Schmiederyt
 | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Pb2Cu2(Se6+O4)(Se4+O3)(OH)4[1] |
|---|---|
| Pokrój kryształu |
włóknisty[1] |
| Przezroczystość |
przezroczysty[1] |
| Układ krystalograficzny |
jednoskośny[1] |
| Klasa krystalograficzna |
pryzmatyczna[1] |
| Gęstość |
5,62 g/cm3[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
jasnoniebieska, zielonkawoniebieska[1] |
| Połysk |
półdiamentowy[1] |
| Współczynnik załamania |
1,85–2,1 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,100–0,200[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
7.BC.65[1] |
Schmiederyt – bardzo rzadki minerał z gromady siarczanów[1].
Właściwości
Krystalizuje w układzie jednoskośnym[1][2]. Wykształca kryształy o pokroju włóknistym[1][2]. Występuje w skupieniach kulistych, promienistych lub proszkowy oraz w formie skorup[2]. Jest minerałem przezroczystym o półdiamentowym połysku[1][2]. Jest izostrukturalny z munakataitem[1].
Występowanie
Jest minerałem wtórnym występującym w strefach utlenienia hydrotermalnych złóż metali nieszlachetnych bogatych w selen[2]. Towarzyszą mu najczęściej brochantyt, malachit, kwarc, kowelin, linaryt, caledonit, chenit, hemimorfit, cerusyt, dolomit, chalkomenit, molibdenit, umangit oraz clausthalit[1][2]. Spotykany w Argentynie, Boliwii (Potosí), Czechach, we Włoszech, RPA, Anglii, Walii i Stanach Zjednoczonych (Arizona, Kalifornia)[1][2].