę z jednym plutonem żołnierzy, Carlson natknął się na niewielką grupę Japończyków, którzy postrzelili i ciężko ranili rodzimego przewodnika prowadzącego kolumnę amerykańskiej piechoty morskiej. Odpowiadając ogniem, Marines zabili dwóch japońskich żołnierzy i odparli atak kolejnych trzech lub czterech. Następnie przybyły główne siły Carlsona, a kolumna zatrzymała się w terenie na noc[12][14][56][57].

8 listopada kolumna kontynuowała marsz przez dżunglę na północny zachód, docierając do wybrzeża nad rzeką Kena i rozbijając obóz w wiosce Tasimboko, 24 km od zatoki Aola. Tego dnia przekroczyli rzeki Berande i Balasuna, a po południu dotarli do wioski Binu – 16 km na południowy zachód od Tasimboko. W Binu, około 4,8 km na południowy wschód od przylądka Koli, Carlson założył swoją bazę i przygotował się do zablokowania ruchu wszelkich sił japońskich z Koli na wschód i południe[12][56][58].

Pozostałe trzy kompanie Raidersów dotarły do Aoli 8 listopada. 9 listopada przemieściły się barkami desantowymi do Tasimboko, a 10 listopada maszerowały lądem – prowadzone przez miejscowych przewodników – w kierunku Binu. Po drodze Raiderzy napotkali niewielką grupę japońskich żołnierzy i zabili trzech z nich, po czym dotarli do Binu po południu tego samego dnia[12][59][60].

W międzyczasie Hyakutake nakazał Shōjiemu opuszczenie pozycji w Koli i dołączenie do sił japońskich w Kokumbona w rejonie rzeki Matanikau. Chociaż siły amerykańskie niemal całkowicie okrążyły wojska Shōjiego wzdłuż potoku Gavaga w Koli, istniała luka w bagnistym potoku po południowej stronie amerykańskich linii. Wykorzystując tę trasę, ludzie Shōjiego rozpoczęli ucieczkę. Amerykanie zamknęli lukę w swoich liniach 11 listopada, ale do tego czasu Shōji i od 2000 do 3000 jego ludzi uciekli w dżunglę na południu[1][2][3][4][5][6][7][8].

11 listopada Carlson wysłał cztery kompanie swojego batalionu – C, D, E i F – aby rozproszyły się i patrolowały obszar na północ i zachód od Binu. Ostatnia kompania, B, pozostała, aby zapewnić bezpieczeństwo obozowisku bazowemu w Binu. O godzinie 10:00 kompania C, która maszerowała prosto na zachód w kierunku wioski Asamana, napotkała dużą grupę wojsk Shōjiego obozującą w pobliżu rzeki Metapona. Kompania C została szybko unieruchomiona ogniem karabinów, karabinów maszynowych i moździerzy. Carlson zareagował, nakazując kompaniom D i E udzielenie pomocy kompanii C, atakując japońskie siły z dwóch różnych kierunków[12][61][62].

Oficer piechoty morskiej instruuje Raidersów podczas patrolu

Gdy kompanie D i E posuwały się w kierunku kompanii C, obie napotkały duże skupiska żołnierzy Shōjiego i do godziny 12:30 toczyły z nimi zaciętą walkę. O godzinie 15:00 dowódca kompanii D, kpt. Charles McAuliffe – z dziewięcioma swoimi ludźmi – niespodziewanie wkroczył do bazy w Binu. McAuliffe doniósł Carlsonowi, że wkrótce po nawiązaniu kontaktu z siłami japońskimi, on i jeden z jego oddziałów zostali odcięci od reszty kompanii. Po tym, jak z trudem udało im się wydostać, McAuliffe i towarzyszący mu ludzie postanowili wycofać się do bazy. McAuliffe doniósł, że o ile mu wiadomo, reszta jego kompanii została unicestwiona. Wkrótce jednak reszta kompanii D dotarła do obozu bazowego, dowodzona przez sierż. George’a Schriera, po udanym oderwaniu się od przeciwnika. Carlson natychmiast zwolnił McAuliffe’a za to, co później określił jako „całkowitą nieudolność w dowodzeniu w bitwie” i powierzył dowództwo kompanii D kpt. Joemu Griffithowi[12][63][64].

