Danceteria (singel)

Danceteria – utwór muzyczny z 2026 roku, wykonywany przez amerykańską piosenkarkę Madonnę. Pochodzi z jej piętnastego albumu studyjnego, Confessions II (2026). 10 lipca 2026 roku został wydany nakładem wytwórni Warner Records jako trzeci promujący go singel. Został napisany i wyprodukowany przez Madonnę, Andrewa Watta, Cirkuta i Stuarta Price’a. Zawiera interpolację z „Walk on the Wild Side” (1972) autorstwa Lou Reeda. Przed premierą został uwzględniony w krótkometrażowym filmie muzycznym Confessions II.

„Danceteria” reprezentuje gatunki takie jak disco, electroclash i French house. Stanowi hołd dla klubu nocnego Danceteria i artystów z Nowego Jorku lat 80., którzy są wymienieni w tekście. Zebrał pozytywne recenzje, a część krytyków muzycznych nazwało go najlepszym na albumie.

Na początku lat 80. Madonna uczęszczała do klubu nocnego Danceteria w Nowym Jorku^[1]. W 1982 poznała w nim DJ-a Marka Kaminsa i poprosiła go o zagranie jej piosenki „Everybody”, co w kolejnych miesiącach poskutkowało podpisaniem przez nią kontraktu fonograficznego z wytwórnią Sire Records^[1]. Podczas pracy nad albumem Confessions II dzieliła się ze współproducentem, Stuartem Pricem, wspomnieniami z Danceterii, co zainspirowało ją do napisania piosenki na ten temat^[2][3][4]. Następnego dnia przyszła do studia nagraniowego z trzystronicowym tekstem, w którym wspomniała o swoich przyjaciołach z tamtego czasu^[2][4]. Piosenkę napisała i wyprodukowała wspólnie z Andrew Wattem, Cirkutem i Pricem^[5][6]. Został w niej wykorzystany hook z utworu „Walk on the Wild Side” (1972) Lou Reeda, który w konsekwencji został wymieniony jako współautor^[5].

„Danceteria” reprezentuje gatunki takie jak disco, electroclash i French house^[7][6]. Thomas H. Green z The Arts Desk scharakteryzował go jako „euforyczny, filtrowany disco-house’owy rozdrabniacz”, ponadto napisał, że Madonna rapuje i „śpiewa z nieskazitelnym, nostalgicznym entuzjazmem”^[8]. Ed Power z „The Irish Times” wskazał na „chrupiącą, house’ową linię basu”^[9], zaś Shaad D’Souza z portalu Pitchfork na „łąmiący i stabilny jak skała break”^[7]. Spencer Kornhaber z „The Atlantic” wypunktował zmiany w kształcie aranżacji, w tym hip-hopowy break i trzaski w stylu acid house^[10]. Lindsay Zoladz z „The New York Times” napisała, że utwór „zmienia kształt jak szczególnie dynamiczny set DJ-ski”^[11]. Joe Lynch z „Billboardu” porównał jego brzmienie do popularnej w latach 80. serii albumów kompilacyjnych Ultimate Breaks and Beats^[12].

W piosence są wymienione znane osoby z nowojorskiej sceny klubowej lat 80., w tym Debi Mazar, Maripol, Fab Five Freddy, Jean-Michel Basquiat, Keith Haring, David Byrne, Nile Rodgers, Kenny Scharf, The B-52’s i Rock Steady Crew, a Madonna wieńczy: „Everyone here is a work of art” („Tutaj każdy jest dziełem sztuki”)^{[12][7][13][14]}. Gdy wspomina proszenie Marka Kaminsa, by zagrał „Everybody”, w tle słychać hook z tej piosenki^[14]. Krytycy muzyczni wskazywali na podobieństwo do singla „Vogue” (1990), w którym Madonna wymieniała gwiazdy Hollywood^[12][13][14]. Green porównał jej rap do głosu Debbie Harry w piosence „Rapture” (1980) zespołu Blondie^[8]. Lynch napisał, że Madonna jest w „niezwykle nostalgicznym (i dosłownym) nastroju”, a jej hołd dla Nowego Jorku porównał do piosenki „I Love New York” (2005) z albumu Confessions on a Dance Floor^[12]. Mark Savage z BBC scharakteryzował tekst jako „przepocony spacer” przez klub Danceteria^[14]. Eric Henderson ze Slant Magazine opisał go jako „własną historię pochodzenia Madonny”, a ją odebrał jako „prymuskę przejmującą mikrofon na własnym zjeździe absolwentów”^[13]. Roisin O’Connor z „The Independent” scharakteryzowała utwór jako „odę do hedonizmu lat osiemdziesiątych”^[15]. Sam Rosenberg z Paste odebrał go jako celebrację „płynności i indywidualności otaczających cię osób”^[16], zaś Zoladz jako „lekcję historii Nowego Jorku, przebraną za hymn taneczny”^[11].

15 kwietnia 2026 Madonna ogłosiła tytuł albumu Confessions II i zapowiedziała datę jego premiery na 3 lipca 2026^[17]. 14 maja 2026 w różnych miejscach na świecie pojawiły się plakaty ujawniające listę utworów, na której znalazł się „Danceteria”^[18].

