Piotr Mucharski

W Tygodniku Powszechnym pracował od 1988 roku^[1]. Przez wiele lat był zastępcą naczelnego pisma u boku ks. Adama Bonieckiego MIC^[2]. Kiedy w grudniu 2010 ogłoszona została decyzja prowincjała zgromadzenia marianów, nakazująca Bonieckiemu przejście na emeryturę^[3] z zamieszkaniem w domu zakonnym w Warszawie^[4], Mucharski został wybrany na jego następcę^[5]. Formalnie objął stanowisko w marcu 2011 roku^[2].

Inaczej niż większość redaktorów naczelnych czasopism opiniotwórczych nie zdecydował się na pisanie artykułów wstępnych do kolejnych numerów Tygodnika – było to nadal domeną ks. Bonieckiego^[6], tytułowanego wówczas redaktorem seniorem^[7]. Mucharski łączył stanowisko naczelnego „TP” z funkcją kierownika działu kulturalnego^[8].

We wrześniu 2025 przeszedł na emeryturę^[1].

Mucharski przez wiele lat współpracował także z Telewizją Polską, gdzie wspólnie z Katarzyną Janowską prowadził cykle wywiadów Rozmowy na koniec wieku, Rozmowy na nowy wiek i Rozmowy na czasie. Znaczna część tych rozmów ukazała się również w formie książkowej^[9]. Innym wspólnym projektem Mucharskiego i Janowskiej była książka Innego końca świata nie będzie, będąca wywiadem-rzeką z Barbarą Skargą^[10]. Współpracował także z Kamilem Durczokiem, czego owocem były dwie książki: Wygrać życie, opowiadająca o walce Durczoka z chorobą nowotworową^[11], oraz Krótki kurs IV RP, stanowiącą zbiór wywiadów z politykami, socjologami i politologami^[12].

Równolegle do pracy dziennikarskiej, Mucharski zajmował przez wiele lat stanowisko dyrektora programowego Międzynarodowego Festiwalu Literatury im. Josepha Conrada w Krakowie, organizowanego m.in. przez Fundację Tygodnika Powszechnego^[8].

Jest laureatem Wiktora w kategorii najlepszy program telewizyjny, a także Nagrody im. Dariusza Fikusa. Obie nagrody otrzymał wspólnie z Katarzyną Janowską w 2001 roku, za programy realizowane przez nich dla TVP^[13].