Shield AI MQ-35A V-BAT

Shield AI MQ-35A V-BAT
Ilustracja
MQ-35 w locie
Dane podstawowe
Państwo

 Stany Zjednoczone

Producent

Shield AI

Konstruktor

Martin UAV / Shield AI

Typ

bezzałogowy statek powietrzny

Konstrukcja

kompozytowa

Załoga

0

Dane techniczne
Napęd

1 × silnik spalinowy Suter TOA

Moc

24 KM

Wymiary
Rozpiętość

3,8 m

Długość

2,9 m

Masa
Użyteczna

18 kg

Startowa

56–73 kg

Osiągi
Prędkość maks.

90 km/h

Pułap praktyczny

5486 m

Zasięg

482 km

Długotrwałość lotu

13 h

Dane operacyjne
Uzbrojenie
brak (platforma rozpoznawcza)
Wyposażenie
głowice optoelektroniczne EO/IR, sensory ISR
Wyposażenie dodatkowe
system autonomii Hivemind[1]
Użytkownicy
 Stany Zjednoczone,  Armenia,  Brazylia,  Grecja,  Holandia,  Indie,  Japonia,  Rumunia

Shield AI MQ-35A V-BAT – amerykański bezzałogowy statek powietrzny pionowego startu i lądowania klasy taktycznej, przeznaczony do realizacji misji rozpoznawczych, obserwacyjnych i wsparcia działań bojowych. Konstrukcja została opracowana pierwotnie przez Martin UAV, a następnie rozwinięta przez firmę Shield AI. System wyposażony jest w oprogramowanie autonomiczne Hivemind umożliwiające działanie w środowisku zakłóceń łączności i sygnału satelitarnego.

Historia

MQ-35 lądujący na pokładzie USS „Carter Hall”

Prace nad bezzałogowym statkiem powietrznym V-BAT o pionowym starcie i lądowaniu (VTOL) rozpoczęły się około 2008 r. w firmie MLB Company. Dynamika rozwoju projektu zwiększyła się w latach 2010–2011 dzięki wsparciu w ramach jednego kontraktu DARPA oraz dwóch kontraktów programu SBIR (Small Business Innovation Research) Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych, co umożliwiło dalsze prace badawczo-rozwojowe nad konstrukcją[2].

Pierwsza publiczna demonstracja drona miała miejsce w 2012 r. podczas konferencji i targów AUVSI Unmanned Systems (organizowanych przez Association for Uncrewed Vehicle Systems International) w Las Vegas[3]. W 2015 r. MLB została przejęta przez Martin Midstream Limited Partners (MMLP) i przemianowana na Martin UAV. W kolejnych latach platforma V-BAT była rozwijana w kilku wariantach konstrukcyjnych, obejmujących m.in. modyfikacje systemów napędowych, awioniki oraz konfiguracji operacyjnej[2].

W 2021 r. V-BAT został wybrany przez Marynarkę Wojenną Stanów Zjednoczonych do dalszego rozwoju w ramach programu pozyskania pionowzlotowego bezzałogowego systemu powietrznego (VTOL UAV), po procesie selekcji spośród 13 konkurencyjnych konstrukcji. W tym samym roku Martin UAV została przejęta przez spółkę Shield AI, która kontynuowała rozwój systemu, integrując własne rozwiązania z zakresu autonomii lotu[4].

W marcu 2023 r. Armia Stanów Zjednoczonych wybrała V-BAT, oferowany przez konsorcjum Northrop Grumman i Shield AI, jako jednego z uczestników programu FTUAS (Future Tactical Unmanned Aircraft System), mającego docelowo zastąpić bezzałogowe statki powietrzne RQ-7B Shadow. W maju 2023 r. poinformowano o nadaniu platformie oficjalnego oznaczenia wojskowego MQ-35A w systemie klasyfikacji Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych[2].