Wraz z kompanią F, która powróciła do obozu bazowego, Carlson udał się w rejon walk kompanii C, docierając tam o 16:30. Carlson nakazał kompanii F atak na pozycje japońskie, zwrócone w stronę kompanii C, o 17:15. W międzyczasie wojska japońskie opuściły ten rejon, co kompania F wkrótce potwierdziła. Pozostawiając kompanię F na miejscu zdarzenia, Carlson wrócił do Binu z kompanią C, docierając tam o 22:00. Kompania E dotarła do Binu mniej więcej w tym samym czasie i poinformowała, że dogoniła japońską kompanię przeprawiającą się przez rzekę na otwartym terenie i zabiła wielu z nich, zanim się wycofała. Carlson następnie poprowadził kompanię B i wrócił na teren, którego pilnowała kompania F, docierając tam o świcie 12 listopada. Marines stracili 10 zabitych w ciągu dnia i szacowali, że zabili 120 japońskich żołnierzy[12][65].

Carlson i dwie kompanie, z kompanią B na czele, maszerowali na zachód w kierunku wioski Asamana nad rzeką Metapona. Podczas przeprawy przez rzekę Marines pojmali dwóch japońskich żołnierzy i zabili trzeciego, który przypadkowo przepłynął rzekę łodzią tubylców, a następnie zaatakowali i zajęli Asamanę, zaskakując i zabijając kilku japońskich żołnierzy w wiosce. Japońskie napisy znalezione w miejscowości wskazywały, że była ona wykorzystywana jako miejsce zbiórki sił Shōjiego. Zajmując pozycje obronne wokół wioski i przeprawy przez rzekę, Raiderzy zabili 25 japońskich żołnierzy, którzy zbliżali się do wioski przez pozostałą część dnia[12][66][67].

Raiderzy Carlsona przemierzają otwarte pole podczas patrolu

Następnego dnia, gdy kolumna japońskich żołnierzy wielkości kompanii zbliżyła się do Asamany, Raiderzy wezwali ostrzał artyleryjski z dział kal. 75 mm 1. batalionu 10 Pułku Marines, zabijając wielu Japończyków i zmuszając resztę do rozproszenia się i wycofania z wioski. Carlson i towarzyszący mu Marines wrócili do Binu 14 listopada, aby odpocząć i uzupełnić zapasy żywności. Tego samego dnia patrol z kompanii F zniszczył 15-osobowy japoński obóz odkryty przez miejscowych przewodników[12][68][69].

15 listopada Carlson przeniósł obóz bazowy z Binu do Asamany. Jednak w tym czasie jednostki Shōjiego nie znajdowały się już w tym rejonie, ponieważ kontynuowały marsz w głąb Guadalcanalu do rzeki Matanikau. Patrole Raidersów wokół Asamany w ciągu następnych dwóch dni odnalazły i zabiły jeszcze kilku osamotnionych japońskich maruderów[12][70][71].

Nowa misja

Batalion Carlsona otrzymał rozkaz przemieszczenia się w kierunku górnego biegu rzeki Tenaru i patrolowania okolic rzeki Lunga – na południe od Lunga Point – w celu zlokalizowania szlaku, na którym Japończycy rozmieścili swoich ludzi i sprzęt do ataków podczas bitwy o lotnisko Hendersona. Raiderzy Carlsona mieli również odszukać i zniszczyć kilka japońskich dział, które przez kilka tygodni prowadziły ostrzał nękający na lotnisko Hendersona. Raiderzy założyli obóz bazowy około 3,2 km na południowy wschód od Lunga Point 20 listopada i odpoczywali oraz uzupełniali zapasy do 24 listopada[12][72].

25 listopada kompania A Carlsona przybyła z Espiritu Santo i dołączyła do Raidersów. 27 listopada batalion przemieścił się o 6,4 km w górę rzeki Tenaru i utworzył dwie pomocnicze bazy patrolowe, odpowiednio 3,2 km w górę i w dół rzeki[12][73][74].

Japońskie działo zdobyte przez Raidersów

28 listopada kompanie B i D patrolowały rzekę Lunga i rozbiły obóz w rejonie góry Austen, na południowy zachód od Lunga Point. Tego samego dnia kompanie A i F patrolowały dalej na południe, między Lunga a Tenaru. 30 listopada Raiderzy znaleźli japońskie działo górskie kal. 75 mm i działo przeciwpancerne kal. 37 mm, rozmieszczone na grzbiecie około 6,4 km na południe od Lunga Point. Gdy jeden sześcioosobowy oddział Marines z kompanii F patrolował okolice miejsca, w którym odkryto działa, wszedł do ukrytego japońskiego obozu i znalazł się wśród ok. 100 japońskich żołnierzy odpoczywających pod osłonami z bronią ułożoną wokół drzew w centrum obozu. W rezultacie chaotycznego starcia oddział Raidersów zabił około 75 Japończyków. Pozostali uciekli[12][74][75][76].

