The Futureheads

Pierwotni członkowie zespołu, wokalista i gitarzysta Barry Hyde, basista David „Jaff” Craig oraz perkusista Peter Brewis poznali się w college’u City of Sunderland. Wkrótce do grupy dołączył Ross Millard, kolega Craiga. Skład uzupełnił Dave Hyde, młodszy brat Barry’ego, zastępując Brewisa, który dołączył do indierockowego zespołu Field Music. Jako salę prób grupa wykorzystała budynek domu kultury, gdzie pracowali Brewis i Hyde^[1].

Nazwali się The Futureheads – nazwę tę zaczerpnięto z tytułu albumu zespołu The Flaming Lips Hit to Death in the Future Head wydanego w 1992 roku^[3].

Pierwsze koncerty zespołu odbywały się w lokalnych klubach, dzięki czemu The Futureheads stali się znani w środowisku muzycznym. Po raz pierwszy przed publicznością wystąpili w Cricket and Rugby Club w grudniu 2000 roku. Zadebiutowali dwoma minialbumami, Nul Book Standard oraz 1-2-3-Nul!, wydanymi kolejno w 2002 oraz 2003 roku^[1]. 4 września 2003 roku, ukazał się pierwszy singel zatytułowany „First Day”, zawierający trzy utwory^[6].

Debiutancki album zespołu o tej samej nazwie wydany został 21 lipca 2004 roku nakładem wytwórni 679 Recordings^[7], będącej wówczas częścią Warner Music Group^[8]. Pięć utworów z płyty zostało nagranych i wyprodukowanych przez Andy’ego Gilla, muzyka Gang of Four^[9]. Album ten zdobył uznanie krytyków za precyzyjne harmonie i kanciaste riffy^[1]. Znalazł się na 33. miejscu listy najlepszych albumów 2004 roku magazynu Pitchfork^[10]. Pochodzący z tego albumu utwór „Decent Days And Nights”, wydany na singlu 26 lipca 2004 roku, pojawił się na ścieżce dźwiękowej do gier wideo Burnout 3^[11] oraz Rugby 2005^[12]. Kolejnym singlem, wydanym 18 października 2004 roku, był „Meantime”^[13].

21 lutego 2005 roku ukazał się singel „Hounds of Love”, cover utworu Kate Bush^[14]. Dotarł on do 8. miejsca listy UK Singles Chart w pierwszym tygodniu notowania^[15] i nazwany został na łamach magazynu NME najlepszym utworem roku^[16]. Znalazł się także na dwóch listach magazynu Pitchfork – na 5. miejscu listy 50. najlepszych singli 2005 roku^[17] i na 94. miejscu listy 200. najlepszych piosenek lat 2000.^[18] W tym czasie grupa koncertowała w Stanach Zjednoczonych wraz z Franz Ferdinand, a następnie supportowała Pixies, Foo Fighters oraz Snow Patrol podczas występów w Wielkiej Brytanii^[19].

W maju 2005 roku The Futureheads wystąpił podczas organizowanego przez BBC Radio 1 festiwalu One Big Weekend, odbywającego się w rodzinnym Sunderlandzie^[20][21]. 8 maja tego samego roku klub piłkarski Sunderland A.F.C. odebrał puchar Football League Championship, a jako hołd dla nich The Futureheads wystąpił przed meczem na Stadium of Light^[22].

W marcu i czerwcu 2005 ukazały się dwa oficjalne bootlegi, zarejestrowane kolejno w The Crocodile Cafe w Seattle oraz podczas The Quart Festival w Norwegii^[23][24]. W tym samym czasie wydana została reedycja debiutanckiej płyty wzbogacona o DVD z teledyskami oraz cztery utwory zarejestrowane podczas koncertu w Newcastle w 2004 roku^[25]. Podczas, gdy zespół pracował nad drugim albumem studyjnym, w listopadzie 2005 roku ukazała się EP-ka Area, nagrana w Londynie oraz Newcastle^[26]. W 2005 roku koncertowali w ramach trasy NME Awards Tour, u boku takich grup, jak The Killers, Kaiser Chiefs czy Bloc Party^[27].

