Sebastian Mila

Sebastian Mila

Sebastian Mila (2015)
Pełne imię i nazwisko	Sebastian Stefan Mila
Data i miejsce urodzenia	10 lipca 1982 Koszalin
Wzrost	178 cm
Pozycja	pomocnik
Kariera juniorska
Lata Klub Bałtyk Koszalin Gwardia Koszalin Bałtyk Koszalin Lechia Gdańsk
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole 2000–2001 Lechia/Polonia Gdańsk 34 (4) 2001 Orlen Płock 15 (2) 2002–2006 Dyskobolia Grodzisk Wlkp. 74 (14) 2005–2006 → Austria Wiedeń (wyp.) 36 (3) 2007–2008 Vålerenga Fotball 14 (0) 2008 → ŁKS Łódź (wyp.) 12 (0) 2008–2015 Śląsk Wrocław 178 (33) 2015–2018 Lechia Gdańsk 54 (4) W sumie: 417 (60)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole  Polska U-16  Polska U-17  Polska U-18 2003–2015  Polska 38 (8)
Kariera trenerska
Lata Drużyna 2023–2025 Polska (asystent)
↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Europy U-18 złoto Finlandia 2001 Mistrzostwa Europy U-16 srebro Czechy 1999

Sebastian Stefan Mila (ur. 10 lipca 1982 w Koszalinie) – polski piłkarz który występował na pozycji pomocnika. W latach 2003–2015 reprezentant Polski. Po zakończeniu kariery piłkarskiej, komentator i ekspert piłkarski, od 20 września 2023 do 12 czerwca 2025 asystent szkoleniowca Michała Probierza w reprezentacji Polski^[1].

Do pierwszego klubu trafił w wieku 10 lat, kiedy Bałtyk Koszalin ogłosił nabór. Przerwał grę w klubie z powodu kłopotów w nauce. Próbował także gry w Gwardii Koszalin, potem wrócił do Bałtyku, a następnie rozpoczął naukę w Szkole Mistrzostwa Sportowego w Gdańsku. Był wówczas powoływany do reprezentacji młodzieżowych i juniorskich.

Grał w Lechii Gdańsk, także po połączeniu z miejscową Polonią i zmianie nazwy na Lechię/Polonię. W klubie zadebiutował w meczu o Puchar Ligi, a po spadku klubu do III ligi przeniósł się do Orlenu Płock. Następnie wiosną 2002 przeszedł do pierwszoligowego klubu Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski, a swojego pierwszego gola w pierwszej lidze zdobył w meczu z Górnikiem Zabrze w sezonie 2002/2003. Jako piłkarz klubu przyczynił się do wyeliminowania drużyny Atlantas Kłajpeda i wejścia do Pucharu UEFA, a później eliminacji Herthy Berlin i Manchesteru City z rozgrywek pucharowych.

Na przełomie sezonów 2004 i 2005 został wypożyczony na dwa i pół roku z opcją pierwokupu do Austrii Wiedeń. W lidze nie zdobył ani jednej bramki, strzelił natomiast po jednym golu w pucharze Austrii i Pucharze UEFA. Zawodnik w drużynie z Wiednia grał niewiele, przez co przestały się nim interesować zarówno polskie, jak i austriackie media, był również pomijany przy powołaniach przez trenera reprezentacji Polski, Leo Beenhakkera.

