Dominik Fischnaller

Dominik Fischnaller
Ilustracja
Dominik Fischnaller w 2018 roku
Data i miejsce urodzenia

20 lutego 1993
Bressanone

Klub

Carabinieri[1]

Wzrost

173 cm[2]

Debiut w PŚ

28 listopada 2010, Igls (12. miejsce)

Pierwsze punkty w PŚ

28 listopada 2010, Igls (12. miejsce)

Pierwsze podium w PŚ

6 stycznia 2012, Königssee (1. miejsce)

Pierwsze zwycięstwo w PŚ

6 stycznia 2012, Königssee

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Igrzyska olimpijskie
brązPekin 2022saneczkarstwo
(jedynki)
brązMediolan–Cortina d’Ampezzo 2026saneczkarstwo
(jedynki)
brązMediolan–Cortina d’Ampezzo 2026saneczkarstwo
(sztafeta)
Mistrzostwa świata
brązIgls 2017jedynki
brązIgls 2017jedynki-sprint
brązSoczi 2020jedynki-sprint
Mistrzostwa Europy
złotoOberhof 2019sztafeta
złotoLillehammer 2020jedynki
srebroLillehammer 2020sztafeta
brązSigulda 2014jedynki
brązSigulda 2021jedynki
brązSigulda 2023sztafeta
brązIgls 2024sztafeta
brązWinterberg 2025sztafeta
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Park City 2013 jedynki
złoto Park City 2013 sztafeta
srebro Innsbruck 2010 sztafeta
srebro Oberhof 2011 sztafeta
srebro Königssee 2012 jedynki
brąz Oberhof 2011 jedynki
brąz Königssee 2012 sztafeta
Puchar Świata
Kryształowa Kula
2022/2023
srebro 2. miejsce
2019/2020
brąz 3. miejsce
2013/2014

Dominik Fischnaller (ur. 20 lutego 1993 w Bressanone[2]) – włoski saneczkarz pochodzący z Tyrolu Południowego[3], trzykrotny medalista olimpijski, zdobywca Pucharu Świata, wielokrotny medalista mistrzostw świata juniorów oraz wielokrotny medalista mistrzostw świata i mistrzostw Europy.

Życie prywatne

Jego starszy brat Hans Peter i kuzyn Kevin także uprawiają saneczkarstwo[4].

Jest mężem amerykańskiej saneczkarki Emily z d. Sweeney[5].

Kariera

W 2007 roku rozpoczął starty w Pucharze Świata juniorów[6]. 28 listopada 2010 roku miał miejsce jego debiut i zarazem zdobycie pierwszych punktów w Pucharze Świata, kiedy to na rozgrywanych w Igls zawodach sezonu 2010/2011 zajął 12. miejsce w konkurencji jedynek[7]. W tym samym roku wziął udział w mistrzostwach świata juniorów w Innsbrucku, na których zdobył srebrny medal w konkurencji sztafetowej, a także zajął 6. miejsce w konkurencji jedynek[7]. W 2011 roku pojawił się na mistrzostwach świata juniorów w Oberhofie, na których wywalczył srebrny medal w sztafecie i brązowy w jedynkach oraz na mistrzostwach Europy juniorów w Igls, z których wrócił z jedynkowym złotym medalem[7].

6 stycznia 2012 roku zaliczył pierwsze podium i jednocześnie odniósł pierwsze zwycięstwo w Pucharze Świata, pokonując w będącej częścią rozgrywanych w Königssee zawodów sezonu 2011/2012 konkurencji sztafetowej, w której startował z Sandrą Gasparini, Christianem Oberstolzem i Patrickiem Gruberem ekipy z Niemiec oraz Rosji[8]. W tym samym roku wystartował ponadto w mistrzostwach świata w Altenbergu, na których zajął 11. miejsce w konkurencji jedynek, w mistrzostwach świata juniorów w Königssee, które przyniosły mu srebrny medal za konkurencję jedynek i brązowy za konkurencję sztafetową, a także w mistrzostwach Europy w Paramonowie, na których był szósty w jedynkach[7]. 6 stycznia 2013 roku po raz pierwszy stanął na podium Pucharu Świata w konkurencji jedynek, zajmując 3. miejsce na rozgrywanych w Königssee zawodach sezonu 2012/2013, na których uległ jedynie Niemcowi Davidowi Möllerowi i Rosjaninowi Albiertowi Diemczence[9]. 17 listopada 2013 roku odniósł z kolei pierwsze jedynkowe zwycięstwo w tym cyklu, pokonując na zorganizowanych w Lillehammer zawodach sezonu 2013/2014 Niemców Davida Möllera i Felixa Locha[10]. W tym samym roku pojawił się także na mistrzostwach świata juniorów w Park City, na których wywalczył złote medale zarówno w konkurencji jedynek, jak i w sztafetowej, na mistrzostwach świata do lat 23 w Whistler, z których wrócił ze złotym medalem za konkurencję jedynek oraz na mistrzostwach świata w Whistler, na których zajął 16. miejsce w jedynkach[7].

