Stewartyt

Stewartyt

Stewartyt z Bawarii
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	MnFe2(PO4)2(OH)2·8H2O[1]
Twardość w skali Mohsa	3[2]
Przełam	nierówny[2]
Łupliwość	brak[2], dobra[3]
Pokrój kryształu	cienkolistewkowy[2], włóknisty, cienkoblaszkowy[1], igiełkowy, cienkotabularny[4]
Układ krystalograficzny	jednoskośny[2], trójskośny[1][4]
Klasa krystalograficzna	pinakoidalna[1]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1][4][2]
Gęstość	3,46 g/cm3[1][2]
Właściwości optyczne
Barwa	żółta, pomarańczowa, zielonożółta[1][4][2]
Rysa	biała[1][4][2]
Połysk	szklisty[2], półszklisty, żywiczny, jedwabisty[1]
Współczynnik załamania	1,612–1,681 (dwuosiowy)[1]
Inne	dwójłomność: 0,050[1] dyspersja (optyka): silna[1][4] pleochroizm: X = Bezbarwny Y = jasnożółty Z = Żółty[1][4]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	8.DC.30[1]

Stewartyt – rzadki minerał, będący fosforanem wtórnym^[5].

Nazwany przez Waldemara T. Schallera od miejsca odkrycia, pegmatytu Stewart Lithia w Pala w Kalifornii^[5][1].

Krystalizuje w układzie jednoskośnym lub trójskośnym^[1]. Wykształca kryształy cienkoblaszkowe^[5], grubotabliczkowe, igiełkowe^[4] cienkolistewkowe z podłużnym prążkowaniem, zrosty równoległe, promieniste oraz wiązkowe^[2]. Jest minerałem bardzo kruchym, półprzezroczystym do przezroczystego^[1]. Ma białą rysę, szklisty połysk oraz jest w odcieniach żółtego i pomarańczowego^[1][2]. Jest izostrukturalny z kastningitem oraz polimorficzny z laueitem i pseudolaueitem^[1].

Występuje w pegmatytach granitowych bogatych w fosfor oraz jako produkt przeobrażenia fosforanów pierwotnych^[5][1][4][2]. Towarzyszą mu laueit, strengit, strunzyt, pseudolaueit, beratunit, rockbridgeit i apatyt^[1][4][2].

Jego typową lokalizacją jest Kalifornia^[5][1]. Na terenie USA występuje jeszcze głównie w Dakocie Południowej, Maine i New Hampshire^[1]. Został stwierdzony także w Portugalii, Namibii, Niemczech (Bawaria), Francji i Portugalii^[5][1][4].