Feliks Przytycki

Feliks Przytycki

Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	16 sierpnia 1951 Warszawa
profesor nauk matematycznych
Specjalność: układy dynamiczne
Doktorat	1977 – matematyka Instytut Matematyczny PAN
Habilitacja	1983
Profesura	1991
Polska Akademia Nauk
Status	członek rzeczywisty
Odznaczenia

Feliks Marian Przytycki (ur. 16 sierpnia 1951 w Warszawie^[1]) – polski profesor nauk matematyczno-przyrodniczych, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk^[2], specjalizujący się w układach dynamicznych^[3].

W 1969 roku rozpoczął studia na Wydziale Matematyki, Informatyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego. Ukończył je w 1974^[1]. Trzy lata później w Instytucie Matematycznym Polskiej Akademii Nauk napisał pracę doktorską zatytułowaną „Hiperboliczne endomorfizmy rozmaitości”^[3]. Promotorem tej pracy był Karol Krzyżewski^[4]. Habilitację uzyskał w 1983 roku^[1][5]. Od 1976 jest pracownikiem IM PAN – w latach 1998–2002 i 2006–2010 był zastępcą dyrektora do spraw naukowych, a w latach 2010–2018 dyrektorem tej instytucji^[1]. Tytuł profesora otrzymał w 1991 roku^[1][5]. Jednocześnie w latach 1989–2001 pracował jako wykładowca na Uniwersytecie Warszawskim^[1].

Był stypendystą wizytującym na następujących uczelniach: Instituto de Matemática Pura e Aplicada (IMPA) w Rio de Janeiro, Institute of Hautes Études Scientifiques (IHES), SUNY at Stony Brook, University of Warwick, Uniwersytecie Yale i Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie^[1].

Był jednym z prelegentów zaproszonych na Międzynarodowy Kongres Matematyków, który odbył się w Rio de Janeiro w Brazylii w 2018 roku. Wygłosił tam wykład o metodach formalizmu termodynamicznego w jednowymiarowej dynamice rzeczywistej i zespolonej^[6][7]. W 2013 r. został członkiem korespondentem, a w 2022 r. członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk^[2] Jest członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego od roku 1995^[8] a od 2025 r. jest członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności^[9]. Pełnił także funkcję członka zarządu (prezesa oddziału warszawskiego Polskiego Towarzystwa Matematycznego) w kadencji 1989–1991^[10] oraz zastępcy przewodniczącego Komitetu Matematyki PAN. Komitet ten pełni rolę Narodowego Komitetu do spraw współpracy z Międzynarodową Unią Matematyczną^[11].

Członek redakcji czasopisma Bulletin of the Polish Academy of Science Mathematics i czasopisma Fundamenta Mathematicae^[12][13]. Wypromował 8 doktorów, w tym Krzysztofa Barańskiego, Mariusza Urbańskiego i Annę Zdunik^[14] mających obecnie tytuły profesorów.

Swoje prace publikował m.in. w „Fundamenta Mathematicae”, „Communications in Mathematical Physics", „Compositio Mathematica" i „Mathematische Annalen" oraz najbardziej prestiżowych czasopismach matematycznych świata: „Annals of Mathematics” i „Inventiones Mathematicae"^[15].

W rodzinie kontynuuje się tradycja naukowa – jego syn Piotr^[16] jest profesorem matematyki na McGill University^[17]. Brat, Józef Henryk Przytycki, również jest matematykiem. Córka Joanna jest lekarzem neurologiem.

Uhonorowany m.in.:

• Nagrodą im. Kazimierza Kuratowskiego (1981),
• Nagrodą Wydziału III Nauk Matematycznych, Fizycznych i Chemicznych PAN (1985),
• Nagrodą im. Tadeusza Ważewskiego Polskiego Towarzystwa Matematycznego (1984),
• Nagrodą Sekretarza Naukowego PAN za udział w programie „Geometry and Topology of Operator Structures” (1985),
• Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej (wspólnie z Anną Zdunik i Mariuszem Urbańskim, 1992),
• Subsydium Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (w latach 1999–2003),
• Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2008),
• Medalem im. Władysława Orlicza (2014)^[18],
• Medalem im. Wacława Sierpińskiego (2020)^[18],
• Wykładem im. Andrzeja Lasoty przyznawanym przez Uniwersytet Śląski^[18],