Raiderzy odpoczywali 1 grudnia i otrzymali zrzut zapasów z powietrza. 2 grudnia Carlson rozmieścił swoje patrole wzdłuż rzeki Lunga. Kompania B znalazła 10 Japończyków obozujących nad rzeką i zabiła ich wszystkich. Żadna z pozostałych kompanii nie napotkała Japończyków, ale jedna odkryła kolejne porzucone działo górskie kal. 75 mm. Późnym popołudniem Carlson otrzymał rozkaz zakończenia patrolu i wprowadzenia swoich wojsk na Lunga Point następnego dnia[77].

3 grudnia Carlson wysłał kompanie C, D i E na wschód w kierunku rzeki Tenaru, podczas gdy kompanie A, B i F skierowały się na zachód w kierunku góry Austen. Kompanie C, D i E dotarły do dolnego Tenaru i bez przeszkód wkroczyły na linie alianckie w Lunga Point. Kompanie A, B i F napotkały jednak japoński patrol w pobliżu szczytu góry Austen. W walce wręcz w dżungli zginęło 25 Japończyków, a czterech Marines zostało poważnie rannych, z czego jeden później zmarł[12][78][79].

Następnego dnia kompanie A, B i F wyruszyły z zamiarem wkroczenia na Lunga Point w pobliżu rzeki Matanikau. Po drodze kolumna Marines wpadła w zasadzkę japońskiego oddziału karabinów maszynowych, który zabił czterech Raidersów. W tej potyczce zginęło też siedmiu Japończyków. Patrol nie napotkał już dalszego oporu i wkroczył na linie alianckie w Lunga Point do południa[12][80][81].

Następstwa

Miejscowi przewodnicy z Wysp Salomona prezentują japońską broń i flagi zdobyte podczas patrolu

Gdy batalion Carlsona kończył patrol, Shōji i jego ocalali żołnierze docierali do japońskich pozycji na zachód od rzeki Matanikau. Oprócz strat poniesionych w wyniku ataków Raidersów Carlsona, brak żywności i choroby tropikalne pochłonęły wielu kolejnych ludzi Shōjiego. Kiedy siły Shōjiego dotarły do rzeki Lunga w połowie listopada, mniej więcej w połowie drogi do Matanikau, w jego głównym oddziale pozostało zaledwie 1300 ludzi. Kiedy Shōji dotarł do pozycji 17 Armii na zachód od Matanikau, pozostało przy nim zaledwie 700–800 żołnierzy. Ocalali z oddziałów Shōjiego brali później udział w walkach pod górą Austen, Galloping Horse i Sea Horse w grudniu 1942 i styczniu 1943 roku[82][83][57][84][85][86][87].

W ciągu 29 dni patrolu Raiderzy Carlsona przeszli pieszo około 240 km, pokonując w linii prostej dystans około 64 km od zatoki Aola do rzeki Matanikau. Carlson twierdził, że jego oddziały zabiły 488 japońskich żołnierzy i zdobyły lub zniszczyły duże ilości sprzętu, w tym dwa działa oraz różnej rodzaju broń strzelecką i amunicję[10][11][12].

2 Pułk Raidersów stracił 16 zabitych i 17 rannych (a także 2 rannych miejscowych przewodników). Straty cywilne wyniosły łącznie 225 osób, z czego 125 zmarło na malarię, 29 na dyzenterię, a 71 na grzybicę lub zgniliznę dżunglową. Większość pozostałych przy życiu Raidersów również cierpiała na jakieś dolegliwości. 17 grudnia Raiderzy opuścili Guadalcanal statkiem i 20 grudnia wrócili do obozu macierzystego w Espiritu Santo. Tam jednostka nadal zmagała się z przewlekłymi chorobami tropikalnymi, którymi wielu żołnierzy zaraziło się podczas patrolu na Guadalcanalu. W drugim tygodniu marca 1943 roku 2 Pułk Raidersów został uznany za niezdolnego do służby bojowej, choć decyzja ta nigdy nie została ogłoszona w oficjalnym dokumencie. 2 Pułk Marines nie brał ponownie udziału w operacji bojowej jako cała jednostka aż do kampanii o wyspę Bougainville’a, która rozpoczęła się 1 listopada 1943 roku. Pomimo dotkliwych skutków chorób, żołnierze Carlsona generalnie uważali, że dobrze spisali się jako jednostka podczas patrolu i wypełnili swoją misję[9][12][13][14]. Por. Cleland E. Early z kompanii E opisał długi patrol na Guadalcanalu i jego wpływ na jednostkę:

