Physical Attraction

Physical Attraction
Okładka
Wykonawca

Madonna

Album

Madonna

Strona A

„Burning Up”

Wydany

9 marca 1983

Nagrywany

Sigma Sound Studios

Gatunek

bubblegum pop · R&B

Długość

6:35

Wydawnictwo

Sire · Warner Bros.

Producent

Reggie Lucas · Johna „Jellybean” Beniteza (remiks)

Autor

Reggie Lucas

Chronologia
„Everybody”
(1982)		 „Burning Up” / „Physical Attraction”
(1983)		 „Holiday”
(1983)

Physical Attraction – utwór muzyczny z 1983 roku, wykonywany przez amerykańską piosenkarkę Madonnę, napisany przez Reggiego Lucasa. Pochodzi z jej pierwszego albumu studyjnego, Madonna (1983). 9 marca 1983 został wraz „Burning Up” wydany nakładem wytwórni Sire Records i Warner Bros. Records na podwójnym singlu, drugim promującym album. Reprezentuje gatunki bubblegum pop i R&B, a jego tekst dotyczy relacji romantycznej z nieznajomym.

Został napisany podczas prac nad albumem przez jego producenta muzycznego, Lucasa. Jako że Madonna nie była zadowolona z brzmienia, nagranie zostało zremiksowane przez Johna „Jellybean” Beniteza. Utwór został pozytywnie odebrany przez krytyków muzycznych, którzy po latach zamieścili go w rankingach najlepszych mało znanych piosenek Madonny. Singel był notowany na amerykańskiej liście przebojów Dance Club Songs czasopisma „Billboard” oraz na notowaniu w Australii. W 2023 został wznowiony w dystrybucji cyfrowej.

Geneza

W 1979 Madonna, ucząca się tańca w Nowym Jorku, podjęła decyzję o podjęciu się kariery muzycznej. Od maja do sierpnia przebywała w Paryżu, gdzie lokalni producenci organizowali jej zajęcia ze śpiewu i tańca oraz usiłowali zainicjować jej działalność jako piosenkarki. Była jednak niezadowolona z proponowanych piosenek, więc powróciła do Nowego Jorku[1][2][3]. Ówczesny partner, Dan Gilroy, uczył ją gry na gitarze i perkusji oraz pisania piosenek[4]. Wspólnie założyli zespół muzyczny Breakfast Club, w którym śpiewała oraz grała na gitarze i perkusji[5]. Wiosną 1980 opuściła Breakfast Club i założyła nowy zespół, Madonna and the Sky, który szybko się rozpadł[6]. Następnie założyła ze Stephenem Brayem zespół Emmy (czasami nazywany Emmy & the Emmys)[7][8]. W marcu 1981 podpisała kontrakt z wytwórnią Gotham Records. Jako że jej przedstawiciele chcieli wypromować ją jako artystkę solową, rozwiązała Emmy, a w czerwcu 1981 zaczęła z Brayem pracować nad demo. Co najmniej dziewięć wytwórni wyraziło wstępne zainteresowanie podpisaniem z nią kontraktu[9][10]. W lutym 1982 zerwała współpracę z Gotham Records, ponieważ jej przedstawiciele chcieli wypromować ją jako artystkę rockową, zaś ona chciała się ukierunkować na muzykę taneczną[11].