W 2014 roku pojawił się na mistrzostwach Europy w Siguldzie, na których wywalczył brązowy medal w konkurencji jedynek, plasując się na podium za rodakiem Arminem Zöggelerem i Niemcem Johannesem Ludwigiem, a także na igrzyskach olimpijskich w Soczi, z których wrócił z jedynkowym 6. miejscem[11][1]. W tym samym roku zajął również 3. miejsce w klasyfikacji generalnej konkurencji jedynek sezonu 2013/2014 Pucharu Świata[7]. Rok później wziął udział w mistrzostwach świata w Siguldzie, na których zajął 4. miejsce w konkurencji jedynek i 13. w konkurencji sztafetowej, a także w mistrzostwach Europy w Soczi, które przyniosły mu jedynkowe 7. miejsce[7]. W 2016 roku wystartował w mistrzostwach świata w Königssee, na których był siódmy w sztafecie i trzynasty w jedynkach oraz w mistrzostwach Europy w Altenbergu, na których zajął 10. miejsce w konkurencji jedynek[7]. W następnym roku, na mistrzostwach Europy w Königssee zajął 4. miejsce w konkurencji sztafetowej i 6. w konkurencji jedynek, z kolei na mistrzostwach świata w Igls zajął 4. miejsce w sztafecie oraz wywalczył brązowe medale zarówno w sprincie, jak i w jedynkach plasując się na podium w obu tych konkurencjach za Austriakiem Wolfgangiem Kindlem i Rosjaninem Romanem Riepiłowem[7][12][13]. W 2018 roku pojawił się na igrzyskach olimpijskich w Pjongczangu, na których zajął 4. miejsce w konkurencji jedynek i 5. w konkurencji sztafetowej[14]. Rok później wystartował w mistrzostwach świata w Winterbergu, na których był siódmy w jedynkach i jedenasty w sprincie, a także na mistrzostwach Europy w Oberhofie, na których zajął 8. miejsce w konkurencji jedynek oraz zdobył złoty medal w konkurencji sztafetowej, w której jego sztafeta, współtworzona przez Andreę Vötter, Ivana Naglera i Fabiana Malleiera pokonała ekipy z Niemiec i Łotwy[7][15][16].

Na igrzyskach olimpijskich w Pekinie w 2022 roku zdobył brązowy medal w rywalizacji jedynek, a na igrzyskach olimpijskich w Mediolanie-Cortinie w 2026 brązowe medale w jedynkach i sztafecie mieszanej.

Osiągnięcia

Igrzyska olimpijskie

Rok Miejsce Jedynki Sztafeta
2014 Soczi 6. –
2018 Pjongczang 4. 5.
2022 Pekin 3. -
2026 Mediolan-Cortina d’Ampezzo 3. 3.

Mistrzostwa świata

Rok Miejsce Jedynki Jedynki-sprint Jedynki mieszane Sztafeta
2012 Altenberg 11. nie rozgrywano nie rozgrywano –
2013 Whistler 16. nie rozgrywano nie rozgrywano 6.
2015 Sigulda 13. nie rozgrywano nie rozgrywano 4.
2016 Königssee 14. – nie rozgrywano 7.
2017 Igls 3. 3. nie rozgrywano 4.
2019 Winterberg 7. 11. nie rozgrywano –
2020 Soczi 10. 3. nie rozgrywano 4.
2021 Königssee dnf 5. nie rozgrywano 5.
2023 Oberhof dnf 7. nie rozgrywano 4.
2024 Altenberg 18. 13. nie rozgrywano 4.
2025 Whistler 4. nie rozgrywano 7. dsq

Mistrzostwa Europy

Rok Miejsce Jedynki Sztafeta Jedynki mieszane
2012 Paramonowo 6. – nie rozgrywano
2014 Sigulda 3. – nie rozgrywano
2015 Soczi 7. – nie rozgrywano
2016 Altenberg 9. 4. nie rozgrywano
2017 Königssee 6. 4. nie rozgrywano
2019 Oberhof 8. 1. nie rozgrywano
2020 Lillehammer 1. 2. nie rozgrywano
2021 Sigulda 3. 4. nie rozgrywano
2022 Sankt Moritz 8. 4. nie rozgrywano
2023 Sigulda 5. 3. nie rozgrywano
2024 Igls 7. 3. nie rozgrywano
2025 Winterberg 6. 3. nie rozgrywano
2026 Oberhof - - 6.

