Andrea Vötter

Andrea Vötter
Ilustracja
Andrea Vötter w 2018 roku
Data i miejsce urodzenia

3 kwietnia 1995
Bressanone

Klub

ASV Völs am Schlern[1]

Wzrost

172 cm[2]

Debiut w PŚ

23 listopada 2013, Igls (21. miejsce)

Pierwsze punkty w PŚ

23 listopada 2013, Igls (21. miejsce)

Pierwsze podium w PŚ

7 stycznia 2018, Königssee (1. miejsce)

Pierwsze zwycięstwo w PŚ

7 stycznia 2018, Königssee

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Igrzyska olimpijskie
złotoMediolan–Cortina d’Ampezzo 2026saneczkarstwo
(dwójki)
brązMediolan–Cortina d’Ampezzo 2026saneczkarstwo
(sztafeta)
Mistrzostwa świata
złotoAltenberg 2024dwójki-sprint
brązOberhof 2023dwójki
brązOberhof 2023dwójki-sprint
Mistrzostwa Europy
złotoOberhof 2019sztafeta
złotoSigulda 2023dwójki
srebroLillehammer 2020sztafeta
srebroIgls 2024dwójki
brązIgls 2024sztafeta
brązWinterberg 2025dwójki
brązWinterberg 2025sztafeta
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Igls 2014 jedynki
Mistrzostwa świata juniorów na torach naturalnych
brąz Deutschnofen 2010 jedynki
Puchar Świata
Kryształowa kula (dwójki)
2022/2023
Kryształowa kula (dwójki)
2023/2024

Andrea Vötter (ur. 3 kwietnia 1995 w Bressanone[2]) – włoska saneczkarka pochodząca z Tyrolu Południowego[3], medalistka mistrzostw świata juniorów i mistrzostw świata juniorów na torach naturalnych, wielokrotna medalistka mistrzostw świata i mistrzostw Europy oraz złota i brązowa medalistka igrzysk olimpijskich w Mediolanie–Cortinie d’Ampezzo.

Kariera

W 2010 roku rozpoczęła starty w Pucharze Świata juniorów, a także wzięła udział w mistrzostwach świata juniorów na torach naturalnych w Deutschnofen, na których zdobyła brązowy medal w konkurencji jedynek[4][5]. W 2012 roku wzięła udział w igrzyskach olimpijskich młodzieży w Innsbrucku, na których zajęła 5. miejsce w konkurencji sztafetowej i 6. w konkurencji jedynek[6][7]. Rok później wystartowała w mistrzostwach świata juniorów w Park City, na których zajęła 8. miejsce w jedynkach, a także w mistrzostwach Europy juniorów w Oberhofie, z których wróciła z jedynkowym 7. miejscem[8][9]. W tym samym roku, 23 listopada zadebiutowała i zdobyła pierwsze punkty w Pucharze Świata, zajmując na rozgrywanych w Igls zawodach sezonu 2013/2014 jedynkowe 21. miejsce[9].

W 2014 roku pojawiła się na mistrzostwach Europy w Siguldzie, na których zajęła 14. miejsce w konkurencji jedynek, na mistrzostwach świata juniorów w Igls, które przyniosły jej złoty medal w konkurencji jedynek, a także na igrzyskach olimpijskich w Soczi, na których była dziewiętnasta w jedynkach[9][1]. Rok później wystartowała w mistrzostwach świata juniorów w Lillehammer, na których zajęła 5. miejsce w konkurencji jedynek oraz w mistrzostwach świata w Siguldzie, z których wróciła z 4. miejscem w sztafecie i 18. w jedynkach[9]. W 2016 roku, na mistrzostwach świata w Königssee zajęła 17. miejsce w konkurencji jedynek[9]. W następnym roku wzięła udział w mistrzostwach Europy w Königssee, na których zajęła 4. miejsce w konkurencji sztafetowej i 9. w konkurencji jedynek, w mistrzostwach świata w Igls, na których była czwarta w sztafecie oraz czternasta zarówno w jedynkach, jak i w sprincie, a także na mistrzostwach świata do lat 23 w Igls, na których zajęła 4. miejsce w konkurencji jedynek[9].

