Tarnawa Wyżna

Tarnawa Wyżna
wieś
Ilustracja
Widok ogólny na dolinę Sanu w Tarnawie Wyżnej
Państwo

 Polska

Województwo

 podkarpackie

Powiat

bieszczadzki

Gmina

Lutowiska

Sołectwo

Stuposiany[1]

Liczba ludności (2006)

0

Kod pocztowy

38-713[2]

Tablice rejestracyjne

RBI

SIMC

0996293

Położenie na mapie gminy Lutowiska
Mapa konturowa gminy Lutowiska, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Tarnawa Wyżna”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko dolnej krawiędzi po prawej znajduje się punkt z opisem „Tarnawa Wyżna”
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa konturowa województwa podkarpackiego, blisko dolnej krawiędzi nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Tarnawa Wyżna”
Położenie na mapie powiatu bieszczadzkiego
Mapa konturowa powiatu bieszczadzkiego, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Tarnawa Wyżna”
Ziemia49°06′34″N 22°50′15″E/49,109444 22,837500[3]

Tarnawa Wyżna – wyludniona wieś w Polsce, w województwie podkarpackim, w powiecie bieszczadzkim, w gminie Lutowiska. Leży nad rzeką San.

Miejsce po dawnej wsi znajduje się na obszarze Bieszczadzkiego Parku Narodowego, tuż przy granicy z Ukrainą. Zabudowania Tarnawy Wyżnej uległy zniszczeniu po wysiedleniu ludności ukraińskiej z południowo-wschodniej Polski w 1947. Wciąż figuruje jako wieś w rejestrze TERYT[4].

Wieś wchodzi w skład solectwa Stuposiany[5].

Historia

W połowie XIX wieku właścicielami posiadłości tabularnej Tarnawa Niżna i Tarnawa Wyżna byli Walerian i Henryk Kieszkowscy[6]. W 1893 właścicielem posiadłości tabularnej we wsi był Mendel Rand[7].

Do 1934 odrębna gmina jednostkowa, a w latach 1934–1945 gromada w zbiorowej gminie Tarnawa Niżna, należącej do powiatu turczańskiego w woj. lwowskim (do 1931 woj. stanisławowskie). W latach 1945–1951 w obrębie powiatu leskiego w woj. rzeszowskim, w 1952–1972 powiatu ustrzyckiego, a w 1972–1975 powiatu bieszczadzkiego w tymże województwie (1952–1954 i od 1973 w gminie Lutowiska (Szewczenko)). W latach 1975–1998 w woj. krośnieńskim.

Z Tarnawy pochodził Józef Sikorski, uczestnik powstania styczniowego z 1863, zmarły w 1923, pochowany w Dźwiniaczu Górnym. Od 1855 w Tarnawie Wyżnej proboszczem był Jan Wendziłowicz, duchowny greckokatolicki, malarz i rzeźbiarz. W późniejszych latach drugiej połowy XIX wieku greckokatolickim proboszczem we wsi był Antoni Gładyszowski, który miał synów Emila (ur. 1842) i Filipa (ur. 1847)[8].

Do 1939 we wsi znajdował się dwór, którego właścicielem był Witold Kostórkiewicz (wcześniej, do 1930, Mendel Rand)[9].

W sierpniu 1944 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 10 Polaków, grabiąc i paląc ich gospodarstwa[10].

Demografia

  • W 1921 Tarnawę Wyżną zamieszkiwało 614 osób w 110 domach mieszkalnych:

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Strona gminy, sołectwa
  2. ↑ Stuposiany, [w:] Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1232 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  3. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 14 stycznia 2024, identyfikator PRNG: 175852.
  4. ↑ Rejestr TERYT
  5. ↑ BIP gminy, sołtysi
  6. ↑ Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicyi i Lodomeryi jakoteż w wielkim księstwie Krakowskiem i księstwie Bukowińskiem, pod względem politycznej i sądowej organizacyi kraju wraz z dokładnem oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym. Lwów: Karol Wild, 1855, s. 219.
  7. ↑ Obwieszczenie. „Gazeta Lwowska”, s. 10, Nr 264 z 19 listopada 1893.
  8. ↑ Corpus Studiosorum Universitatis Iagellonicae 1850/51–1917/18. T. III: E–J. Kraków: Archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2006, s. 376-377. ISBN 83-88737-38-4.
  9. ↑ P. Szechyński, Zbigniew Jantoń: serwis Twoje Bieszczady. twojebieszczady.net. [dostęp 2015-04-04].
  10. ↑ Szczepan Siekierka, Henryk Komański, Krzysztof Bulzacki, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w województwie lwowskim 1939–1947, Wrocław: Stowarzyszenie Upamiętnienia Ofiar Zbrodni Ukraińskich Nacjonalistów, 2006, s. 1108, ISBN 83-85865-17-9, OCLC 77512897.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.