W lutym 2007 przeszedł do norweskiego klubu Vålerenga Fotball, w którym rozegrał pełny sezon 2007. Na początku 2008 za 250 tys. euro został wypożyczony na pół roku do ŁKS Łódź, a następnie został definitywnie pozyskany przez polski klub. Po zakończeniu sezonu został sprzedany do Śląska Wrocław, ówczesnego beniaminka Ekstraklasy^[2], z którym już w swoim pierwszym sezonie wywalczył Puchar Ekstraklasy i uplasował się na szóstym miejscu w rozgrywkach ligowych. W sezonie 2009/2010 Wojskowi zajęli dziewiąte miejsce, a rok później drugie, przegrywając jedynie z Wisłą Kraków. Wicemistrzostwo Polski dało wrocławianom, których Mila od 2010 był kapitanem^[3][4], przepustkę do europejskich pucharów. Śląsk rozpoczynał zmagania w II rundzie kwalifikacji do Ligi Europy, eliminując kolejno Dundee United^[5] oraz Łokomotiw Sofia^[6], a przegrywając dopiero w fazie play-off (IV, ostatnia runda kwalifikacyjna) z Rapidem Bukareszt^[7]. W sezonie 2011/2012 zdobył ze Śląskiem drugie w historii klubu mistrzostwo Polski, a w następnym roku ligowe zmagania zakończył z tytułem najlepszego pomocnika sezonu, trzecim miejscem w lidze oraz wygranym Superpucharem Polski, strzelając dziewięć bramek i uzyskując 21 asyst we wszystkich rozgrywkach. 28 lutego 2014 stracił opaskę kapitana w Śląsku na rzecz Marco Paixão. Sezon 2014/2015 zaczął czterema golami i czterema asystami w 10 kolejkach – strzelał Ruchowi Chorzów, Legii Warszawa, Górnikowi Łęczna i Jagiellonii Białystok, a Śląsk wygrał każde ze spotkań z wyjątkiem meczu z Legią.

W styczniu 2015 podpisał kontrakt z Lechią Gdańsk^[8]. Pierwszego gola dla Lechii strzelił w 19. minucie meczu przeciwko Pogoni Szczecin na 1:0^[9]. W maju 2018 po zakończonym sezonie Ekstraklasy zakończył karierę piłkarską^[10].

Grając w reprezentacji juniorów, zdobył w 1999 tytuł wicemistrza Europy do lat 16, a w 2001 z kadrą U-18 został mistrzem Europy.

14 lutego 2003 zadebiutował w reprezentacji Polski w meczu przeciwko Macedonii. Od tego czasu w kadrze strzelił osiem bramek. Po raz ostatni przed ponad pięcioletnią przerwą w barwach Polski zagrał w sierpniu 2006 z Danią.

Ponownie do kadry został powołany przez Franciszka Smudę na mecz towarzyski z Bośnią i Hercegowiną, który odbył się 16 grudnia 2011^[11].

W 2014 został powołany przez Adama Nawałkę na mecze eliminacji do Mistrzostw Europy z Gibraltarem, Niemcami, Szkocją i Gruzją, oraz na towarzyski mecz ze Szwajcarią. 11 października 2014, po asyście Roberta Lewandowskiego, strzelił bramkę w meczu Polska-Niemcy, ustalając wynik spotkania na 2:0.

W 2018, przed towarzyskim meczem Polska – Litwa (4:0), Zbigniew Boniek, prezes Polskiego Związku Piłki nożnej, podziękował czterem byłym reprezentantom (w tym Mili, ale też Arkadiuszowi Głowackiemu, Pawłowi Brożkowi i Rafałowi Murawskiemu) za ich wkład w grę dla reprezentacji. Zawodnicy otrzymali pamiątkowe koszulki z numerami oznaczającymi liczbę występów w narodowej reprezentacji – Mila dostał koszulkę z nr 38^[12].