7 stycznia 2018 roku zaliczyła pierwsze podium i jednocześnie odniosła pierwsze zwycięstwo w Pucharze Świata, pokonując w będącej częścią rozgrywanych w Königssee zawodów sezonu 2017/2018 konkurencji sztafetowej, w której startowała z Dominikiem Fischnallerem, Ivanem Naglerem i Fabianem Malleierem ekipy ze Stanów Zjednoczonych oraz Austrii[10]. W tym samym roku pojawiła się także na mistrzostwach Europy w Siguldzie, na których zajęła 4. miejsce w konkurencji sztafetowej i 8. w konkurencji jedynek oraz na igrzyskach olimpijskich w Pjongczangu, z których wróciła z 5. miejscem w sztafecie i 10. w jedynkach[11]. W 2019 roku wzięła udział w mistrzostwach świata w Winterbergu, na których zajęła 4. miejsce w sztafecie, 7. w jedynkach i 12. w sprincie, a także w mistrzostwach Europy w Oberhofie, na których była czwarta w konkurencji jedynek, ponadto zdobyła złoty medal w konkurencji sztafetowej, w której jej sztafeta, współtworzona przez Dominika Fischnallera, Ivana Naglera i Fabiana Malleiera pokonała ekipy z Niemiec i Łotwy[12].

12 stycznia 2020 roku po raz pierwszy stanęła na podium w rywalizacji indywidualnej w Pucharze Świata, uplasowawszy się na 3. miejscu zawodów w Altenbergu, w których lepsze od niej były tylko Niemka Julia Taubitz i Rosjanka Tatjana Iwanowa[13]. W tym samym roku na mistrzostwach świata w Soczi zajęła 10. miejsce w konkurencji jedynek i 4. w konkurencji sztafetowej, z kolei na mistrzostwach Europy w Lillehammer była 4. w jedynkach i 2. w sztafecie[14][15]. W 2021 roku na mistrzostwach świata w Königssee była 24. w jedynkach, 15. w sprincie i 5. w sztafecie, zaś na mistrzostwach Europy w Siguldzie 11. w jedynkach i 4. w sztafecie[16][17].

W 2022 roku, na zorganizowanych w Wintebergu mistrzostwach świata rozegrano tylko jedną konkurencję – będące nowością w saneczkarskiej rywalizacji dwójki kobiet, w której Vötter nie startowała[18][19]. W tym samym roku na mistrzostwach Europy w Sankt Moritz zajęła 8. miejsce w jedynkach i 4. w sztafecie, zaś na igrzyskach olimpijskich w Pekinie zajęła 10. miejsce w konkurencji jedynek i 5. w konkurencji sztafetowej[20][21]. W sezonie 2022/2023 Pucharu Świata zaczęła startować w konkurencji dwójek wraz z Marion Oberhofer. 3 grudnia 2022 roku wraz z Oberhofer po raz pierwszy stanęła na podium Pucharu Świata w dwójkach, kiedy to na zawodach w Igls uplasowały się na 3. miejscu, za Austriaczkami Seliną Egle i Larą Kipp oraz Niemkami Jessiką Degenhardt i Cheyenne Rosenthal[22]. Siedem dni później podczas zawodów w Whistler z Oberhofer odniosła pierwsze dwójkowe zwycięstwo w Pucharze Świata, wyprzedzając na podium wzmiankowane powyżej dwójki austriacką i niemiecką[23]. W 2023 roku na mistrzostwach świata w Oberhofie zdobyła brązowe medale w dwójkach i dwójkach-sprincie, a ponadto 7. miejsce w jedynkach i 4. w sztafecie, zaś na mistrzostwach Europy w Siguldzie wywalczyła złoty medal w dwójkach i zajęła 9. miejsce w jedynkach[24][25]. Duet Vötter/Oberhofer zwyciężył w pierwszej w historii dwójkowej klasyfikacji generalnej Pucharu Świata w sezonie 2022/2023, wyprzedzając dwójkę austriacką Egle/Kipp i niemiecką Degenhardt/Rosenthal[26]. Oprócz tego Vötter zajęła 9. miejsce w klasyfikacji generalnej jedynek tego sezonu PŚ[27].