Mistrzostwa świata juniorów

Rok Miejsce Jedynki Sztafeta
2010 Innsbruck 6. 2.
2011 Oberhof 3. 2.
2012 Königssee 2. 3.
2013 Park City 1. 1.

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2010/2011 15.
2011/2012 9.
2012/2013 7.
2013/2014 3.
2014/2015 4.
2015/2016 6.
2016/2017 6.
2017/2018 7.
2018/2019 5.
2019/2020 2.
2020/2021 5.
2021/2022 5.
2022/2023 1.
2023/2024 7.
2024/2025 6.
2025/2026 9.

Miejsca na podium w zawodach Pucharu Świata – indywidualnie

Stan na koniec sezonu 2023/2024

Lp. Data Miejsce Konkurencja Lokata
1. 06.01.2013 Niemcy Königssee jedynki 3
2. 09.02.2013 Stany Zjednoczone Lake Placid jedynki 2
3. 17.11.2013 Norwegia Lillehammer jedynki 1
4. 23.11.2013 Austria Igls jedynki 3
5. 06.12.2013 Kanada Whistler jedynki 3
6. 26.01.2014 Łotwa Sigulda jedynki 3
7. 30.11.2014 Austria Igls jedynki 2
8. 30.11.2014 Austria Igls jedynki-sprint 2
9. 05.12.2014 Stany Zjednoczone Lake Placid jedynki 3
10. 01.02.2015 Norwegia Lillehammer jedynki 3
11. 29.11.2015 Austria Igls jedynki 1
12. 12.12.2015 Stany Zjednoczone Park City jedynki-sprint 2
13. 07.02.2016 Rosja Soczi jedynki 3
14. 21.02.2016 Niemcy Winterberg jedynki 3
15. 16.12.2016 Stany Zjednoczone Park City jedynki 3
16. 17.12.2016 Stany Zjednoczone Park City jedynki-sprint 1
17. 19.02.2017 Korea Południowa Pjongczang jedynki 1
18. 21.01.2018 Norwegia Lillehammer jedynki 1
19. 21.01.2018 Norwegia Lillehammer jedynki-sprint 3
20. 25.11.2018 Austria Igls jedynki 2
21. 06.01.2019 Niemcy Königssee jedynki 2
22. 24.02.2019 Rosja Soczi jedynki 3
23. 24.11.2019 Austria Igls jedynki 3
24. 01.12.2019 Stany Zjednoczone Lake Placid jedynki 3
25. 13.12.2019 Kanada Whistler jedynki 3
26. 11.01.2020 Niemcy Altenberg jedynki 2
27. 19.01.2020 Norwegia Lillehammer jedynki 1
28. 26.01.2020 Łotwa Sigulda jedynki-sprint 2
29. 28.11.2020 Austria Igls jedynki 3
30. 20.12.2020 Niemcy Winterberg jedynki 3
31. 20.12.2020 Niemcy Winterberg jedynki-sprint 3
32. 09.01.2021 Łotwa Sigulda jedynki 3
33. 04.12.2021 Rosja Soczi jedynki 3
34. 05.12.2021 Rosja Soczi jedynki-sprint 1
35. 18.12.2021 Austria Igls jedynki 3
36. 08.01.2022 Łotwa Sigulda jedynki 3
37. 09.01.2022 Łotwa Sigulda jedynki-sprint 3
38. 04.12.2022 Austria Igls jedynki-sprint 3
39. 09.12.2022 Kanada Whistler jedynki 3
40. 16.12.2022 Stany Zjednoczone Park City jedynki 1
41. 17.12.2022 Stany Zjednoczone Park City jedynki-sprint 1
42. 08.01.2023 Łotwa Sigulda jedynki 3
43. 05.02.2023 Niemcy Altenberg jedynki 2
44. 07.01.2024 Niemcy Winterberg jedynki 2

