Widzenie Ezechiela
 | |
| Autor | |
|---|---|
| Data powstania |
ok. 1516 lub ok. 1517–1518 |
| Medium |
olej na desce |
| Wymiary |
41 × 30 cm[1] |
| Miejsce przechowywania | |
| Miejscowość | |
| Lokalizacja | |
Widzenie Ezechiela – obraz olejny namalowany przez Rafaela ok. 1516 roku[2] lub ok. lat 1517–1518[1]. Znajduje się w zbiorach Palazzo Pitti we Florencji[1][2].
Malując obraz Rafael inspirował się biblijnym opisem wizji proroka Ezechiela oraz legendą o objawieniu Jana Ewangelisty na wyspie Patmos[2]. Na obrazie dostrzegalne są również inspiracje twórczością Michała Anioła[3]. Dzieło wyróżnia się zmysłowym kolorytem oraz oryginalnym ujęciem. Przeżywający widzenie Ezechiel znajduje się w wąskim pasie kompozycji burzowego pejzażu[2]. Prorok jest niemal niewidoczny[2][3]. Ezechiel oraz towarzyszący mu koń są oświetleni promieniem światła[1]. Niemal całą powierzchnię obrazu zajmuje Jahwe (przypominający Zeusa-Jowisza)[2]. Unosi on ręce w geście błogosławieństwa[1]. Towarzyszą mu dwaj cherubini oraz ewangeliści ukazano w formie symboli (Mateusz–anioł, Marek–lew, Łukasz–wół i Jan–orzeł)[1][2]. Bóg jest źródłem blasku, ma kontrolę nad wszystkimi żywiołami[2]. Wraz z towarzyszącymi mu postaciami znajduje się w świetlistej poświacie pośród chmur burzowych[2][3].
Wcześniej podejrzewano, że obraz namalowali Giulio Romano lub Gianfrancesco Penni, będący uczniami Rafaela[1].
Giorgio Vasari podaje, że zleceniodawcą obrazu był Vincenzo Ercolani z Bolonii. Jednocześnie Vasari błędnie podaje, że obraz przedstawia Chrystusa[2]. Na przełomie XVIII i XIX wieku oraz został wywieziony przez wojska Napoleona Bonapartego. Przez krótki czas znajdował się w Paryżu. Obraz wrócił do Florencji w 1815 roku[3].
Przypisy