W 2024 roku na mistrzostwach świata w Altenbergu wywalczyła złoty medal w dwójkach-sprincie oraz zajęła 4. miejsce w dwójkach i w sztafecie, z kolei na mistrzostwach Europy w Igls zajęła 2. miejsce w konkurencji dwójek i 3. w konkurencji sztafetowej[28][29]. Wraz z Oberhofer wygrały dwójkową klasyfikację generalną Pucharu Świata sezonu 2023/2024 plasując się przed duetami niemieckimi Jessica Degenhardt/Cheyenne Rosenthal i Dajana Eitberger/Saskia Schirmer[30]. W kolejnym roku na mistrzostwach świata w Whistler zajęła 4. miejsce w dwójkach i 5. w dwójkach mieszanych, w których startowała z duetem Fabian Nagler/Ivan Malleier, natomiast w mistrzostwach Europy w Winterbergu była trzecia w dwójkach i w sztafecie[31][32].

W 2026 roku na mistrzostwach Europy w Oberhofie zajęła 5. miejsce w dwójkach mieszanych (z duetem Nagler/Malleier)[33]. W tym samym roku na igrzyskach olimpijskich w Mediolanie–Cortinie d’Ampezzo, na pierwszych w olimpijskiej historii zawodach w dwójkach kobiet wraz z Marion Oberhofer zdobyła złoty medal, wyprzedzając na podium duet niemiecki Dajana Eitberger/Magdalena Matschina i duet austriacki Selina Egle/Lara Kipp[34]. Oprócz tego na igrzyskach tych zdobyła też brązowy medal w konkurencji sztafetowej, w której jej sztafeta uplasowała się na podium za ekipami z Niemiec i Austrii[35].

Osiągnięcia

Igrzyska olimpijskie

Rok Miejsce Jedynki Dwójki Sztafeta
2014 Soczi 19. nie rozgrywano –
2018 Pjongczang 10. nie rozgrywano 5.
2022 Pekin 10. nie rozgrywano 5.
2026 Mediolan–Cortina d’Ampezzo - 1. 3.

Mistrzostwa świata

Rok Miejsce Jedynki Jedynki-sprint Dwójki Dwójki-sprint Dwójki mieszane Sztafeta
2015 Sigulda 18. nie rozgrywano nie rozgrywano nie rozgrywano nie rozgrywano 4.
2016 Königssee 17. – nie rozgrywano nie rozgrywano nie rozgrywano –
2017 Igls 14. 14. nie rozgrywano nie rozgrywano nie rozgrywano 4.
2019 Winterberg 7. 12. nie rozgrywano nie rozgrywano nie rozgrywano 4.
2020 Soczi 10. – nie rozgrywano nie rozgrywano nie rozgrywano 4.
2021 Königssee 24. 15. nie rozgrywano nie rozgrywano nie rozgrywano 5.
2022 Winterberg nie rozgrywano nie rozgrywano - nie rozgrywano nie rozgrywano nie rozgrywano
2023 Oberhof 7. - 3. 3. nie rozgrywano 4.
2024 Altenberg - - 4. 1. nie rozgrywano 4.
2025 Whistler - nie rozgrywano 4. nie rozgrywano 5. dsq

Mistrzostwa Europy

Rok Miejsce Jedynki Dwójki Sztafeta Dwójki mieszane
2014 Sigulda 14. nie rozgrywano – nie rozgrywano
2017 Königssee 9. nie rozgrywano 4. nie rozgrywano
2018 Sigulda 8. nie rozgrywano 4. nie rozgrywano
2019 Oberhof 4. nie rozgrywano 1. nie rozgrywano
2020 Lillehammer 4. nie rozgrywano 2. nie rozgrywano
2021 Sigulda 11. nie rozgrywano 4. nie rozgrywano
2022 Sankt Moritz 8. nie rozgrywano 4. nie rozgrywano
2023 Sigulda 9. 1. - nie rozgrywano
2024 Igls - 2. 3. nie rozgrywano
2025 Winterberg - 3. 3. nie rozgrywano
2026 Oberhof - - - 5.

Mistrzostwa świata juniorów

Rok Miejsce Jedynki Sztafeta
2013 Park City 8. –
2014 Igls 1. –
2015 Lillehammer 5. –

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Jedynki Dwójki
2012/2013 48. nie dotyczy
2013/2014 28. nie dotyczy
2014/2015 19. nie dotyczy
2015/2016 20. nie dotyczy
2016/2017 16. nie dotyczy
2017/2018 16. nie dotyczy
2018/2019 7. nie dotyczy
2019/2020 7. nie dotyczy
2020/2021 8. nie dotyczy
2021/2022 7. nie dotyczy
2022/2023 9. 1.
2023/2024 - 1.
2024/2025 - 5.
2025/2026 - 6.