Miejsca na podium w zawodach Pucharu Świata - drużynowo

Stan na koniec sezonu 2023/2024

Lp. Data Miejsce Konkurencja Lokata
1. 06.01.2012 Niemcy Königssee sztafeta 1
2. 25.11.2012 Austria Igls sztafeta 3
3. 24.11.2013 Austria Igls sztafeta 3
4. 01.12.2013 Niemcy Winterberg sztafeta 1
5. 06.12.2014 Stany Zjednoczone Lake Placid sztafeta 2
6. 29.11.2015 Austria Igls sztafeta 3
7. 07.01.2018 Niemcy Königssee sztafeta 1
8. 10.02.2019 Niemcy Oberhof sztafeta 1
9. 24.11.2019 Austria Igls sztafeta 1
10. 12.01.2020 Niemcy Altenberg sztafeta 3
11. 19.01.2020 Norwegia Lillehammer sztafeta 2
12. 23.02.2020 Niemcy Winterberg sztafeta 2
13. 21.11.2021 Chiny Yanqing sztafeta 3
14. 12.12.2021 Niemcy Altenberg sztafeta 2
15. 15.01.2023 Łotwa Sigulda sztafeta 3
16. 14.01.2024 Austria Igls sztafeta 3

Przypisy

  1. 1 2 2014 Sotschi Winterspiele. [w:] Olympische und Paralympische Spiele [on-line]. provinz.bz.it. [dostęp 2019-02-10]. (niem.).
  2. 1 2 Dominik Fischnaller. [w:] Kunstbahnrodeln [on-line]. [dostęp 2019-02-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-12)]. (niem.).
  3. ↑ Rodeln: WM-Bronze für Dominik Fischnaller in Igls. [w:] Trentino-Südtirol [on-line]. ansa.it, 2017-01-17. [dostęp 2019-02-10]. (niem.).
  4. ↑ Wolfgang Sandler: „Das ist meine letzte Rettung“. [w:] Haßberge [on-line]. mainpost.de, 2018-01-31. [dostęp 2019-02-10]. (niem.).
  5. ↑ VIDEO: Fischnaller-Freundin Sweeney mit Horror-Sturz. [w:] Olympia 2018 [on-line]. sportnews.bz, 2018-02-13. [dostęp 2019-02-10]. (niem.).
  6. ↑ 1. Junioren Weltcup Rennrodel; Jugend A mnl / Youth A male. fil-luge.org, 2007-11-24. [dostęp 2019-02-10]. (ang.).
  7. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Luge - Dominik Fischnaller. [w:] Results of a sportsman / sportswoman [on-line]. the-sports.org. [dostęp 2019-02-10]. (ang.).
  8. ↑ Viessmann Team Relay World Cup presented by Intersport; Koenigssee (GER) 06.01.2012. fil-luge.org, 2012-01-06. [dostęp 2019-02-10]. (ang.).
  9. ↑ Möller überrascht beim Weltcup in Königssee. [w:] Wintersport [on-line]. spox.com, 2013-01-06. [dostęp 2019-02-10]. (niem.).
  10. ↑ Italiener Fischnaller düpiert Möller und Loch. [w:] Wintersport [on-line]. shz.de, 2013-11-17. [dostęp 2019-02-10]. (niem.).
  11. ↑ Armin Zöggeler mit doppeltem Bahnrekord zu drittem EM-Titel - UPDATE. [w:] Olympia Sotschi 2014 [on-line]. sportnews.bz, 2014-01-26. [dostęp 2019-02-10]. (niem.).
  12. ↑ Dominik Fischnaller holt WM-Bronze. [w:] Rodeln Kunstbahn [on-line]. sportnews.bz, 2017-01-27. [dostęp 2019-02-10]. (niem.).
  13. ↑ Dominik Fischnaller trumpft erneut groß auf: Bronze im Einsitzer. [w:] Rodeln Kunstbahn [on-line]. sportnews.bz, 2017-01-29. [dostęp 2019-02-10]. (niem.).
  14. ↑ 2018 Winter Olympics Results - Luge. [w:] Olympic Sports [on-line]. espn.com. [dostęp 2019-02-10]. (ang.).
  15. ↑ 3rd FIL-Sprint World Championships; Winterberg (GER) 25.01.19. fil-luge.org, 2019-01-25. [dostęp 2019-02-10]. (ang.).
  16. ↑ Südtirols Team-Staffel rast zu EM-Gold. [w:] Rodeln Kunstbahn [on-line]. sportnews.bz, 2019-02-10. [dostęp 2019-02-10]. (niem.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.