Neil Kinnock

Neil Kinnock

Neil Kinnock (1995)
Pełne imię i nazwisko	Neil Gordon Kinnock
Data i miejsce urodzenia	28 marca 1942 Tredegar
Lider opozycji Lider Partii Pracy
Okres	od 2 października 1983 do 18 lipca 1992
Poprzednik	Michael Foot
Następca	John Smith
Poseł do Izby Gmin
Okres	od 18 czerwca 1970 do 20 stycznia 1995
Przynależność polityczna	Partia Pracy
Par dozywotni
Okres	od 31 stycznia 2005
Przynależność polityczna	Partia Pracy

Neil Gordon Kinnock (ur. 28 marca 1942 w Tredegar^[1]) – brytyjski polityk pochodzący z Walii, poseł do Izby Gmin w latach 1970–1995, w latach 1983–1992 przywódca Partii Pracy i lider opozycji. Członek Komisji Europejskiej ds. transportu (1995–1999) oraz ds. reformy administracyjnej (1999–2004). Obecnie jest przewodniczącym British Council i rektorem Cardiff University. Od 31 stycznia 2005 zasiada w Izbie Lordów.

Urodził się w rodzinie pochodzącej ze Szkocji. Uczył się w Pengam i na uniwersytecie w Cardiff. Przez 4 lata pracował jako instruktor w Stowarzyszeniu Kształcenia Robotników (Worker's Educational Association), po czym w 1970 został członkiem Izby Gmin z ramienia Partii Pracy z okręgu Bedwellty. W 1978 wszedł w skład najwyższych władz partii, a w 1979 został rzecznikiem opozycji w sprawach dotyczących edukacji. W wyborach w 1979 wszedł do Izby Gmin z nowego okręgu Islwyn. Po rezygnacji Michaela Foota Kinnock został wybrany na jego następcę jako przywódcy partii w październiku 1983, chociaż nie miał doświadczenia w pracy w urzędującym rządzie^[2]. Funkcję jego zastępcy objął Roy Hattersley. Kinnock podjął modernizację partii, niwelując polityczne manewry bojowej lewicy^[2]. Stał na czele opozycji parlamentarnej przeciwko rządowi premier Margaret Thatcher. W wyborach 1987 Partia Pracy uzyskała poprawę swych notowań^[2], lecz w 1992 team Kinnock-Hattersley poniósł następną porażkę, gdy nie udało im się zdobyć wystarczającego poparcia na południowym wschodzie Anglii oraz środkowej Anglii, przez co nie pokonali konserwatystów skupionych wokół Johna Majora^[2]. W lipcu 1992 Kinnock porzucił przywództwo partii, przekazując je Johnowi Smithowi. W 1994 zakończył karierę w parlamencie, jednak w styczniu 1995 został wybrany na przedstawiciela Wielkiej Brytanii w Komisji Europejskiej. W 2005 otrzymał tytuł barona (Baron Kinnock, of Bedwellty in the County of Gwent) i wszedł w skład Izby Lordów jako par dożywotni^[3].

Był mężem Glenys Kinnock, posłanki do PE w latach 1994–2009 i minister stanu w Foreign Office (2009–2010), zmarłej w 2023^[4]. Jest ojcem Stephena Kinnocka, posła do Izby Gmin od 2015 i ministra ds. Walii od 2026^[5].

• D. E. Butler, M. Kavanagh, The British General Election of 1992, 1992
• Alan Palmer, Kto jest kim w polityce. Świat od roku 1860, Wydawnictwo Magnum, Warszawa, 1998, przeł. Wiesław Horabik, Tadeusz Szafrański, s. 222–223
• H. Pelling, Short History of the Labour Party, wyd. X, 1993