Mecze i gole w reprezentacji Polski
Lp.	Data	Miejsce	Przeciwnik	Rezultat	Rozgrywki	Grał	Uwagi
1.	14 lutego 2003	Split	Macedonia Północna	3-0	towarzyski	od 46'
2.	11 października 2003	Budapeszt	Węgry	2-1	el. ME 2004	do 53'
3.	11 grudnia 2003	Ta’ Qali	Malta	4-0	towarzyski	do 65'
4.	14 grudnia 2003	Ta’ Qali	Litwa	3-1	towarzyski	do 63'
5.	18 lutego 2004	San Fernando	Słowenia	2-0	towarzyski	od 18'
6.	31 marca 2004	Płock	Stany Zjednoczone	0-1	towarzyski	od 73'
7.	28 kwietnia 2004	Bydgoszcz	Irlandia	0-0	towarzyski	do 67'
8.	29 maja 2004	Szczecin	Grecja	1-0	towarzyski	90'
9.	5 czerwca 2004	Solna	Szwecja	1-3	towarzyski	do 59'
10.	12 lipca 2004	Chicago	Stany Zjednoczone	1-1	towarzyski	do 61'
11.	4 września 2004	Belfast	Irlandia Północna	3-0	el. MŚ 2006	do 74'
12.	8 września 2004	Chorzów	Anglia	1-2	el. MŚ 2006	do 64'
13.	9 października 2004	Wiedeń	Austria	3-1	el. MŚ 2006	90'
14.	13 października 2004	Cardiff	Walia	3-2	el. MŚ 2006	od 71'
15.	17 listopada 2004	Saint-Denis	Francja	0-0	towarzyski	od 67'
16.	9 lutego 2004	Grodzisk Wielkopolski	Białoruś	1-3	towarzyski	90'
17.	30 marca 2005	Warszawa	Irlandia Północna	1-0	el. MŚ 2006	od 68'
18.	4 czerwca 2005	Baku	Azerbejdżan	3-0	el. MŚ 2006	do 84'
19.	15 sierpnia 2005	Kijów	Serbia i Czarnogóra	3-2	towarzyski	od 46'
20.	3 września 2005	Chorzów	Austria	3-2	el. MŚ 2006	od 73'
21.	7 października 2005	Warszawa	Islandia	3-2	towarzyski	od 65'
22.	13 listopada 2005	Barcelona	Ekwador	3-0	towarzyski	od 82'
23.	16 listopada 2005	Ostrowiec Świętokrzyski	Estonia	3-1	towarzyski	90'
24.	28 marca 2006	Rijad	Arabia Saudyjska	2-1	towarzyski	90'
25.	2 maja 2006	Bełchatów	Litwa	0-1	towarzyski	90'
26.	14 maja 2006	Wronki	Wyspy Owcze	4-0	towarzyski	90'
27.	3 czerwca 2006	Wolfsburg	Chorwacja	1-0	towarzyski	od 65'
28.	16 sierpnia 2006	Odense	Dania	0-2	towarzyski	od 75'
29.	16 grudnia 2011	Antalya	Bośnia i Hercegowina	1-0	towarzyski	90'
30.	29 lutego 2012	Warszawa	Portugalia	0-0	towarzyski	od 89'
31.	11 października 2014	Warszawa	Niemcy	2-0	el. ME 2016	od 77'
32.	14 października 2014	Warszawa	Szkocja	2-2	el. ME 2016	od 63'
33.	14 listopada 2014	Tbilisi	Gruzja	4-0	el. ME 2016	do 85'
34.	18 listopada 2014	Wrocław	Szwajcaria	2-2	towarzyski	od 63'
35.	29 marca 2015	Dublin	Irlandia	1-1	el. ME 2016	od 84'
36.	16 czerwca 2015	Gdańsk	Grecja	0-0	towarzyski	od 60'
37.	7 września 2015	Warszawa	Gibraltar	8-1	el. ME 2016	od 87'
38.	17 listopada 2015	Wrocław	Czechy	3-1	towarzyski	od 77'

W 2018 roku rozpoczął pracę jako ekspert telewizyjny i komentator w TVP Sport, pracował m.in. przy meczach mistrzostw świata (2018 w Rosji i 2022 w Katarze), EURO 2020 czy europejskich pucharów. Wspólnie z Dariuszem Szpakowskim skomentował finał mundialu w Katarze pomiędzy Argentyną a Francją^[13][14][15].

20 września 2023 został asystentem szkoleniowca Michała Probierza w reprezentacji Polski^[1].

Syn Stefana (byłego piłkarza pierwszoligowej Gwardii) i Urszuli, ma siostrę Katarzynę^[16]. Jest kuzynem Wojtka Wolskiego, kanadyjskiego hokeisty polskiego pochodzenia^[17]. Ma żonę Urszulę^[18].

Ambasador Fundacji „Wrocławskie Hospicjum dla Dzieci” od 2010.

Wystąpił w 461. odcinku Świata według Kiepskich^[19].

Jest zadeklarowanym fanem FC Barcelony^[20].

W 2019 roku ukazała się jego autobiografia.

• Sebastian Mila w bazie 90minut.pl (pol.)
• Sebastian Mila, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy) [dostęp 2020-11-24] .
• S. Mila, [w:] baza Soccerway (zawodnicy) [dostęp 2021-01-02] .
• Sebastian Mila w bazie National Football Teams (ang.)