Aby się wypromować, Madonna zaczęła samodzielnie prezentować czterościeżkową kasetę demo DJ-om w klubach nocnych i prosić ich o organizowanie spotkań z przedstawicielami wytwórni muzycznych[11][12]. Mark Kamins, pracujący jako DJ w klubie Danceteria i w dziale A&R wytwórni Island Records, zagrał „Everybody” podczas imprezy w Danceterii, gdzie piosenka spotkała się z pozytywnym odbiorem[13][14]. Obiecał Madonnie pomoc w zdobyciu kontraktu[14]. Zaprezentował demo wytwórni Island Records, ale jej prezes, Chris Blackwell, nie wyraził zainteresowania współpracą. Demo odrzucili także przedstawiciele Geffen Records[15][16]. Michael Rosenblatt, pracujący w dziale A&R wytwórni Sire Records, oddziału Warner Bros. Records, ocenił nagrania pozytywnie i zaoferował Madonnie wstępnie umowę na dwa single, obejmującą 5 tysięcy dolarów zaliczki i honoraria autorskie[16]. Seymour Stein, prezes Sire Records, posłuchał demo w szpitalu Lenox Hill Hospital, gdzie przebywał po operacji serca[15]. Spodobało mu się, więc zaoferował Madonnie i Kaminsowi współpracę. Choć przedstawiciele Warner Bros. Records byli początkowo niechętni, ostatecznie Sire Records podpisało z Madonną umowę na trzy single w formie 12-calowej płyty gramofonowej, z zaliczką w wysokości 15 tysięcy dolarów za każdy oraz z 2,5 tysiącami dolarów zaliczki za każdą napisaną piosenkę, ale ze zobowiązaniem do samodzielnego pokrycia kosztów nagrania, a także z opcją przedłużenia na album[17].

Pierwszy singel, „Everybody”, został wydany w październiku 1982[16]. W związku z jego sukcesem w klubach nocnych, wytwórnia Sire Records podpisała z Madonną kontrakt na album[18]. Rosenblatt chciał, by miał brzmienie R&B, więc zaoferował wyprodukowanie go Reggiemu Lucasowi. Po latach argumentował: „Madonna potrzebowała kogoś, kto mógłby jej pomóc z wokalem. Mark Kamins potrafił wprowadzić groove, ale nie pracować z dziewczyną, która nigdy nie była w studio nagraniowym”. Lucas podjął się zlecenia[19].

Powstawanie

Nagrania do albumu odbywały się w studiu Sigma Sound Studios w Nowym Jorku. Jako że piosenek przygotowanych przez Madonnę było za mało, Reggie Lucas napisał dwie nowe: „Borderline” i „Physical Attraction”[20]. Inspirację dla drugiej z nich stanowił jej występ na żywo, który widział[21]. W trakcie nagrań narastały napięcia w związku z faktem, że według Madonny brzmienie zaczynało za bardzo odbiegać od oryginalnych wersji demo. Lucas zrezygnował z dalszej współpracy, a Madonna zwróciła się z prośbą o zremiksowanie trzech piosenek do swojego ówczesnego partnera, Johna „Jellybean” Beniteza. Jedną z nich była „Physical Attraction”, którą wytwórnia chciała wydać na drugim singlu[22][14].

Analiza utworu

„Physical Attraction” jest utworem w średnim tempie, reprezentującym gatunki bubblegum pop i R&B[23][24]. Rikky Rooksby, biograf Madonny, wskazał na jego „szykowną linię gitary” i „syntezatorowe brzmienia instrumentów dętych”, które porównał do twórczości Phila Collinsa[25]. Dziennikarz muzyczny Marc Andrews opisał jego brzmienie jako „odświeżenie disco w post-punkowym, electro połysku” oraz wskazał w nim podobieństwo do singla Stephanie Mills „Sweet Sensation”, również napisanego przez Reggiego Lucasa[21]. Christopher Rosa z telewizji VH1 scharakteryzował jego linie perkusji jako podobne do techno[26]. Don Shewey, krytyk muzyczny czasopisma „Rolling Stone”, nazwał go „krótką historią szkolnych bali”, przypominającą utwory „Cherish” zespołu The Association i „Physical” Olivii Newton-John[27]. Matthew Lindsay z portalu The Quietus scharakteryzował go jako „powolny taniec z miękkim tłem”, inspirowany „Physical” i „gorącym brytyjskim soulem” w stylu zespołu Imagination[28]. Joe Lynch z czasopisma „Billboard” zwrócił uwagę na jego „lubieżne syntezatory, hipnotyczne rytmy, zwiewny wokal i ćwierkający wokal”[29], a jego linię basu opisał jako „pulsującą i lubieżną”[30].

