Laueit

Laueit

Okaz laueitu z Bawarii w Niemczech
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	MnFe2(PO4)2(OH)2·8H2O[1]
Twardość w skali Mohsa	3[1][2]
Przełam	muszlowy[1], półmuszlowy, nieregularny/nierówny[2]
Łupliwość	niewyraźna[1], doskonała wg {010}[2]
Pokrój kryształu	słupkowy, grubotabliczkowy[1], pryzmatyczny[2]
Układ krystalograficzny	trójkośny[1][2]
Klasa krystalograficzna	pinakoidalna[2]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1][2]
Gęstość	2,44–2,49 g/cm³[2]
Właściwości optyczne
Barwa	żółta, pomarańczowożółta, miodowobrunatna[1], czerwonopomarańczowa[2]
Rysa	biała, kremowa[1][2]
Połysk	szklisty[1], półszklisty, żywiczny[2]
Współczynnik załamania	1,588–1,682 (dwuosiowy)[2]
Inne	dwójłomność: 0,075[2] dyspersja (optyka): słaba, silna[2][3]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	8.DC.30[2]

Laueit – rzadki minerał, będący wtórnym fosforanem^[4].

Został nazwany na cześć Maxa von Laue, niemieckiego fizyka z Instytutu Fizyki Teoretycznej na Uniwersytecie w Monachium^[4].

Krystalizuje w układzie trójskośnym. Wykształca kryształy o pokroju słupkowym, grubotabliczkowym^[1]. Występuje jako szczotki kryształów i naskorupienia^[1]. Jest minerałem bardzo kruchym, półprzezroczystym do przezroczystego^[2]. Posiada najczęściej żółtą lub pomarańczową barwę w odcieniach. Ma szklisty połysk i białą rysę. Jest polimorficzny z pseudolaueitem i stewartytem^[2].

Występuje w pegmatytach granitowych bogatych w fosfor, jako produkt przeobrażenia fosforów pierwotnych^[1][2][3]. Towarzyszą mu strunzyt, pseudolaueit, apatyt, beraunit, syderyt, ludlamit, strengit i stewartyt^[1][2][3]. Został znaleziony w Niemczech (Bawaria), Brazylii (Minas Gerais), Portugalii i Stanach Zjednoczonych (Maine, New Hampshire i Dakota Południowa)^[2]. Spotykany także w Szwecji, Namibii, Rosji i Australii^[2][3].