Album News and Tributes, którego nazwa została zainspirowana katastrofą lotniczą w Monachium, ukazał się 29 maja 2006 roku nakładem 679 Recordings^[1][28]. Wyprodukowany został przez Bena Hilliera, znanego ze współpracy z Blur, Doves i Depeche Mode. Charakteryzował się bardziej dopracowanym brzmieniem i głębszym tekstem piosenek aniżeli ich debiutancki krążek^[1][29]. Promowany był singlami „Skip to the End”, wydanym 22 maja^[30] oraz opublikowanym 14 sierpnia 2006 roku utworem „Worry About It Later”^[31]. Album zdobył pochlebne recenzje, ale jego sprzedaż rozczarowała wytwórnię^[1].

W listopadzie 2006 roku The Futureheads opuścił 679 Recordings by stworzyć własną, niezależną wytwórnię Nul Records^[16]. Resztę roku zajęły przygotowania nowego albumu. W czerwcu 2007 roku zostały ukończone prace nad This Is Not the World, który wydany został 26 maja 2008 roku. Muzycy nagrali go podczas 16 dni spędzonych w Hiszpanii^[32][33], a charakteryzował się bardziej surowym podejściem niż News and Tributes^[1].

Pierwszy singel, „Broke Up The Time”, udostępniony został za darmo na ich stronie internetowej w listopadzie 2007 roku^[1][34]. Miesiąc później ukazał się drugi singel, „The Beginning of the Twist”, z teledyskiem ukazującym muzyków przechadzających się po Carnaby Street, wystawowym deptaku Londynu. Utwór dotarł do 20. miejsca listy UK Singles Chart^[35] oraz 46. miejsca na liście przebojów Programu Trzeciego^[36]. Trzeci singel, „Radio Heart”, wydany został 19 maja 2008 roku^[37] i poprzedzony został teledyskiem upublicznionym pod koniec kwietnia tego samego roku^[38]. Kolejnym singlem był wydany 4 września tego samego roku utwór „Walking Backwards”^[39].

W grudniu 2007 roku grupa ogłosiła cykl 12 kameralnych koncertów w Wielkiej Brytanii, które miały miejsce styczniu kolejnego roku^[40]. W listopadzie 2008 roku zespół przyjechał do Polski na dwa koncerty – 17 listopada wystąpił w warszawskiej „Proksimie” oraz dzień później w krakowskim „Studio”^[16]. Jako support wystąpiły grupy Out of Tune oraz New York Crasnals^[2]. Jeszcze w tym samym roku, 8 grudnia premierę miał utwór „I Wouldn’t Be Like This if You Were Here”, który został wydany wyłącznie przez Internet^[41][42].

W maju 2009 roku The Futureheads ponownie przyjechał do Polski jako gwiazda juwenaliów w Lublinie organizowanych przez Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej oraz na koncert w studiu im. Agnieszki Osieckiej w siedzibie radiowej Trójki^[43][44]. Byli także jedną z gwiazd Przystanku Woodstock 31 lipca 2009 roku^[45][46][47], a 14 grudnia tego samego roku zagrali bożonarodzeniowy koncert w londyńskim klubie The Lexington^[48].

W listopadzie 2009 roku zespół umożliwił fanom pobranie nowego utworu „Struck Dumb” za darmo przez okres dwóch tygodni^[49]. The Futureheads wydał swój czwarty album zatytułowany The Chaos 26 kwietnia 2010 roku w Wielkiej Brytanii, a w Stanach Zjednoczonych ukazał się on 1 czerwca tego samego roku nakładem Dovecote Records^[50][51]. Był on współprodukowany przez Davida Brewisa z Field Music^[27]. Album ten charakteryzował się bardziej ambitnym brzmieniem, nawiązującym do ich debiutanckiego krążka^[1].

W kwietniu 2010 roku ruszyli w swoją pierwszą od czterech lat trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych^[52]. W tym samym roku występowali także m.in. na LeeFest^[53], a 21 maja zagrali 2011 roku jako gwiazda Bizarre Summer Ball w londyńskim klubie Scala^[54]. W 2011 roku grali też m.in. na Split Festival^[55] czy na Cloud 9 Festival^[56].