Znoszenie warunków bytowych było gorsze niż walka. Mój pluton wszedł [do walki] z 30 ludźmi, jednym sanitariuszem i jednym oficerem. Kiedy wyszliśmy, mieliśmy jednego oficera, jednego sanitariusza i 18 szeregowych, wszyscy chorowali na malarię, pasożyty, biegunkę, zgniliznę dżunglową, a jednak mieli wysokie morale[9]

Przypisy

  1. 1 2 Hammel 1987 ↓, s. 143–144.
  2. 1 2 Hough, Ludwig i Shaw 1958 ↓, s. 349–350.
  3. 1 2 Shaw 1992 ↓, s. 42.
  4. 1 2 Griffith 1963 ↓, s. 219, 223.
  5. 1 2 Miller 1949 ↓, s. 198–200.
  6. 1 2 Frank 1990 ↓, s. 422–423.
  7. 1 2 Zimmerman 1949 ↓, s. 138–141.
  8. 1 2 Jersey 2008 ↓, s. 298–299, 305.
  9. 1 2 3 4 Peatross 1995 ↓, s. 168–169.
  10. 1 2 Peatross 1995 ↓, s. 168.
  11. 1 2 Smith 2000 ↓, s. 203.
  12. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 Jon T. Hoffman: "The Long Patrol". From Makin to Bougainville: Marine Raiders in the Pacific War. Marine Corps Historical Center, 1995. [dostęp 2026-01-10]. (ang.).
  13. 1 2 Frank 1990 ↓, s. 424.
  14. 1 2 3 4 Smith 2000 ↓, s. 194.
  15. ↑ Hough, Ludwig i Shaw 1958 ↓, s. 235–236.
  16. ↑ Shaw 1992 ↓, s. 18.
  17. ↑ Miller 1949 ↓, s. 143.
  18. ↑ Frank 1990 ↓, s. 338.
  19. ↑ Morison 1958 ↓, s. 14–15.
  20. ↑ Griffith 1963 ↓, s. 96–99.
  21. ↑ Miller 1949 ↓, s. 137–138.
  22. ↑ Dull 1978 ↓, s. 225.
  23. ↑ Frank 1990 ↓, s. 141–143, 156–158, 228–246, 681.
  24. ↑ Hough, Ludwig i Shaw 1958 ↓, s. 329–330.
  25. ↑ Shaw 1992 ↓, s. 34.
  26. ↑ Griffith 1963 ↓, s. 186–187.
  27. ↑ Frank 1990 ↓, s. 328–340.
  28. ↑ Jersey 2008 ↓, s. 272, 297.
  29. ↑ Rottman 2005a ↓, s. 61–63.
  30. ↑ Griffith 1963 ↓, s. 193.
  31. ↑ Frank 1990 ↓, s. 346–348.
  32. ↑ Rottman 2005a ↓, s. 62.
  33. ↑ Frank 1990 ↓, s. 361–362.
  34. ↑ Hough, Ludwig i Shaw 1958 ↓, s. 336.
  35. ↑ Griffith 1963 ↓, s. 197–204.
  36. ↑ Miller 1949 ↓, s. 160–162.
  37. ↑ Frank 1990 ↓, s. 353–362.
  38. ↑ Lundstrom 2005 ↓, s. 343–352.
  39. ↑ Hough, Ludwig i Shaw 1958 ↓, s. 337, 347–348.
  40. ↑ Griffith 1963 ↓, s. 204, 217–219.
  41. ↑ Miller 1949 ↓, s. 195.
  42. ↑ Frank 1990 ↓, s. 363–406, 418–419, 424, 553.
  43. ↑ Zimmerman 1949 ↓, s. 122–123, 136–138.
  44. ↑ Rottman 2005a ↓, s. 63.
  45. ↑ Peatross 1995 ↓, s. 132–133.
  46. ↑ Miller 1949 ↓, s. 174.
  47. ↑ Frank 1990 ↓, s. 420–421.
  48. ↑ Rottman 2005b ↓, s. 46–62.
  49. ↑ Hammel 1987 ↓, s. 141–144.
  50. ↑ Hough, Ludwig i Shaw 1958 ↓, s. 348–350.
  51. ↑ Griffith 1963 ↓, s. 217–223.
  52. ↑ Miller 1949 ↓, s. 197–200.
  53. ↑ Frank 1990 ↓, s. 417–423.
  54. ↑ Zimmerman 1949 ↓, s. 136–141.
  55. ↑ Peatross 1995 ↓, s. 133–134.
  56. 1 2 Peatross 1995 ↓, s. 134.
  57. 1 2 Griffith 1963 ↓, s. 246.
  58. ↑ Smith 2000 ↓, s. 194–195.
  59. ↑ Peatross 1995 ↓, s. 134–137.
  60. ↑ Smith 2000 ↓, s. 195.
  61. ↑ Peatross 1995 ↓, s. 137–141.
  62. ↑ Smith 2000 ↓, s. 195–196.
  63. ↑ Peatross 1995 ↓, s. 139–141.
  64. ↑ Smith 2000 ↓, s. 196–197.
  65. ↑ Peatross 1995 ↓, s. 140–142.
  66. ↑ Peatross 1995 ↓, s. 142–150.
  67. ↑ Smith 2000 ↓, s. 197–198.
  68. ↑ Peatross 1995 ↓, s. 150–153.
  69. ↑ Smith 2000 ↓, s. 198–199.
  70. ↑ Peatross 1995 ↓, s. 156.
  71. ↑ Smith 2000 ↓, s. 199–200.
  72. ↑ Peatross 1995 ↓, s. 156–158.
  73. ↑ Peatross 1995 ↓, s. 158–159.
  74. 1 2 Smith 2000 ↓, s. 200.
  75. ↑ Peatross 1995 ↓, s. 158–161.
  76. ↑ Jersey 2008 ↓, s. 267.
  77. ↑ Peatross 1995 ↓, s. 161–164.
  78. ↑ Peatross 1995 ↓, s. 164–165.
  79. ↑ Smith 2000 ↓, s. 201.
  80. ↑ Peatross 1995 ↓, s. 165–166.
  81. ↑ Smith 2000 ↓, s. 202.
  82. ↑ Hough, Ludwig i Shaw 1958 ↓, s. 350.
  83. ↑ Shaw 1992 ↓, s. 42–43.
  84. ↑ Miller 1949 ↓, s. 200.
  85. ↑ Frank 1990 ↓, s. 423–424.
  86. ↑ Zimmerman 1949 ↓, s. 141–145.
  87. ↑ Jersey 2008 ↓, s. 361.

