Siim Kallas

Siim Kallas

Data i miejsce urodzenia	2 października 1948 Tallinn
Data śmierci	22 sierpnia 2026
Premier Estonii
Okres	od 28 stycznia 2002 do 10 kwietnia 2003
Przynależność polityczna	Estońska Partia Reform
Poprzednik	Mart Laar
Następca	Juhan Parts
Odznaczenia

Siim Kallas (ur. 2 października 1948 w Tallinnie, zm. 22 sierpnia 2026^[1]) – estoński polityk i ekonomista, prezes Banku Estonii w latach 1991–1995, minister spraw zagranicznych w latach 1995–1996, minister finansów w latach 1999–2002, premier Estonii w latach 2002–2003, członek Komisji Europejskiej (2004–2014).

W 1972 ukończył studia na wydziale finansowym Uniwersytetu w Tartu, a w 1975 studia podyplomowe^[2]. Należał do KPZR (1972–1990)^[2][3]. Pracował w ministerstwie finansów Estońskiej SRR, później był dyrektorem centralnego zarządu kas oszczędnościowych (1979–1986) i zastępcą redaktora naczelnego dziennika „Rahva Hääl” (1986–1989)^[2]. W latach 1989–1991 był przewodniczącym centrali związków zawodowych^[2]. W 1989 został wybrany na Zjazd Deputowanych Ludowych ZSRR^[4]. Od 1991 do 1995 oraz od 1999 do 2004 pełnił funkcję prezesa estońskiego związku kolarskiego^[2].

W 1991 został prezesem Banku Estonii, którym zarządzał do 1995. W 1994 stanął na czele wolnorynkowej i liberalnej Estońskiej Partii Reform. Po dziesięciu latach kierowania partią zrezygnował ze stanowiska, zostając jej honorowym przewodniczącym. W latach 1995–1999 oraz 2003–2004 był deputowanym do Riigikogu. W 1995 otrzymał nominację na stanowisko ministra spraw zagranicznych. Z funkcji tej odszedł w 1996. Od 1999 do 2002 pełnił funkcję ministra finansów. 28 stycznia 2002 objął urząd premiera. Na czele estońskiego rządu stał do 10 kwietnia 2003. 1 maja 2004 wszedł w skład Komisji Europejskiej jako komisarz ds. ekonomicznych i walutowych (wspólnie z Joaquínem Almunią), a w listopadzie 2004 objął stanowiska wiceprzewodniczącego Komisji Europejskiej oraz komisarza ds. administracji, audytu i zwalczania nadużyć finansowych. W listopadzie 2009 ogłoszono, że w nowej KE José Manuela Barroso obejmie stanowiska wiceprzewodniczącego oraz komisarza ds. transportu. Objął je po zatwierdzeniu przez Parlament Europejski w lutym 2010 i pełnił do końca kadencji KE w 2014.

W 2016 wysunięty przez swoją partię na urząd prezydenta Estonii. W sierpniu estoński parlament w trzech turach głosowania nie zdołał wybrać prezydenta. Siim Kallas wystartował następnie na to stanowisko w wyborach przeprowadzanych we wrześniu przez kolegium wyborców. W drugiej turze głosowania wygrał z Allarem Jõksem (138 głosów do 134 głosów), jednak nie uzyskał wymaganej większości głosów^[5].

W wyniku wyborów w 2019 i 2023 Siim Kallas ponownie uzyskiwał mandat deputowanego do Riigikogu^[6][7]. Z zasiadania w parlamencie zrezygnował w 2024, motywując to względami zdrowotnymi^[8].

Jego córka Kaja Kallas także zaangażowała się w działalność polityczną^[9].

• Order Herbu Państwowego klasy II (2003)^[10] i I (2015)^[11]
• Krzyż Zasługi Ministerstwa Obrony I klasy (2004)^[12]
• Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (Polska, 2019)^[13]
• Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja, 2001)^[14]
• Medal Rady Bałtyckiej (2013)^[15]

• Nota biograficzna na stronie Komisji Europejskiej. [dostęp 2026-08-22]. (ang.).