Focke-Wulf Fw 187

Focke-Wulf Fw 187

Dane podstawowe
Państwo	III Rzesza
Producent	Focke-Wulf Flugzeugbau G.m.b.H.
Konstruktor	Rudolf Blaser
Typ	dwumiejscowy ciężki samolot myśliwski
Konstrukcja	dwusilnikowy dolnopłat o konstrukcji metalowej, kabina zakryta, podwozie chowane w locie
Załoga	2 (pilot + radiooperator)
Historia
Data oblotu	maj 1937
Lata produkcji	1940
Liczba egz.	9
Dane techniczne
Napęd	Junkers Jumo 210Ga
Moc	537 kW
Wymiary
Rozpiętość	15,3 m
Długość	11,01 m
Wysokość	3,85 m
Powierzchnia nośna	30,4 m²
Masa
Własna	3600 kg
Startowa	5000 kg
Osiągi
Prędkość maks.	530 km/h na wysokości 4000 m
Prędkość wznoszenia	1050 m/min
Pułap praktyczny	10 000 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 działka MG FF kal. 20 mm, 4 km MG 17 kal. 7,9 mm
Użytkownicy
Luftwaffe

Focke-Wulf Fw 187 Falke – prototyp niemieckiego dwusilnikowego myśliwca z wytwórni Focke-Wulf.

Inżynier Kurt Tank, dyrektor techniczny w wytwórni Focke-Wulf, w 1935 r. rozpoczął badania nad zagadnieniem jednomiejscowego dwusilnikowego myśliwca^[1]. W założeniach konstruktora miała to być maszyna przewyższająca osiągami istniejące wówczas konstrukcje. Prace były prowadzone wyłącznie z inicjatywy zakładów Focke-Wulf, Reichsluftfahrtministerium (RLM) w tym czasie nie było zainteresowane budową tego typu maszyny^[2]. Nowy projekt został zaprezentowany na wystawie w 1936 r. w Berlin-Schönefeld. Przedstawiono tam koncepcję samolotu z dwoma silnikami DB 600, który rozwijałby prędkość maksymalną ok. 560 km/h i byłby szybszy od jednosilnikowego Messerschmitta Bf 109. Projekt został przedstawiony Oberstowi Wolframowi von Richthofenowi, szefowi Działu Rozwoju RLM^[3]. Zdecydował on o przyznaniu środków na budowę trzech prototypów, do napędu których miano zastosować słabsze silniki Jumo 210. Pierwszy prototyp Fw 187V1 (ze znakami D-AXAK) został oblatany 10 kwietnia 1937 roku przez samego Kurta Tanka^[4]. Dalsze badania prowadził pilot doświadczalny Hans Sander^[4]. Maszyna osiągnęła prędkość 525 km/h, co było lepszym wynikiem od jednosilnikowych Bf 109B-2 i He 112^[5][6].

Wkrótce potem 14 czerwca 1937 roku oblatano drugi prototyp V2 (D-AZAX, następnie D-AANA), a w kolejnym roku trzeci V3 (D-AODE), w którym zamontowano silniki Junkers Jumo 210G^[4]. Zmiana szefa Działu Rozwoju RLM na Ernsta Udeta spowodowała zmianę koncepcji budowy samolotu, miał być przebudowany na silnie uzbrojony dwuosobowy samolot klasy Zerstörer^[7]. Zamówienie rozszerzono na budowę kolejnych trzech egzemplarzy samolotu, zgodnych z nowymi wymaganiami. W samolocie wprowadzono istotne zmiany – przesunięto ku tyłowi kadłuba zbiornik paliwa, skrócono gondole silnikowe oraz dodano dwa działka kal. 20 mm^[8]. Maszyna, oznaczona jako Fw 187 V4 (D-ORHP), została oblatana w październiku 1938 roku^[4]. Konstrukcję trapiły problemy techniczne. Prototypy V3 i V4 zostały uszkodzone podczas przymusowego lądowania po pożarze silników^[9]. V1 rozbił się zaś 14 maja 1938 roku z powodu błędu pilota; zginął pilotujący go oblatywacz Paul Bauer^[9]. Próby V4 w Rechlinie wypadły jednak pomyślnie i zdecydowano się na zamówienie pięciu samolotów wersji przedprodukcyjnej z silnikami Jumo, a także prototypu i trzech maszyn przedseryjnych Fw 187B-0 z mocniejszymi silnikami Daimler-Benz DB 601A^[10]. Do września 1939 r. zbudowano pięć egzemplarzy serii przedprodukcyjnej Fw 187A-0, z tego pierwszy przeznaczony był do badań statycznych, a jeden oznaczony był jako prototyp V6^[11]. We wrześniu 1939 roku program rozwoju samolotu został jednak anulowany przez władze, gdyż w produkcji znajdował się już samolot tej klasy z silnikami DB 601 Messerschmitt Bf 110^[12]. Ukończono jedynie prototyp V5 (nr fabr. 1976), na którym zamontowano silniki DB 601, dzięki czemu samolot osiągnął prędkość 635 km/h^[12]. Pomimo bardzo dobrych osiągów RLM uznało, że samolot klasy Zerstörer bez tylnego strzelca nie ma racji bytu na ówczesnym polu walki^[13]. Uznawane jest to przez niektórych autorów za błąd, gdyż Fw 187, projektowany od początku jako myśliwiec i dzięki temu lżejszy oraz dysponujący lepszymi osiągami od Bf 110, mógłby z większym powodzeniem służyć jako myśliwiec eskortowy dalekiego zasięgu dla bombowców podczas bitwy o Anglię^[14].