5 czerwca 2026 odbyła się premiera krótkometrażowego film muzycznego Confessions II, w którym znalazła się skrócona wersja utworu^[19][20]. Scena, w której się pojawia, jest osadzona w łazience klubu nocnego^[21]. Madonna jest ubrana w opinającą sukienkę projektu Dolce & Gabbana, inspirowaną sukienką z kolekcji domu mody na wiosnę 1998^[22]. Renan Botehlo z „Women’s Wear Daily” porównał jej wygląd do okładki albumu Ray of Light (1998)^[22]. W scenie wystąpił w rolach cameo szereg osób publicznych: aktorzy Debi Mazar (która została wspomniana w tekście), Benedict Cumberbatch, Richard E. Grant, Odessa A’zion i Gwendoline Christie, modelka Kate Moss, muzycy Shygirl, Arca i Honey Dijon, artysta performatywny Prince Lyons, a także piłkarze João Pedro i Cole Palmer^[21][23]. Pojawia się w niej ujęcie Madonny podnoszącej rękę nad suszarką, stanowiące nawiązanie do jej sceny z filmu Rozpaczliwie poszukując Susan (1985) i promującego go teledysku „Into the Groove”^[21][16]. 6 lipca 2026 Madonna opublikowała w mediach społecznościowych nagrania z kulis zdjęć do filmu^[24].

23 maja 2026 Madonna i Price zaprezentowali utwór podczas prywatnej imprezy Club Confessions w klubie Paradis Latin w Paryżu^[25]. 10 lipca 2026 został wysłany do radia jako singel^[26]. 21 sierpnia 2026 odbyła się premiera remiksu autorstwa Harry’ego Romero^[27].

Mark Savage z BBC, Jeff Nelson z „People”, Lucy O’Brien z „Mojo” i Sam Rosenberg z Paste nazwali utwór najlepszym na albumie^{[14][28][29][16]}. Rosenberg określił go jako „najświeższą, najbardziej rozpustną piosenkę od wieków” w dorobku Madonny^[16]. Lindsay Zoladz z „The New York Times” wyraziła opinię, że Madonna nie brzmiała tak swobodnie od lat^[11]. Savage ocenił utwór jako „ekscytującą ewokację Nowego Jorku lat 80.”^[14], zaś Thomas H. Green z The Arts Desk jako „natychmiastowo wyróżniający się”^[8]. Nelson napisał, że jest to „najbardziej radosna piosenka, jaką [Madonna] wydała od lat”, a „autoreferencyjne nawiązania są satysfakcjonujące, nigdy wymuszone”^[28]. Shaad D’Souza z portalu Pitchfork określiła ją jako „niezwykle fajną”, wyznaczającą dla Madonny nowe terytorium i przywodzącą na myśl pierwsze doświadczenie klubowe^[7]. Eric Henderson ze Slant Magazine napisał, że „działa w swoim kontekście lepiej niż ma prawo działać”^[13].

John Murphy z musicOMH nazwał piosenkę świetną, dodając: „Patrzenie wstecz jeszcze nigdy nie było tak ekscytujące”^[30]. Nick Levine z „NME” opisał ją jako „ekscytujący hołd dla nowojorskiego klubu”^[31], zaś Ed Power z „The Irish Times” określił go jako „efektowną historię mówioną”^[9]. Rob Sheffield z „Rolling Stone” napisał, że jest to „jedna z najbardziej zachwycających dyskotekowych podróży na albumie”^[32]. Neil McCormick z „The Daily Telegraph” określił go jako „epicki element centralny”, jednak skrytykował wymuszone rymy i to, jak „ujawnia często prozaiczny poziom jej tekstów”^[33].

„Danceteria” zadebiutował na 126. miejscu ogólnoświatowej listy przebojów Billboard Global 200 czasopisma „Billboard”^[34] i 104. miejscu Billboard Global Excl. US, sporządzanej z wyłączeniem Stanów Zjednoczonych^[35]. W Stanach Zjednoczonych pojawił się po premierze na 13. pozycji Bubbling Under Hot 100, „poczekalni” notowania Hot 100 „Billboardu”^[36], a także na 10. pozycji listy popularności utworów dance-popowych, Hot Dance/Pop Songs^[37]. W Kanadzie wszedł na listę Billboard Canadian Hot 100 na 93. miejscu^[38]. W Wielkiej Brytanii zadebiutował na 38. miejscu listy przebojów UK Singles Chart za sprawą 11 124 ekwiwalentów sprzedanych egzemplarzy i był 74. utworem Madonny, który dotarł do pierwszej czterdziestki notowania^[39].

Opracowano na podstawie strony internetowej Madonny^[40] i danych w serwisie Tidal^[41].

Personel

• Madonna – śpiew, produkcja muzyczna
• Andrew Watt – produkcja muzyczna, gitara, instrumenty klawiszowe, gitara basowa
• Cirkut – produkcja muzyczna, instrumenty klawiszowe, programowanie
• Stuart Price – produkcja muzyczna, dodatkowe programowanie, dodatkowe instrumenty klawiszowe, inżynier dźwięku, miksowanie
• Ruairi O’Flaherty – mastering
• Miles Showell – mastering winylowy

Miejsca

• Nagrania i miksowanie: Start Here, Londyn
• Mastering: Sterling Sound, Los Angeles
• Mastering winylowy: Abbey Road Studios, Londyn

• „Danceteria” na kanale Madonny w serwisie YouTube