Bogdan Rymanowski

Bogdan Rymanowski
Ilustracja
Bogdan Rymanowski, 2015
Pełne imię i nazwisko

Bogdan Marian Rymanowski

Data i miejsce urodzenia

17 października 1967
Kraków

Zawód, zajęcie

dziennikarz, prezenter

Narodowość

polska

Alma Mater

Uniwersytet Jagielloński

Wydział

Prawa i Administracji

Pracodawca

Telewizja Polsat
Radio Zet

Bogdan Marian Rymanowski (ur. 17 października 1967 w Krakowie) – polski dziennikarz telewizyjny, radiowy i internetowy.

Życiorys

W latach 80. działał w Federacji Młodzieży Walczącej[1]. Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.

Pracę dziennikarską rozpoczął w Radiu Kraków (1990) jako reporter. Potem pracował w RMF FM (1990–1997, 2001–2002), gdzie prowadził różne kilkugodzinne pasma, m.in. Radio Muzyka Fakty. W tym czasie współpracował także z TVP1 w okresie prezesury Wiesława Walendziaka (w latach 1994–1996 prowadził Puls dnia). Następnie pracował w Radiu Plus (w latach 1998–2001 prowadził audycje Twarzą w twarz oraz W samo południe) i TV Puls (2001, szef i prowadzący program informacyjny Wydarzenia).

W Telewizji Wisła prowadził Fakty. W TVN w latach 1997–2001 prowadził czwartkową (wcześniej także piątkową) Kropkę nad i oraz Fakty południe. We wrześniu 2003 został prezenterem weekendowych wydań Faktów TVN (na zmianę z Marcinem Pawłowskim), po zwolnieniu Tomasza Lisa od stycznia 2004 prowadził wydania w ciągu tygodnia (od września 2004 na zmianę z Justyną Pochanke). Fakty w TVN po raz ostatni poprowadził 3 marca 2006. W latach 2001–2010 był jednym z prowadzących w TVN24 magazyn publicystyczny 24 godziny. Od 23 kwietnia 2006 do 17 czerwca 2018 prowadził niedzielny program Kawa na ławę, emitowany na antenach TVN (do czerwca 2010) i TVN24[2]. Od 18 stycznia 2010 do 2 lutego 2012 prowadził także wieczorny program TVN24 Rozmowa Rymanowskiego, a od 13 lutego 2012 do 30 maja 2018 program Jeden na jeden, nadawany w ramach Poranka TVN24.

Od października 2018 do 2021 prowadził Wydarzenia emitowane na antenach Polsatu i Polsat News[3]. Od października 2018 do grudnia 2025 był jednym z prowadzących programu publicystycznego Gość Wydarzeń[4]. Od 23 maja 2021 prowadzi także niedzielny program Śniadanie Rymanowskiego, emitowany na antenie Polsat News i na portalu Interia[5]. W programie Gość Wydarzeń (wyemitowanym 24 lutego 2023) przeprowadził pierwszy wspólny wywiad telewizyjny z prezydentem Polski Andrzejem Dudą i prezydentem Ukrainy Wołodymyrem Zełenskim[6]. Od 29 sierpnia 2022 prowadzi program Gość Radia Zet[7].

Rymanowski Live
Serwis

YouTube

Prowadzący

Bogdan Rymanowski

Lata aktywności

od 2024

Liczba wyświetleń

86,92 mln[8]

Liczba obserwujących

556 tys.[8]

Język

polski

Strona internetowa
Śniadanie Rymanowskiego z udziałem Prezydenta RP Karola Nawrockiego, 15 lutego 2026

Działalność w internecie

We wrześniu 2024 uruchomił własny kanał publicystyczny w serwisie YouTube pod nazwą Rymanowski Live[9].

Nagrody

W 2005 uzyskał tytuł „Gentlemana Roku” od czytelników miesięcznika „Gentleman”. W 2007 odebrał Nagrodę im. Dariusza Fikusa dla twórcy w mediach i Wiktora 2007 dla najwyżej cenionego publicysty. W 2008 został laureatem MediaTorów w kategorii AuTORytet, a miesięcznik „Press” przyznał mu tytuł Dziennikarza Roku 2008. 17 lutego 2011 został odznaczony Medalem „Niezłomnym w słowie”[10].