W interpretacji Rooksby’ego, Madonna wyraża w piosence zainteresowanie „zalotnikiem, o którym wie, że nie jest dla niej odpowiedni, ale mimo to czuje się nim zauroczona”[25]. Lynch napisał, że „Madonna grucha o reakcji chemicznej z nieznajomym, który może być tym jedynym, a może tylko jednym z wielu”[30]. W jego interpretacji słowa stanowią sugestię, by „wyłączyć na chwilę mózg i oddać się absolutnej przyjemności”[29]. W ocenie Erica Hendersona z portalu Slant Magazine „Madonna, wciąż wiarygodnie kokieteryjna i naiwna na tym wczesnym etapie [kariery], wymownie oferuje pozwolenie na przeniesienie wszystkiego na wyższy poziom”[31].

Wydanie i oprawa graficzna

Podwójny singel z utworem „Burning Up” na stronie A i „Physical Attraction” na stronie B został przez Sire Records wydany 9 marca 1983 na 12-calowej płycie gramofonowej[32]. Oprawę graficzną zaprojektował przyjaciel Madonny, Martin Burgoyne. Na okładce znalazło się 20 jej zdjęć formacie znaczków pocztowych, a z tyłu jej portret w stylu puentylistycznym. Inspirację dla Burgoyne’a stanowiła twórczość Andy’ego Warhola i okładka albumu Some Girls zespołu The Rolling Stones[33][34]. Matthew Lindsay z portalu The Quietus ocenił oprawę graficzną jako interpretację pop-artowej sztuki Warhola i Roya Lichtensteina, przypominającą stworzony przez Warhola druk sitowy Dyptyk Marilyn ze zdjęciami Marilyn Monroe[28].

Utwór znalazł się na albumie Madonna, wydanym 27 lipca 1983[35]. W późniejszych latach ukazał się na remix albumach Madonny: You Can Dance (1987)[36] i Finally Enough Love: 50 Number Ones (2022)[37].

9 marca 2023, w 40. rocznicę premiery, singel został wydany w dystrybucji cyfrowej. Znalazły się na nim trzy wersje „Burning Up” oraz dwie „Physical Attraction”: oryginalna i skrócona, z singla 7-calowego[38].

Odbiór

Krytyczny

Po premierze singla Brian Chin z czasopisma „Billboard” nazwał utwór „świetnym”[24]. Jack Lloys z gazety „The Philadelphia Inquirer” ocenił podwójny singel na dwie gwiazdki w skali pięciu, komentując: „Monotonny, powtarzalny wokal staje się nieco nużący”[39].

W retrospektywnej recenzji albumu Madonna Stephen Thomas Erlewine z portalu AllMusic wymienił go pośród „świetnych” piosenek[40]. W 2014 redaktorzy telewizji VH1 przyznali mu pierwsze miejsce w rankingu najbardziej niedocenionych mniej znanych piosenek i stron B w dorobku Madonny[26]. W 2020 znalazł się na 19. pozycji analogicznego rankingu, opublikowanego przez portal Slant Magazine[41]. W 2022 Mike Wass z czasopisma „Variety” opisał go jako „jeden z ukrytych klejnotów” albumu i „napędowy bubblegum pop najwyższej klasy”[23]. Negatywną opinię wystawili w 2015 redaktorzy czasopisma „The Advocate”, wspominając, że brzmi jak strona B na singlu piosenkarki Lisy Lisy[42].