Miejsca na podium w zawodach Pucharu Świata - indywidualnie

Stan na koniec sezonu 2023/2024

Lp. Data Miejsce Konkurencja Lokata Partnerka
1. 12.01.2020 Niemcy Altenberg jedynki 3 -
2. 03.12.2022 Austria Igls dwójki 3 Marion Oberhofer
3. 04.12.2022 Austria Igls dwójki-sprint 2 Marion Oberhofer
4. 10.12.2022 Kanada Whistler dwójki 1 Marion Oberhofer
5. 16.12.2022 Stany Zjednoczone Park City dwójki 1 Marion Oberhofer
6. 17.12.2022 Stany Zjednoczone Park City dwójki-sprint 2 Marion Oberhofer
7. 14.01.2023 Łotwa Sigulda dwójki 1 Marion Oberhofer
8. 04.02.2023 Niemcy Altenberg dwójki 1 Marion Oberhofer
9. 11.02.2023 Niemcy Winterberg dwójki 3 Marion Oberhofer
10. 12.02.2023 Niemcy Winterberg dwójki-sprint 2 Marion Oberhofer
11. 18.02.2023 Szwajcaria Sankt Moritz dwójki 2 Marion Oberhofer
12. 25.02.2023 Niemcy Winterberg dwójki 3 Marion Oberhofer
13. 08.12.2023 Stany Zjednoczone Lake Placid dwójki 3 Marion Oberhofer
14. 15.12.2023 Kanada Whistler dwójki 3 Marion Oberhofer
15. 06.01.2024 Niemcy Winterberg dwójki 2 Marion Oberhofer
16. 13.01.2024 Austria Igls dwójki 2 Marion Oberhofer
17. 03.02.2024 Niemcy Altenberg dwójki 1 Marion Oberhofer
18. 10.02.2024 Niemcy Oberhof dwójki 2 Marion Oberhofer
19. 17.02.2024 Niemcy Oberhof dwójki 2 Marion Oberhofer
20. 18.02.2024 Niemcy Oberhof dwójki-sprint 3 Marion Oberhofer
21. 24.02.2024 Łotwa Sigulda dwójki 2 Marion Oberhofer
22. 25.02.2024 Łotwa Sigulda dwójki-sprint 1 Marion Oberhofer

Miejsca na podium w zawodach Pucharu Świata – drużynowo

Stan na koniec sezonu 2023/2024

Lp. Data Miejsce Konkurencja Lokata
1. 07.01.2018 Niemcy Königssee sztafeta 1
2. 10.02.2019 Niemcy Oberhof sztafeta 1
3. 24.11.2019 Austria Igls sztafeta 1
4. 12.01.2020 Niemcy Altenberg sztafeta 3
5. 19.01.2020 Norwegia Lillehammer sztafeta 2
6. 06.12.2020 Niemcy Altenberg sztafeta 1
7. 12.12.2021 Niemcy Altenberg sztafeta 2
8. 14.01.2024 Austria Igls sztafeta 3

