Sulęczyno

Sulęczyno
Sëlëczëno
wieś
Ilustracja
Państwo

 Polska

Województwo

 pomorskie

Powiat

kartuski

Gmina

Sulęczyno

Liczba ludności (2006)

1500

Strefa numeracyjna

58

Kod pocztowy

83-320[1]

Tablice rejestracyjne

GKA

SIMC

0174852

Położenie na mapie gminy Sulęczyno
Mapa konturowa gminy Sulęczyno, w centrum znajduje się punkt z opisem „Sulęczyno”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Sulęczyno”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Sulęczyno”
Położenie na mapie powiatu kartuskiego
Mapa konturowa powiatu kartuskiego, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Sulęczyno”
Ziemia54°13′56″N 17°46′27″E/54,232222 17,774167[2]

Sulęczyno (kaszub. Sëlëczëno; niem. Sullenschin lub Sullenczin, daw. Suleczyno) – duża kaszubska wieś letniskowa w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Sulęczyno. Leży na Pojezierzu Kaszubskim, nad rzeką Słupią, przy trasie drogi wojewódzkiej nr 228.

Miejscowość jest solectwem, siedzibą gminy Sulęczyno.

W skład sołectwa Sulęczyno wchodzą również Bukowa Góra, Kłodno, Nowy Dwór i Ostrów Mausz[3]. W końcu 2024 sołectwo liczyło 1724 meszkańców[4]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.

W Sulęczynie na siedzibę jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej.

Części wsi

Integralne części wsi Sulęczyno[5][6]
SIMCNazwaRodzaj
0174869Sulecki Borekczęść wsi
0174875Zagóryczęść wsi

Turystyka

Kościół parafialny pw. Świętej Trójcy w Sulęczynie

W pobliżu Sulęczyna znajdują się jeziora Mausz, Węgorzyno i Gowidlińskie. Wieś jest punktem etapowym spływów kajakowych i ma rozwiniętą infrastrukturę turystyczną (pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i agroturystyka).

Historia

Pierwsze wzmianki o Sulęczynie pochodzą z roku 1224. Miejscowość należała początkowo do kasztelanii w Chmielnie. W 1365 roku wieś stała się własnością Piotra z Rusocina, a następnie trafiła do rodziny Bellowów, której członkowie używali również nazwiska Sulęccy. Od roku 1466 podlegała administracyjnie pod powiat mirachowski. W 1585 Sulęczyno kupił prawnik i sekretarz króla Stefana Batorego Reinhold Heidenstein. Wieś szlachecka położona była w II połowie XVI wieku w powiecie mirachowskim województwa pomorskiego[7]. Do 1751 wieś znajdowała się w posiadaniu rodziny Heidensteinów. W 1766 Sulęczyno nabyła rodzina Łaszewskich, która była właścicielem sąsiednich Sierakowic i Puzdrowa. W Słowniku Geograficznym Królestwa Polskiego z 1885 znalazła się informacja, że w Sulęczynie zamieszkuje 536 osób, w większości katolików, funkcjonuje kościół katolicki, zbór ewangelicki i dwie karczmy[8]. Przed 1920 miejscowość nosiła nazwę niemiecką Sullenschin[9].

Pod koniec XIX w. w miejscowości wybudowano kościół ewangelicki, który w latach 70. XX wieku został całkowicie rozebrany. Pozostała tylko plebania ewangelicka przy ulicy Kaszubskiej, w której ulokowano przedszkole należące do gminy Sulęczyno[10].

W 1887 roku urodził się ksiądz Paweł Schütz[11]. Syn nauczyciela Wojciecha Schütz i Anny z domu Jereczek. Proboszcz parafii św. Antoniego w Gdańsku-Brzeźnie, proboszcz parafii NMP Gwiazdy Morza w Sopocie.

W 1938 roku urodził się tam prof. Antoni Jutrzenka-Trzebiatowski.

Od 1996 roku w Sulęczynie odbywa się doroczny lipcowy festiwal plenerowy Jazz w Lesie.

Zabytki

Według rejestru zabytków NID[12] na listę zabytków wpisany jest kościół parafialny pw. Świętej Trójcy z lat 1872-74 oraz cmentarz kościelny, nr rej.: A-1258 z 14.10.2005.

Neogotycki kościół został wzniesiony w 1874 roku na miejscu drewnianej świątyni z XVII wieku, która spłonęła 4 września 1872.

Ponadto w Sulęczynie znajduje się zespół pałacowo-dworski z XVIII wieku, dawna rezydencja Heidensteinów i Łaszewskich. Centralną część wzniesiono w roku 1704, w XIX wieku dobudowano skrzydła boczne. Od początku XX wieku mieścił siedzibę nadleśnictwa. Od 1982 roku pełnił funkcję ośrodka wypoczynkowo-szkoleniowego[8]. Obiekt ten jest miejscem organizacij festiwalu muzycznego Jazz w Lesie.

Na stoku doliny znajduje się porośnięty młodym lasem świerkowym cmentarz ewangelicki z 1867 r. Zachowane stele, krzyże żeliwne i kute ogrodzenia. Uszkodzenia grobów powstały na skutek wiatrołomów[13].

Pastorówka w Sulęczynie (obecnie przedszkole) stojąca obok miejsca po zburzonym kościele ewangelickim

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1221 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  2. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 9 stycznia 2024, identyfikator PRNG: 133423.
  3. ↑ Strona gminy, sołectwo Sulęczyno
  4. ↑ Raport o stanie gminy Sulęczyno w 2025. Liczba mieszkańców sołectw w dn. 31.12.2024 s. 11
  5. ↑ Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200 (ISAP))
  6. ↑ GUS. Rejestr TERYT
  7. ↑ Prusy Królewskie w drugiej połowie XVI wieku : suplement. Cz. 1, Mapy, plany, Warszawa 2021, k. 1.
  8. 1 2 Jarosław Ellwart: Sulęczyno i okolice aktywnie. Gdynia: Wydawnictwo Region, 2010, s. 3-4. ISBN 978-83-7591-161-9.
  9. ↑ wg dr F. Lorentza "Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem" (ISBN 83-60437-22-X) (ISBN 978-83-60437-22-3)
  10. ↑ Historia Gminy. suleczyno.pl. [dostęp 2019-09-04].
  11. ↑ Ksiądz Paweł Schütz | Sopocianie - muzeum sopotu [online], sopocianie.muzeumsopotu.pl [dostęp 2016-09-23].
  12. ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo pomorskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 marca 2026, s. 45 [dostęp 2017-02-26].
  13. ↑ Anna, Krzysztof Jakubowscy „Pomorskie cmentarze”, Gdańsk 2012, ISBN 978-83-62129-73-7, str. 94

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.