Witold Plapis
 Witold Plapis (ok. 1960) | |
| Data i miejsce urodzenia |
5 marca 1905 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
1 grudnia 1968 |
| Zawód, zajęcie | |
| Odznaczenia | |
    | |
Witold Plapis (ur. 5 marca 1905 w Uzyniu, zm. 1 grudnia 1968 w Warszawie) – architekt, profesor Politechniki Warszawskiej.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Jana (1876–1960) i Emilii z Kaweckich (1884–1960). Uczęszczał do szkoły powszechnej w Rosji, następnie do gimnazjum we Włocławku. W 1923 roku rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, które ze względu na kłopoty ze zdrowiem i kurację w Zakopanem ukończył i dyplom uzyskał w 1934 roku. Od 1929 roku, jeszcze jako student, uczestniczył w akcji inwentaryzacji zabytków zainicjowanej przez Oskara Sosnowskiego, co okazało się przydatne przy odbudowie Warszawy po II wojnie światowej.
W latach 1935–1940 prowadził też własną pracownię architektoniczną. Do wybuchu II wojny światowej pracował też jako starszy asystent w katedrze projektowania hal przestrzennych na Politechnice Warszawskiej. Od 1936 roku pracował jako referent techniczny w Towarzystwie Kredytowym Miejskim w Warszawie. Był też rzeczoznawcą Komunalnej Kasy Oszczędności Izby Skarbowej.
Po wojnie pracował w Biurze Odbudowy Stolicy (BOS). Od lutego 1945 roku kierował pracownią rejestracji zniszczeń BOS[1]. Od 16 lipca 1946 do 18 września 1948 był prezesem SARP[2]. Od 1951 roku był samodzielnym pracownikiem naukowym – kierownikiem Zakładu Naukowego Architektury Krajobrazu w Instytucie Urbanistyki i Architektury Politechniki Warszawskiej, od 1955 roku – profesorem nadzwyczajnym. W latach 1954–1957 był dziekanem Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej.
Był współtwórcą Kampinoskiego Parku Narodowego i autorem wielu publikacji takich jak Niektóre zagadnienia kształtowania krajobrazu w nauczaniu projektowania architektonicznego czy Kształtowanie krajobrazu na podstawie naturalnych walorów przyrodniczych, a także redaktorem Rejestru Ogrodów Polskich. Był jednym z inicjatorów utworzenia tzw. Zielonego Pierścienia Warszawy.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 203-5-9)[3].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (22 lipca 1949)[4]
- Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 19 lipca 1946[5], 19 lipca 1954[6])
- Medal za Warszawę 1939–1945 (17 stycznia 1946)[7]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955)[8]
- Złota Odznaka SARP (1955)
- Złota Odznaka Odbudowy Warszawy
Przypisy
- ↑ Grzegorz Piątek: Najlepsze miasto świata. Warszawa w odbudowie 1944−1949. Warszawa: Wydawnictwo W.A.B, 2020, s. 95. ISBN 978-83-280-3725-0.
- ↑ Stowarzyszenie Architektów Polskich - Prezesi SARP [online], www.sarp.pl [dostęp 2023-04-27].
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: WITOLD PLAPIS, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-12-19].
- ↑ M.P. z 1949 r. Nr 94, poz. 1122 (ISAP) „za zasługi w pracy zawodowej”.
- ↑ M.P. z 1947 r. Nr 29, poz. 246 (ISAP) „za zasługi położone w dziedzinie Odbudowy Kraju”.
- ↑ M.P. z 1954 r. Nr 108, poz. 1449 (ISAP) „za zasługi w pracy zawodowej w dziedzinie urbanistyki i architektury”.
- ↑ M.P. z 1946 r. Nr 26, poz. 43 (ISAP) „w pierwszą rocznicę wyzwolenia Warszawy zasłużonym w walce o wyzwolenie i odbudowę Stolicy (...)”.
- ↑ M.P. z 1955 r. Nr 101, poz. 1400 (ISAP) - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/201 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego.
Bibliografia
- Bożenna Sendzielska: Zielony pierścień Warszawy. Pamięci prof. Witolda Plapisa (5 III 1905–1 XII 1968). Nasz Dziennik, 21-22 maja 2005. [dostęp 2010-02-19].