2 lipca 2024 r. Straż Przybrzeżna Stanów Zjednoczonych ogłosiła przyznanie producentowi kontraktu o wartości 198 mln dolarów amerykańskich na usługi wywiadowcze, obserwacyjne i rozpoznawcze z wykorzystaniem MQ-35[5].

W 2024 r. ogłoszono również nawiązanie współpracy pomiędzy amerykańską spółką Shield AI a indyjskim przedsiębiorstwem JSW Defense, której celem jest uruchomienie produkcji MQ-35A V-BAT w Indiach. Projekt obejmuje utworzenie zakładu montażowego, wdrożenie procedur zgodności technologicznej oraz szkolenie personelu, a zapowiedziane inwestycje mają sięgnąć ok. 90 mln USD w okresie dwóch lat. Równolegle platforma była wdrażana operacyjnie w różnych regionach świata, m.in. na wschodnim Morzu Śródziemnym oraz w rejonie cieśniny Tajwańskiej[6].

Wykorzystanie

MQ-35 V-BAT przeznaczony jest do realizacji zadań ISR (Intelligence, Surveillance, Reconnaissance), obserwacji morskiej, wskazywania celów oraz wsparcia operacji ekspedycyjnych. Ze względu na pionowy start i lądowanie może operować z pokładów okrętów oraz z ograniczonych przestrzeni lądowych[4].

System został wykorzystany operacyjnie m.in. w działaniach wspierających Ukrainę[7], gdzie testowano jego odporność na zakłócenia walki elektronicznej[8][9]. Platforma była również używana przez Straż Przybrzeżną Stanów Zjednoczonych w operacjach zwalczania przemytu narkotyków[10].

Doświadczenia z działań prowadzonych na Ukrainie wskazują, że MQ-35, dzięki możliwości przenoszenia wymiennych modułów zadaniowych – obejmujących m.in. głowice optoelektroniczne i podczerwone (EO/IR), radar z syntetyczną aperturą oraz wyposażenie łączności satelitarnej (SATCOM) – może wykonywać zadania w warunkach intensywnych zakłóceń sygnałów nawigacji satelitarnej i łączności. Bezzałogowiec jest zdolny do działania bez dostępu do sygnału GPS, wykorzystując alternatywne metody nawigacji oraz przetwarzanie danych pokładowych. Platforma może również operować w środowisku walki elektronicznej, w tym stosować środki zakłócające, a także pełnić funkcję systemu rozpoznawczo-naprowadzającego, przekazując dane o celach innym środkom rażenia, w tym systemom artylerii rakietowej[11].

Konstrukcja

MQ-35 V-BAT ma układ bezzałogowego statku powietrznego o układzie pionowego startu i lądowania z posadowieniem na ogonie. Start i lądowanie odbywają się w położeniu pionowym, natomiast lot realizowany jest w konfiguracji poziomej z wykorzystaniem skrzydeł i śmigła w układzie pchającym[3].

Napęd MQ-35 V-BAT stanowi dwusuwowy silnik spalinowy Suter TOA o pojemności 288 cm³ i mocy 24 KM[12], napędzający śmigło tunelowe. Jednostka napędowa pełni jednocześnie funkcję źródła energii elektrycznej – poprzez sprzężoną z nią prądnicę o mocy 500 W zasila pokładowe systemy awioniczne, sensory oraz układy łączności[13].

Rozpiętość skrzydeł wynosi około 3,8 m, długość około 2,9 m[14], a masa startowa – w zależności od konfiguracji – około 56–73 kg[2]. Długotrwałość lotu sięga do około 10–13 godzin[4] a zasięg 482 km[3]. Platforma może być wyposażona w głowice optoelektroniczne EO/IR oraz inne moduły rozpoznawcze[15].

