Remigiusz Mazur-Hanaj

Remigiusz Mazur-Hanaj

Remigiusz Radosław Mazur

Remigiusz Mazur-Hanaj podczas konferencji otwierającej projekt „Wikipedia na Kurpiowszczyźnie 2024”, Myszyniec, lipiec 2024
Data i miejsce urodzenia	1966 Piła
Zawód, zajęcie	muzyk, etnograf
Odznaczenia

Remigiusz Mazur-Hanaj, właściwie Remigiusz Radosław Mazur (ur. 26 września 1966^[1] w Pile^[2]) – muzyk samouk^[1], etnograf, animator kultury, publicysta. Współtwórca ruchu Domów Tańca oraz przedsięwzięć edukacyjnych i artystycznych związanych z muzyką awangardową, folkiem i muzyką tradycyjną in crudo, którą dokumentuje, odnowiciel tradycji lirniczych w Polsce, autor i redaktor publikacji popularyzujących muzykę ludową, scenarzysta filmów etnograficzno-muzycznych, wydawca płyt z muzyką tradycyjną, kurator festiwali^[3].

Rodzinnie jest związany z Lubelszczyzną i Roztoczem. Absolwent IX Liceum Ogólnokształcącego im. Klementyny Hoffmanowej w Warszawie^[4]. Studiował polonistykę (1986–1989) i etnologię (2006–2010) na Uniwersytecie Warszawskim^[1].

Aktor w niezależnym studenckim Teatrze Poga (1985–1988), muzyk i autor tekstów w zespole Księżyc (1991–1994, od 2014). Współtworzył krąg przyjaciół wraz z kapelą Bractwo Ubogich, eksplorując niestylizowaną muzykę polskiej wsi (1992–1994). Był także członkiem grup muzycznych Pies Szczeka (1999–2004) oraz Wędrowiec (2004–2009). Jako Remek Hanaj prowadzi solową działalność (kompozytorską i muzyczną) bliską konstruktywizmowi – nagrał dwa albumy „Nagrania terenowe snów” (Requiem Records 2016) oraz „Wysiadywanie góry” (Requiem Records 2018)^[3][5]. Gra na skrzypcach dziadka^[6][7][8].

W 1994 z Bractwem Ubogich współtworzył Scenę „Korzenie”^[3]. W 1994 współzałożył Stowarzyszenie na Rzecz Kultury Tradycyjnej „Dom Tańca”^[9]. Spotkania warsztatowo-zabawowe w Klubie Studenckim „Remont”, Mazowieckim Ośrodku Kultury i innych miejscach w Polsce wprowadziły w miastach wiejski taniec i śpiew z udziałem muzyków i tancerzy starszego pokolenia. W latach 2002–2005 pełnił funkcję prezesa Warszawskiego Domu Tańca. Działał w nim 16 lat^[10]. Był pomysłodawcą i realizatorem kilkuset wydarzeń edukacyjnych, artystycznych i naukowych, m.in. cyklu potańcówek, koncertów („Jest drabina do nieba”), letnich festiwali (Tabor Domu Tańca, Tabor Lubelski, Akademia Muzyków Wędrownych)^[11], przyczyniając się do rewitalizacji i aktualizacji tradycji potańcówek z wykorzystaniem muzyki wiejskiej z różnych regionów Polski, tworząc model zaadaptowany przez środowiska lokalne w całym kraju^[3].

Był jednym z pierwszych muzyków, którzy w Polsce przywrócili grę na lirze korbowej i związany z nią repertuar (pieśni historyczne, religijne i moralizatorskie), popularyzując ją na koncertach, szczególnie podczas cyklu 650 koncertów muzyki tradycyjnej w szkołach podstawowych, gimnazjach i liceach, realizowanym pod patronatem Filharmonii Narodowej^[3].

W latach 2002–2006 prowadził zajęcia warsztatowe z zakresu polskiej kultury tradycyjnej dla studentów animacji w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Pełnił funkcję kuratora wydarzeń muzycznych podczas wielu festiwali, np. Ogólnopolskiego Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu Dolnym i Jarmarku Jagiellońskiego^[3].

Prowadził badania terenowe na Kurpiach Białych, które poznał dzięki rodzinie żony^[12], Roztoczu Lubelskim i Powiślu Maciejowickim, w Radomskiem, Łowickiem i Sieradzkiem^[3], na Suwalszczyźnie (1997, 2011), Podkarpaciu (2008–2009) oraz Kurpiach Zielonych (1996–1999)^[1]. Zrealizował ponad 200 godzin nagrań terenowych muzyki tradycyjnej, z których część opublikował w latach 1999–2013 na 17 płytach w ramach powołanej do tego celu serii wydawniczej „In crudo”^[3][13]. Część jego zbiorów dostępna jest online^[14], ponieważ w latach 2021–2023 udostępnił 15 kolejnych wydawnictw dźwiękowych^[3]. W 2024 w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego realizował projekt Kurpiowska Puszcza Biała – dokumentacja muzyczna zapomnianego regionu^[15], digitalizując nagrania wykonane w latach 1995–2003 w Puszczy Białej^[1][12] i udostępniając je w serii „In crudo”^[16]. Za stworzony na ich podstawie album Tradycje muzyczne Puszczy Białej. Antologia^[17] otrzymał II nagrodę w konkursie Fonogram Źródeł 2024^[18]. Otrzymał Nagrodę Specjalną w konkursie Fonogram Źródeł 2026^[19]. Odkrył kurpiowskiego skrzypka Aleksandra Bobowskiego^[20]. Część jego nagrań trafiła do archiwum Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk^[3].

W latach 1996–2001 jako scenarzysta współpracował przy produkcji kilkunastu filmów dokumentalnych o tematyce etnograficzno-muzycznej dla TVP2^[3]. Jest autorem wielu audycji radiowych (Radio Plus, Radio Józef, Program II Polskiego Radia)^[1][2][3]. Współpracował z Narodowym Instytutem Muzyki i Tańca, Instytutem Sztuki PAN, Gminnym Ośrodkiem Kultury w Goraju i Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu^[3].

Publikował m.in. na łamach „brulionu” (1998–1999), „Kontekstów”, „Ruchu Muzycznego”, „Dwutygodnika”, „Czasu Kultury”. W latach 2002–2003 redagował kwartalnik Stowarzyszenia „Dom Tańca” pt. „Wędrowiec”^[3]. Był współtwórcą portalu MuzykaTradycyjna.pl i jego redaktorem naczelnym w latach 2013–2017^[3]. Publikował felietony i recenzje etnomuzyczne na stronie Radiowego Centrum Kultury Ludowej (2021–2024)^[3].

Od 2002 zasiada w jury Ogólnopolskiego Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu Dolnym^[21]. Był pomysłodawcą Klubu „Tyndyryndy”. W 2014 należał do Grupy Roboczej Roku Oskara Kolberga^[3].

Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi^[22] (2011)^[3]. W 2025 otrzymał Nagrodę im. Oskara Kolberga „Za zasługi dla kultury ludowej”^[6].

Z żoną, śpiewaczką Agatą Harz, ma córkę Rozalię i syna Teodora. Mieszka w Milanówku^[1].

• Remek Hanaj – bandcamp
• Oficjalna strona Stowarzyszenia Dom Tańca
• Oficjalna strona Stowarzyszenia Dom Tańca. Zarząd – obecny i dawne
• Oficjalna strona Stowarzyszenia Dom Tańca – Kalendarium wydarzeń
• Dyskografia In Crudo
• Archiwum In Crudo online