Komercyjny

9 kwietnia 1983 singel zadebiutował na 66. miejscu publikowanej przez czasopismo „Billboard” listy przebojów Dance Club Songs, zestawiającej najpopularniejsze piosenki w amerykańskich klubach nocnych[43]. Łącznie był na niej notowany przez 16 tygodni, a swoją najwyższą, trzecią pozycję, osiągnął 21 maja 1983[44]. W listopadzie 1983 pojawił na liście Kent Music Report, zestawiającej najpopularniejsze single w Australii. Swoją maksymalną, 13. pozycję, osiągnął w czerwcu 1984. Ponadto zajął 68. miejsce w całorocznym rankingu najpopularniejszych singli 1984 roku w Australii[45].

Lista utworów

Personel

Opracowano na podstawie poligrafii singla[49].

Pozycje na listach przebojów

Przypisy

  1. ↑ Gabriel 2024 ↓, s. 102–104.
  2. ↑ Christopher Anderson. Madonna Rising. „New York”, s. 40–51, 1991-10-14. [dostęp 2021-05-15]. [zarchiwizowane z adresu 2023-07-27]. (ang.).
  3. ↑ Christopher Connelly: Madonna Goes All the Way. Rolling Stone, 1984-11-22. [dostęp 2021-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-04-10)]. (ang.).
  4. ↑ Gabriel 2024 ↓, s. 112.
  5. ↑ Morton 2001 ↓, s. 47.
  6. ↑ Gabriel 2024 ↓, s. 116–124.
  7. ↑ Gabriel 2024 ↓, s. 127–128.
  8. ↑ Gary Graff: Bray’s Loyalty To Madonna Pays Off. Chicago Tribune, 1987-04-25. [dostęp 2021-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-06-03)]. (ang.).
  9. ↑ Gabriel 2024 ↓, s. 130–134.
  10. ↑ Jordan Runtagh: 30 Fascinating Early Bands of Future Music Legends. Rolling Stone, 2019-09-07. [dostęp 2021-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-04-27)]. (ang.).
  11. 1 2 Gabriel 2024 ↓, s. 134–141.
  12. ↑ Gnojewski 2008 ↓, s. 60–63.
  13. ↑ Cross 2007 ↓, s. 23–26.
  14. 1 2 3 Rooksby 2004 ↓, s. 10–11.
  15. 1 2 Morton 2001 ↓, s. 106–107.
  16. 1 2 3 Gabriel 2024 ↓, s. 148–152.
  17. ↑ How I met Madonna, by Seymour Stein, the man who signed her. Variety, 2018-06-14. [dostęp 2023-07-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-16)]. (ang.).
  18. ↑ Dan Heching: Madonna at 40: An oral history of the Queen of Pop’s debut album. CNN, 2023-07-29. [dostęp 2023-08-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-07-29)]. (ang.).
  19. ↑ Sean Howe: How Madonna became Madonna: An oral history. Rolling Stone, 2013-07-29. [dostęp 2023-08-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-09-23)]. (ang.).
  20. ↑ Chris Williams: The 'vicious competition for credit’ over launching Madonna’s career. The Atlantic, 2013-07-27. [dostęp 2023-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-30)]. (ang.).
  21. 1 2 Andrews 2022 ↓, s. 50.
  22. ↑ Mark Lindores: Classic Album: Madonna – Madonna. Classic Pop, 2025-04-12. [dostęp 2025-11-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-05-17)]. (ang.).
  23. 1 2 Mike Wass: All 50 of Madonna’s no. 1 club hits ranked: From ‘Everybody’ to ‘I Don’t Search I Find’. Variety, 2022-08-19. [dostęp 2023-05-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-19)]. (ang.).
  24. 1 2 Brian Chin. Talent & Venues: Dance Trax. „Billboard”. 95 (13), s. 43, 1983-03-26. ISSN 0006-2510. [dostęp 2021-08-31]. [zarchiwizowane z adresu 2023-05-28]. (ang.).
  25. 1 2 Rooksby 2004 ↓, s. 10–15.
  26. 1 2 Christopher Rosa: Justify Our Love: Madonna’s 25 most underrated deep cuts and B-sides. VH1, 2014-08-16. [dostęp 2019-08-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-11-11)]. (ang.).
