Pseudoboleit

Pseudoboleit

okaz z Meksyku
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	Pb31Cu24Cl62(OH)48[1]
Twardość w skali Mohsa	2,5[1]
Łupliwość	doskonała[1]
Pokrój kryształu	pseudosześcienny, grubotabliczkowy, blaszkowy[1]
Przezroczystość	przeświecający[1]
Układ krystalograficzny	tetragonalny[1]
Gęstość	4,85 g/cm3[1]
Właściwości optyczne
Barwa	niebieska, ciemnoniebieska, niebieskozielona[1]
Rysa	jasnozielona[1]
Połysk	szklisty, perłowy[1]
Współczynnik załamania	2–2,03 (jednoosiowy)[1]
Inne	dwójłomność: 0,030[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	3.DB.10[1]

Pseudoboleit – bardzo rzadki minerał z gromady halogenków^[1].

Krystalizuje w układzie tetragonalnym^[1][2]. Wykształca kryształy o pokroju pseudosześciennym, blaszkowym lub grubotabliczkowym^[1][3]. Występuje w formie narostów na boleicie^[2]. Jest minerałem przeświecającym^[1][2]. Posiada jasnozieloną rysę oraz szklisty bądź perłowy połysk^[1]. Jest rozpuszczalny w kwasie azotowym^[1].

Jest minerałem wtórnym powstającym w wyniku reakcji chlorków z pierwotnymi siarczkami w strefie utlenienia złóż ołowiu i miedzi^[1][3]. Występuje również w żużlach hutniczych zanurzonych w wodzie morskiej i poddawanych jej działaniu^[1][2][3]. Towarzyszą mu najczęściej boleit, cumengeit, fosgenit, paratakamit, penfieldyt, laurionit, gips, bindheimit, malachit, atakamit, anglezyt oraz cerusyt^[1][2]. Spotykany w Austrii, Chile (Antofagasta), we Francji, Niemczech, Grecji (Attyka), Iranie, we Włoszech, Meksyku, Norwegii, Hiszpanii, Anglii i Stanach Zjednoczonych (Arizona)^[1][2].