Chenit
 okaz z Niemiec | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Pb4Cu(SO4)2(OH)6[1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
2,5[1] |
| Łupliwość |
wyraźna/dobra[1] |
| Pokrój kryształu |
tabliczkowy, pryzmatyczny[1] |
| Przezroczystość |
przezroczysty, przeświecający[1] |
| Układ krystalograficzny |
trójskośny[1] |
| Klasa krystalograficzna |
pinakoidalna[1] |
| Gęstość |
5,98 g/cm3[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
jasnoniebieska, błękitna[1] |
| Rysa |
bladoniebieska[1] |
| Połysk |
diamentowy, żywiczny, szklisty[1] |
| Współczynnik załamania |
1,871–1,927 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,056[1] dyspersja (optyka): bardzo silna[1] pleochroizm: słaby[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
7.BC.70[1] |
Chenit – bardzo rzadki minerał z rodziny siarczanów[1].
Właściwości
Krystalizuje w układzie trójskośnym[1]. Wykształca kryształy o pokroju pryzmatycznym i tabliczkowym[1][2]. Jest minerałem przeświecającym do przezroczystego[1]. Posiada bladoniebieską rysę oraz diamentowy, żywiczny bądź szklisty połysk[1].
Występowanie
Jest minerałem wtórnym występującym w utlenionych złożach siarczków miedzi i ołowiu[1][2]. Towarzyszą mu najczęściej galena, chalkopiryt, caledonit, linaryt, leadhillit, elyit, lanarkit, cerusyt, kowelin, susannit, steverustyt oraz mattheddleit[1][2].
Miejsce występowania
Występuje w Argentynie, Austrii (Karyntia, Styria), Belgii (Walonia, Flandria), Chinach, we Francji, Niemczech (Badenia-Wirtembergia, Dolna Saksonia), Grecji (Attyka), we Włoszech (Toskania), Japonii, Hiszpanii, Tajlandii, Anglii, Szkocji i Walii i Stanach Zjednoczonych (Karolina Północna)[1][2].