Kontrowersje

Redakcja tygodnika „Newsweek Polska” w listopadzie 2025 poświęciła mu okładkowy artykuł pt. Brednie u Rymanowskiego, w którym zarzuciła dziennikarzowi, że zaprasza do programów głosicieli teorii spiskowych i antynaukowych tez oraz że nie weryfikuje podawanych przez nich nieprawdziwych informacji[11][12]. Przedmiotem krytyki był m.in. wywiad przeprowadzony przez Bogdana Rymanowskiego z Grażyną Cichosz[13][14][15].

Wybrane publikacje

  • Towarzystwo Lwa Rywina (współautor: Paweł Siennicki), Kraków: Wydawnictwo Literackie 2004, ISBN 978-83-08-03563-4.
  • Ubek. Wina i skrucha, Poznań: Zysk i S-ka 2012, ISBN 978-83-7785-087-9.
  • Zamach na prawdę, Kraków: Wydawnictwo M 2015 (wywiad rzeka z Małgorzatą Wassermann), ISBN 978-83-7595-948-2.
  • Gracze, Poznań: Zysk i S-ka 2016, ISBN 978-83-7785-883-7.
  • Dopaść Morawieckiego: życie doczesne i wieczne Kornela Buntownika, Poznań: Zysk i S-ka 2022, ISBN 978-83-8202-698-6.

Przypisy

  1. ↑ Piotr Semka: 25 lat Federacji Młodzieży Walczącej. rp.pl, 20 czerwca 2009. [dostęp 2018-04-28].
  2. ↑ Tomasz Wojtas: Bogdan Rymanowski odszedł z TVN24. wirtualnemedia.pl, 22 maja 2018. [dostęp 2018-07-02].
  3. ↑ Michał Kurdupski: Bogdan Rymanowski rozpoczyna pracę w Telewizji Polsat. „Nadawca współpracę proponował mi już od wielu lat”. wirtualnemedia.pl, 1 października 2018. [dostęp 2018-10-04].
  4. ↑ Bogdan Rymanowski i Polsat pracują nad nowymi projektami. polsat.pl, 23 grudnia 2025. [dostęp 2025-12-25].
  5. ↑ Bogdan Rymanowski poprowadzi program polityczny. medianews.com.pl, 21 maja 2021. [dostęp 2025-12-25].
  6. ↑ Andrzej Duda i Wołodymyr Zełenski w „Gościu Wydarzeń”. polsatnews.pl, 24 lutego 2023. [dostęp 2023-02-26].
  7. ↑ Bogdan Rymanowski nowym prowadzącym „Gościa Radia Zet”. polsatnews.pl, 25 sierpnia 2022. [dostęp 2022-09-14].
  8. 1 2 Rymanowski Live [online], YouTube [dostęp 2025-11-05].
  9. ↑ Michał Niedbalski: Bogdan Rymanowski uruchomił kanał publicystyczny na YouTube. press.pl, 1 września 2024. [dostęp 2024-10-31].
  10. ↑ Medal „Niezłomnym w Słowie”. nzs1980.kei.pl. [dostęp 2025-08-29].
  11. ↑ Michał Szadkowski: Dlaczego opublikowaliśmy tekst o bredniach u Rymanowskiego? Oto kilka powodów. newsweek.pl, 3 listopada 2025. [dostęp 2025-11-04].
  12. ↑ Dawid Karpiuk: Skąd się wziął radykalny skręt Bogdana Rymanowskiego? Znajoma: zawsze go tam ciągnęło. newsweek.pl, 2 listopada 2025. [dostęp 2025-11-04].
  13. ↑ Katarzyna Burda: Brednie u Rymanowskiego. Naukowiec: wiele słyszałem bzdur, ale te zaskoczyły nawet mnie. newsweek.pl, 2 listopada 2025. [dostęp 2025-11-04].
  14. ↑ Kinga Walczyk: Bogdan Rymanowski w ogniu krytyki. Wszystko przez wywiad o żywności. wirtualnemedia.pl, 28 października 2025. [dostęp 2025-11-04]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  15. ↑ Wywiad Rymanowskiego rozpętał burzę. Internet podzielony, dziennikarz odpowiada. wprost.pl, 2 listopada 2025. [dostęp 2025-11-04]. [zarchiwizowane z tego adresu].