Antoni Dziatkowiak
 | |
| Data i miejsce urodzenia |
26 maja 1931 |
|---|---|
| Zawód, zajęcie | |
| Tytuł naukowy |
profesor nauk medycznych |
| Alma Mater | |
| Uczelnia | |
| Odznaczenia | |
  | |
Antoni Jan Dziatkowiak (ur. 26 maja 1931 w Rogaczewie Wielkim[1]) – polski kardiochirurg, profesor nauk medycznych.
Życiorys
Uzyskał tzw. małą maturę w Miejskim Gimnazjum Koedukacyjnym w Mosinie. W 1951 zdał maturę w I Liceum Ogólnokształcącym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu[2]. W 1957 ukończył studia na Akademii Medycznej w Poznaniu[3][4].
W 1962 obronił doktorat, w 1972 habilitował się[5]. W 1987 otrzymał tytuł profesora nauk medycznych[3]. Pracował w Szpitalu Miejskim im. Józefa Strusia w Poznaniu, odbył roczne szkolenie w Texas Medical Center w Houston[6], następnie w latach 1966–1978 był zatrudniony w Akademii Medycznej w Łodzi. Następnie przeniósł się do Krakowa[7][8]. Od 1979 zawodowo związany z Akademią Medyczną w Krakowie (następnie z Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego). Pełnił funkcję kierownika Kliniki Chirurgii Serca i Naczyń, w tym czasie corocznie zwiększano liczbę i zakres przeprowadzanych operacji[9][4]. Wchodził w skład władz Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Jest założycielem Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii COR AEGRUM. Został także członkiem rady patronackiej Fundacji Krakowskie Hospicjum dla Dzieci im. ks. Józefa Tischnera.
Wsławił się rutynowo przeprowadzanymi operacjami przeszczepienia serca w skali takiej jak w klinice profesora Religi. Współpracował z profesorem Janem Mollem[4], m.in. przy pierwszym przeszczepie serca w Polsce w 1969[10][11]. Przyczynił się do zbudowania i nowoczesnego wyposażenia kliniki kardiochirurgii w Krakowie[12].
W 1984 pod jego przewodnictwem zainicjowano program Sojusz dla ratowania życia bez użycia krwi, adresowany do osób chcących przejść operację bez użycia krwi – głównie dla Świadków Jehowy[13][14]. W 1989 bezskutecznie kandydował do Senatu w województwie krakowskim[15].
Był żonaty z profesor Hanną Dziatkowiak[8]. W maju 2011 z okazji osiemdziesiątych urodzin odsłonił tablicę upamiętniającą jego pracę w Szpitalu Jana Pawła II w Krakowie[16].
Odznaczenia i wyróżnienia
- Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (za wybitne zasługi w pracy naukowej i dydaktycznej, 2000)[17]
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (za wybitny wkład w rozwój nauk medycznych, za osiągnięcia w pracy naukowo-badawczej, 1995)[18]
- Srebrny Medal Honorowy za Zasługi dla Województwa Małopolskiego (2011)[19]
- Małopolanin Roku (2002)[20]
- Złoty Medal Miasta Krakowa[10]
- Złoty Skalpel[10]
- Tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Medycznego w Łodzi (2019)[21]
- Tytuł honorowego obywatela Koła (1996)[22]
- Tytuł honorowego obywatelstwa Krakowa (2019)[23][24]
- Tytuł honorowego obywatela województwa małopolskiego (2025)[25]
Przypisy
- ↑ Dziatkowiak Antoni Jan, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2022-01-20] [zarchiwizowane 2022-01-20].
- ↑ Rita Pagacz-Moczarska. Rozmowa z Hanną i Antonim Dziatkowiakami, Łańcuch dobrej woli. „Alma Mater. Miesięcznik Uniwersytetu Jagiellońskiego”. Nr 42, s. 28–30, 2002. [dostęp 2023-12-26].
- 1 2 Prof. dr hab. Antoni Jan Dziatkowiak, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2015-03-08].
- 1 2 3 Transplantacja – dar życia. transplantacjadarzycia.pl. [dostęp 2015-03-08].
- ↑ Kuch i inni 2008 ↓, s. 286.
- ↑ Kuch i inni 2008 ↓, s. 273.
- ↑ Kuch i inni 2008 ↓, s. 94.
- 1 2 Prof. Antoni Dziatkowiak. Zegarmistrz ludzkich serc. gazetakrakowska.pl, 26 grudnia 2010. [dostęp 2015-03-08].
- ↑ Kuch i inni 2008 ↓, s. 257.
- 1 2 3 Prof. Antoni Dziatkowiak przeszedł na emeryturę. zdrowie.med.pl, 22 października 2001. [dostęp 2015-03-08].
- ↑ Prof. dr hab. med. Antoni Dziatkowiak. drugieserce.jaw.pl. [dostęp 2015-03-08].
- ↑ Kuch i inni 2008 ↓, s. 288.
- ↑ Natalia Adamska-Golińska. Świadek Jehowy w szpitalu. Bezkrwawa medycyna. „Menedżer Zdrowia”. Nr 8, s. 58–59, październik 2010. [dostęp 2017-05-15].
- ↑ Renata Stąpor. Bez użycia krwi. „Dziennik Polski”, s. BZ1, BZ4, 27 lipca 2007. [dostęp 2017-05-15].
- ↑ Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 8 czerwca 1989 r. o wynikach głosowania i wynikach wyborów do Senatu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przeprowadzonych dnia 4 czerwca 1989 r. (M.P. z 1989 r. Nr 21, poz. 150 (ISAP)).
- ↑ Tablica pamiątkowa upamiętniająca zasługi Profesora Antoniego Dziatkowiaka. szpitaljp2.krakow.pl, 26 maja 2011. [dostęp 2015-03-08].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 września 2000 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2000 r. Nr 39, poz. 755 (ISAP)).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 grudnia 1995 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 1996 r. Nr 15, poz. 192 (ISAP)).
- ↑ Święto Małopolski z medalami za zasługi dla Województwa Małopolskiego. malopolskie.pl, 9 czerwca 2011. [dostęp 2023-12-26].
- ↑ Małopolanie Roku. sgpm.krakow.pl. [dostęp 2023-12-26].
- ↑ Prof. Antoni Dziatkowiak: doctor honoris causa of Medical University of Lodz. umed.pl, 12 grudnia 2019. [dostęp 2021-01-15]. (ang.).
- ↑ Honorowi Obywatele Miasta Koła. kolo.pl. [dostęp 2015-03-08].
- ↑ Piotr Tymczak: Kraków. Prof. Antoni Dziatkowiak został honorowym obywatelem Krakowa. dziennikpolski24.pl, 5 czerwca 2019. [dostęp 2019-06-05].
- ↑ Uchwała nr XV/272/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 maja 2019 r. w sprawie nadania Panu Profesorowi Antoniemu Dziatkowiakowi Honorowego Obywatelstwa Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa. bip.krakow.pl. [dostęp 2026-05-16].
- ↑ Profesor Antoni Dziatkowiak Honorowym Obywatelem Województwa Małopolskiego. malopolska.pl, 23 listopada 2025. [dostęp 2025-12-16].
Bibliografia
- Jerzy Kuch, Janusz Skalski, Wanda Kawalec: Polskie szkoły kardiologiczne – kardiochirurgiczne – kardiologii dziecięcej. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15544-5.
Linki zewnętrzne
- Wspomnienia profesorów Hanny i Antoniego Dziatkowiaków. Archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2012. [dostęp 2015-03-08].