Bibliografia

  • Paul S. Dull: A Battle History of the Imperial Japanese Navy, 1941-1945. Naval Institute Press, 1978. ISBN 0-87021-097-1. (ang.).
  • Richard B. Frank: Guadalcanal: The Definitive Account of the Land Battle. New York: 1990. ISBN 0-394-58875-4. (ang.).
  • Eric Hammel: The Battle for Guadalcanal. Crown, 1987. ISBN 978-0517564172. (ang.).
  • Frank O. Hough, Verle E. Ludwig, Henry I. Jr. Shaw: Pearl Harbor to Guadalcanal. History of U.S. Marine Corps Operations in World War II, 1958. (ang.).
  • Samuel B. Griffith: The Battle for Guadalcanal. Champaign: University of Illinois Press, 1963. ISBN 0-252-06891-2. (ang.).
  • Stanley Coleman Jersey: Hell's Islands: The Untold Story of Guadalcanal. College Station: Texas A&M University Press, 2008. ISBN 978-1-58544-616-2. (ang.).
  • John B. Lundstrom: First Team and Guadalcanal Campaign: Naval Fighter Combat from August to November 1942. Naval Institute Press, 2005. ISBN 978-1591144724. (ang.).
  • John Jr. Miller: Guadalcanal: The First Offensive. United States Army in World War II, 1949. (ang.).
  • Samuel Eliot Morison: The Struggle for Guadalcanal, August 1942 – February 1943, vol. 5 of History of United States Naval Operations in World War II. Boston: Little, Brown and Company, 1958. ISBN 0-316-58305-7. (ang.).
  • Oscar F. Peatross: Bless 'em All: The Raider Marines of World War II. John P. McCarthy, John Clayborne (red.). Review, 1995. ISBN 0-9652325-0-6. (ang.).
  • Gordon L. Rottman: Japanese Army in World War II: The South Pacific and New Guinea, 1942–43. Dr. Duncan Anderson (red.). Oxford, New York: Osprey, 2005. ISBN 1-84176-870-7. (ang.).
  • Gordon L. Rottman: US Special Warfare Units in the Pacific Theatre 1941–45. Dr. Duncan Anderson (red.). Oxford: Osprey, 2005. ISBN 1-84176-707-7. (ang.).
  • Henry I. Shaw: First Offensive: The Marine Campaign For Guadalcanal. Marines in World War II Commemorative Series, 1992. (ang.).
  • Michael T. Smith: Bloody Ridge: The Battle That Saved Guadalcanal. New York: Pocket, 2000. ISBN 0-7434-6321-8. (ang.).
  • John L. Zimmerman: The Guadalcanal Campaign. Marines in World War II Historical Monograph, 1949. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.