Cztery maszyny serii przedprodukcyjnej zostały wykorzystane bojowo przez Luftwaffe w 1940 roku do obrony zakładów Focke-Wulf w Bremie w ramach „Industrie-Schutzstaffel”^[15]. Po rozformowaniu tego oddziału, w sierpniu 1940 roku trzy samoloty zostały skierowane do zapasowego dywizjonu ciężkich myśliwców stacjonującego w Danii i używanego do szkolenia^[11]. Dwa Fw 189A-0 zostały rozbite w wypadkach (w lipcu 1940 i kwietniu 1941 roku)^[11]. W późniejszych latach testowano je m.in. w Norwegii oraz w ramach prac nad myśliwcem Focke-Wulf Ta 154^[16]. Samoloty serii przedprodukcyjnej wykorzystano w działaniach Ministerstwo Propagandy Rzeszy, które publikowało ich zdjęcia jako dowód na wprowadzenie do służby w Luftwaffe kolejnego ciężkiego myśliwca^[17].

Dwusilnikowy samolot myśliwski w układzie dolnopłata o konstrukcji metalowej. Kadłub o konstrukcji skorupowej. W celu zminimalizowana oporu aerodynamicznego jego przekrój poprzeczny został zminimalizowany do sylwetki pilota o średnim wzroście. Kabina pilota, wyposażona w odsuwaną do tyłu osłonę, została zminimalizowana do tego stopnia, że część przyrządów z deski rozdzielczej (obrotomierze, manometry i inne przyrządy związane z pracą silników) umieszczono na wewnętrznych pokrywach osłon silników. Płat dwudźwigarowy, trójczęściowy złożony z centropłata i części zewnętrznych, na których znajdowały się lotki i klapy. W części środkowej znajdowały się integralne zbiorniki paliwa. Podwozie trójpunktowe z goleniami głównymi chowanymi w gondole silników i kółkiem ogonowym. Koła główne częściowo wystawały z osłon, zabezpieczające je przed uszkodzeniem podczas przymusowego lądowania. Napęd stanowiły (w prototypie Fw 187 V1) silniki Jumo 210Da o mocy startowej 680 KM (500 kW), napędzające trójłopatowe śmigła Junkers-Hamilton o zmiennym skoku^[18]. W wersji przedprodukcyjnej uzbrojenie składało się z dwóch działek MG FF kalibru 20 mm i czterech karabinów maszynowych MG 17 kalibru 7,9 mm^[17].

Podobne lub porównywalne samoloty

• Westland Whirlwind
• Lockheed P-38 Lightning
• PZL.38 Wilk

• Chris Bishop: Eskadry Luftwaffe, 1939-1945. Koblenz: Bellona, 2008. ISBN 978-83-11-11027-4. OCLC 297777987.
• Andriej Charuk. Arijskij «Sokoł». „Arsienał-Kollekcyja”. Nr 1/2013 (7), s. 7-14, styczeń 2013. Moskwa. (ros.). 
• William Green: The warplanes of the Third Reich. New York: Galahad Books, 1990. ISBN 0-88365-666-3. OCLC 22487930.
• Bill Gunston: An illustrated guide to German, Italian and Japanese fighters of World War II : major fighters and attack aircraft of the Axis Powers. New York: Arco Pub., 1980. ISBN 0-668-05093-4. OCLC 6970449.
• Dieter Herwig, Heinz Rode: Luftwaffe secret projects : ground attack & special purpose aircraft. Hinckley: Midland Pub., 2003. ISBN 978-1-85780-150-7. OCLC 54983057.
• Tomasz Murawski: Samoloty Luftwaffe 1939-1945. T. 1. Warszawa: Lampart, 1996, seria: Ilustrowana encyklopedia techniki wojskowej. ISBN 978-83-86776-00-9. OCLC 749671355.
• Heinz J. Nowarra: Die deutsche Luftrüstung 1933-1945. T. 2: Flugzeugtypen Erla - Heinkel. Koblenz: Bernard & Graefe Verlag, 1993. ISBN 978-3-7637-5464-9. OCLC 722044430.