Przypisy

  1. 1 2 2014 Sotschi Winterspiele. [w:] Olympische und Paralympische Spiele [on-line]. provinz.bz.it. [dostęp 2019-02-27]. (niem.).
  2. 1 2 Andrea Vötter. [w:] Kunstbahnrodeln [on-line]. suedtirolympia.com. [dostęp 2019-02-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-27)]. (niem.).
  3. ↑ Platz fünf im Teamwettbewerb; Keine Medaille für Südtirols Rodler. [w:] Sport [on-line]. suedtirolnews.it, 2018-02-15. [dostęp 2019-02-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-28)]. (ang.).
  4. ↑ Official Results: 1 Junioren Weltcup Rennrodeln-Sigulda 16.12.2010. fil-luge.org, 2010-12-16. [dostęp 2019-02-27]. (ang.).
  5. ↑ 7. Junioren Weltmeisterschaft ASV Deutschnofen / Raiffeisen. fil-luge.org, 2010-01-31. [dostęp 2019-02-27]. (ang.).
  6. ↑ Luge Mixed Team Relay Competition: Final Results. fil-luge.org, 2012-01-17. [dostęp 2019-02-27]. (ang.).
  7. ↑ Luge Women's Single Competition: Final Results. fil-luge.org, 2012-01-16. [dostęp 2019-02-27]. (ang.).
  8. ↑ OFFICIAL RESULTS FIL Junior World Championships: Park City, Junior Women. fil-luge.org, 2013-01-15. [dostęp 2019-02-27]. (ang.).
  9. 1 2 3 4 5 6 Luge - Andrea Vötter. [w:] Results of a sportsman / sportswoman [on-line]. the-sports.org. [dostęp 2019-02-27]. (ang.).
  10. ↑ Weltcupsieg: Südtirols Rodler gewinnen Teamstaffel. [w:] Rodeln Kunstbahn [on-line]. sportnews.bz, 2018-01-07. [dostęp 2019-02-27]. (niem.).
  11. ↑ 2018 Winter Olympics Results - Luge. [w:] Olympic Sports [on-line]. espn.com. [dostęp 2019-02-27]. (ang.).
  12. ↑ Südtirols Team-Staffel rast zu EM-Gold. [w:] Rodeln Kunstbahn [on-line]. sportnews.bz, 2019-02-10. [dostęp 2019-02-27]. (niem.).
  13. ↑ Viessmann Luge World Cup 2019/2020 Altenberg (GER) 10.01.-12.01.2020. fil-luge.org, 2020-01-12. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  14. ↑ FIL World Championships - Additional Information. fil-luge.org, 2020. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  15. ↑ FIL European Championships - Additional Information. fil-luge.org, 2020. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  16. ↑ FIL World Championships - Additional Information. fil-luge.org, 2021. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  17. ↑ FIL European Championships - Additional Information. fil-luge.org, 2021. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  18. ↑ FIL Executive Board awards Women's Doubles World Championships to Winterberg, World Cup with Juniors. [w:] News [on-line]. fil-luge.org, 2022. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  19. ↑ FIL World Championships Women's Doubles - Additional Information. fil-luge.org. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  20. ↑ FIL European Championships - Additional Information. fil-luge.org, 2022. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  21. ↑ Olympic Winter Games - Additional Information. fil-luge.org, 2022. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  22. ↑ ÖRV-Asse schreiben zum Start Geschichte. [w:] Sport [on-line]. sport.orf.at, 2022-12-03. [dostęp 2026-02-12]. (niem.).
  23. ↑ Gemma Karstens-Smith: Canadian duo makes history at luge World Cup as Germany, Italy slide to doubles gold in Whistler, B.C.. [w:] Luge [on-line]. cbc.ca, 2022-12-10. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  24. ↑ FIL World Championships - Additional Information. fil-luge.org, 2023. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  25. ↑ FIL European Championships - Additional Information. fil-luge.org, 2023. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  26. ↑ EBERSPÄCHER Luge World Cup 2022/2023 Standing - Overall World Cup Women's Doubles after Winterberg #2. fil-luge.org, 2023-02-25. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  27. ↑ EBERSPÄCHER Luge World Cup 2022/2023 Standing - Overall World Cup Women after Winterberg #2. fil-luge.org, 2023-02-27. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  28. ↑ FIL World Championships - Additional Information. fil-luge.org, 2024. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  29. ↑ FIL European Championships - Additional Information. fil-luge.org, 2024. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  30. ↑ EBERSPÄCHER Luge World Cup 2023/2024 Standing - Overall World Cup Women's Doubles after Sigulda #2. fil-luge.org, 2024-03-02. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  31. ↑ 53rd FIL World Championships - Additional Information. fil-luge.org, 2025. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  32. ↑ 56th FIL-European Championships - Additional Information. fil-luge.org, 2025. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  33. ↑ 57th FIL European Championships - Additional Information. fil-luge.org, 2026. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  34. ↑ Tim Reynolds: Voetter and Oberhofer give Italy a home-ice win in Olympic women's doubles luge. [w:] Sports [on-line]. timesunion.com, 2026-02-11. [dostęp 2026-02-12]. (ang.).
  35. ↑ 2026 Winter Olympics Results - Luge. [w:] Mixed Team - Relay Luge [on-line]. espn.com. [dostęp 2026-02-13]. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.