  27. ↑ Don Shewey: Madonna. Rolling Stone, 1983-09-19. [dostęp 2023-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-01)]. (ang.).
  28. 1 2 Matthew Lindsay: Lucky Star: Madonna’s debut album, 35 years on. The Quietus, 2013-06-13. [dostęp 2023-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-09-23)]. (ang.).
  29. 1 2 The 100 greatest Madonna songs: Critics’ picks. Billboard, 2018-08-15. [dostęp 2021-08-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-11-19)]. (ang.).
  30. 1 2 Joe Lynch: Ranking all the songs on Madonna’s iconic debut: ‘Holiday’, ‘Borderline’ & beyond. Bil lboard, 2024-07-27. [dostęp 2023-11-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-06-08)]. (ang.).
  31. ↑ Madonna’s debut album at 40: Every track ranked. Slant Magazine, 2023-07-26. [dostęp 2023-11-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-07-26)]. (ang.).
  32. ↑ Madonna – Burning Up. madonna.com. [dostęp 2021-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-12)]. (ang.).
  33. ↑ Bego 2000 ↓, s. 80–83.
  34. ↑ Gabriel 2024 ↓, s. 171.
  35. ↑ Keith Kaulfield: Madonna Turns 30: A look back at the Queen of Pop’s debut album. Billboard, 2013-07-27. [dostęp 2023-11-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-30)]. (ang.).
  36. ↑ You Can Dance – Madonna. AllMusic. [dostęp 2023-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-12)]. (ang.).
  37. ↑ Mike Wass: All 50 of Madonna’s no. 1 club hits ranked: From ‘Everybody’ to ‘I Don’t Search I Find’. Variety, 2022-08-19. [dostęp 2023-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-19)]. (ang.).
  38. 1 2 Burning Up / Physical Attraction – EP – Madonna. Apple Music, 2023-03-09. [dostęp 2023-06-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-03-11)]. (ang.).
  39. ↑ Jack Lloyd. Albums. „The Philadelphia Inquirer”, s. 102, 1983-04-29. [dostęp 2025-08-30]. [zarchiwizowane z adresu 2025-11-16]. (ang.).
  40. ↑ Madonna – Madonna. AllMusic. [dostęp 2023-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-02)]. (ang.).
  41. ↑ Sal Cinquemani, Eric Henderson: Madonna’s 20 greatest deep cuts. Slant Magazine, 2020-08-20. [dostęp 2023-06-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-21)]. (ang.).
  42. ↑ Madonna’s 13 studio albums ranked. The Advocate, 2015-01-23. [dostęp 2021-08-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-15)]. (ang.).
  43. ↑ Dance/Disco Top 80. „Billboard”. 95 (15), s. 28, 1983-04-09. ISSN 0006-2510. [dostęp 2021-08-31]. [zarchiwizowane z adresu 2023-05-28]. (ang.).
  44. 1 2 Madonna Chart History (Dance Club Songs). Billboard. [dostęp 2025-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-06-11)]. (ang.).
  45. 1 2 3 Kent Music Report No 548 – 1984-12-31 > National Top 100 Singles for 1984. Kent Music Report, 1984-12-31. [dostęp 2023-06-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-05-10)]. (ang.).
  46. ↑ Madonna – Burning Up / Physical Attraction. Discogs. [dostęp 2025-11-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-09-07)]. (ang.).
  47. ↑ Madonna – Burning Up. Discogs. [dostęp 2025-11-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-03-14)]. (ang.).
  48. ↑ Madonna – Burning Up. Discogs. [dostęp 2025-11-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-12-13)]. (ang.).
  49. ↑ Burning Up / Physical Attraction. Sire Records, 1983. Numer katalogowy: 9 29715-0.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.