Dron jest obsługiwany przez dwie osoby, które potrzebują dwadzieścia minut na jego przygotowanie do startu. Pas startowy wymagany do wzlotu to przestrzeń o wymiarach 3,6 × 3,6 m[5]. Pojemniki transportowe z elementami drona mieszczą się na samochodzie typu pick-up lub na pokładzie śmigłowca UH-60 Black Hawk[16].

Użytkownicy

Przypisy

  1. ↑ «Инопланетный дрон» V-BAT получил смертоносные обновления. hi-tech. [dostęp 2026-02-27]. (ros.).
  2. 1 2 3 4 MQ-35 V-BAT. Designation-Systems.net. [dostęp 2026-02-27]. (ang.).
  3. 1 2 3 Разведывательно-ударный беспилотный летательный аппарат V-BAT VTOL с мини-боеприпасом Hatchet. AmalNews. [dostęp 2026-02-28]. (ros.).
  4. 1 2 3 V-BAT Unmanned Aircraft System. Shield AI. [dostęp 2026-02-27]. (ang.).
  5. 1 2 V-Bat Unmanned Aerial System for US Coast Guard. Armada International. [dostęp 2026-02-28]. (ang.).
  6. ↑ Deployed to Israel America’s MQ-35A V-BAT Unmanned Aerial Systems Will Now Be Manufactured in India. Resonant News. [dostęp 2026-02-28]. (ang.).
  7. ↑ Dąbrowski 2025 ↓, s. 78.
  8. ↑ Alien-like V-BAT drones defy Russian electronic warfare in Ukraine. Interesting Engineering. [dostęp 2026-02-27]. (ang.).
  9. ↑ Przechytrzyli Rosjan nowymi dronami. Ukraińcy pokazali V-BAT. Interia. [dostęp 2026-02-27]. (pol.).
  10. 1 2 This drone is helping the Coast Guard track down drug smugglers. Defense News. [dostęp 2026-02-27]. (ang.).
  11. ↑ AI Is Enhancing The Capabilities Of Battle-Tested US Military Drones – Here’s How. SlashGear. [dostęp 2026-02-28]. (ang.).
  12. ↑ Американские БПЛА V-BAT на Украине. Военное обозрение. [dostęp 2026-02-28]. (ros.).
  13. ↑ Ukraińcy trenują na dronach MQ-35A V-BAT. To unikat w skali świata. WPtech. [dostęp 2026-02-27]. (pol.).
  14. ↑ Dąbrowski 2025 ↓, s. 79.
  15. 1 2 V-BAT drone selected by Netherlands. Calibre Defence. [dostęp 2026-02-27]. (ang.).
  16. ↑ V-BAT. Shield AI. [dostęp 2026-02-28]. (ang.).
  17. ↑ США поставили Армении дроны MQ-35A V-BAT для «поддержания мира» с Азербайджаном. Военное обозрение. [dostęp 2026-02-27]. (ros.).
  18. ↑ Brazil orders V-Bat. Shephard. [dostęp 2026-02-27]. (ang.).
  19. ↑ Greece adopts V-BAT drone after Ukrainian combat success. Defence Blog. [dostęp 2026-02-27]. (ang.).
  20. ↑ Indian Army to procure US firm’s autonomous V-BAT drones. The Times of India. [dostęp 2026-02-27]. (ang.).
  21. ↑ Japan’s ISR Drone Doctrine Evolves with Shield AI V-BAT. inside unmanned systems. [dostęp 2026-02-27]. (ang.).
  22. ↑ Shield AI’s V-Bat to operate from Japanese warships. FlightGlobal. [dostęp 2026-02-27]. (ang.).
  23. ↑ Romanian Navy to Acquire V-BAT Drones for $30 Million. The Defense Post. [dostęp 2026-02-27]. (ang.).

Bibliografia

  • Marek Dąbrowski: Drony powietrzne w wojnie na Ukrainie. Ilustrowany leksykon. Warszawa: Agencja Wydawnicza CB, 2025. ISBN 978-83-7339-425-4.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.