The Futureheads wydał swój piąty album studyjny Rant 2 kwietnia 2012 roku^[57]. Odchodząc od swojego typowego stylu, został on w całości nagrany a cappella^[58]. O planach jego nagrania muzycy informowali na swoich mediach społecznościowych już na początku lipca 2010 roku^[59]. Barry Hyde mówił: „Kilka lat temu nagraliśmy wersję a cappella utworu Kelis zatytułowaną Acapella dla Radio 1’s Live Lounge. I to było niesamowite przeżycie móc wystąpić na żywo w radiu tylko z czterema głosami”^[60]. Rant zawierał ponowne nagrania utworów The Futureheads, ich własne interpretacje kilku tradycyjnych piosenek ludowych oraz cykl coverów piosenek popowych i tanecznych. W 2012 roku album został nominowany do nagrody Artrocker w kategorii „Album roku”^[61].

W 2012 roku zagrali m.in. na festiwalach Camden Crawl^[62], Beached Festival, 2000 Trees Festival czy Nozstock^[63], a także wystąpili jako support Red Hot Chili Peppers na ich koncercie na Stadium of Light w Sunderlandzie 25 czerwca^[64]. Po trasie promującej Rant zespół zawiesił działalność w 2013 roku, aby Barry Hyde mógł zająć się swoimi problemami ze zdrowiem psychicznym^[1]. W wywiadzie dla BBC Radio 6 Music z 2015 roku Dave Hyde powiedział, że The Futureheads nie są już zespołem grającym na instrumentach, ponieważ zarówno jego brat Barry, jak i Jaff są nauczycielami; Barry Hyde pracował wtedy również nad solowym albumem „opartym na fortepianie”^[65].

W czasie zawieszenia działalności zespołu jego członkowie pozostawali w przyjacielskich stosunkach i nie planowali zjednoczenia. Sytuacja zmieniła się dopiero pod koniec 2017 roku, kiedy to Barry Hyde zagrał solowy koncert, na którym znalazły się utwory The Futureheads, co rozbudziło w zespole chęć ponownego wspólnego tworzenia muzyki^[1]. W styczniu 2019 roku zespół ogłosił w mediach społecznościowych, że reaktywował się^[66][67], napisał i nagrał nowy materiał w 2018 roku oraz że planują pierwszą trasę koncertową od 2013 roku^[68].

1 maja 2019 roku wydali „Jekyll”, główny singiel Ich pierwszego od siedmiu lat albumu, a pierwszy wspólny występ na żywo odbył się dwa dni później na imprezie otwierającej festiwal muzyczny Hit The North w Newcastle^[69]. Album Powers ukazał się 30 sierpnia tego samego roku^[70][71]. Został on nagrany i samodzielnie wyprodukowany przez The Futureheads w First Avenue Studios w Newcastle^[72].

Pod koniec 2024 roku nakładem Cherry Red ukazała się kompilacja utworów zespołu pn. Decent Days & Nights: The Singles^[1], a 21 marca 2025 roku Barry Hyde wydał swój solowy album Miners’ Ballads, w którym zagłębił dziedzictwo górnictwa węglowego północno-wschodniej Anglii^[73]. 25 maja 2025 roku The Futureheads wystąpili wspólnie z The Zutons na koncercie Richarda Ashcrofta, który odbył się na stadionie Lamex w Stevenage^[74]. W tym samym roku zagrali także m.in. na festiwalu All Points East^[75].

21 listopada 2025 roku wydali album Christmas^[76], w którym zawarto nową interpretację bożonarodzeniowych piosenek w stylu The Futureheads, a także nowe utwory zespołu, z czego większość nagrali w Birdland Studios^[77]. Jego wydanie zapowiedzieli pod koniec września wraz z czterokoncertową trasą koncertową, która miała miejsce w grudniu tego samego roku^[78].

• Barry Hyde – wokal prowadzący, gitara (od 2000)
• Ross Millard – gitara, wokal wspierający (od 2000)
• David „Jaff” Craig – gitara basowa, wokal wspierający (od 2000)
• Dave Hyde – perkusja, wokal wspierający (od 2000)

• Peter Brewis – perkusja, wokal wspierający (2000)