Messerschmitt Me 261

Messerschmitt Me 261
(dane dla prototypu V3^[1])

Messerschmitt Me 261 V2
Dane podstawowe
Państwo	III Rzesza
Producent	Messerschmitt A. G.
Typ	samolot dalekiego rozpoznania
Konstrukcja	metalowa
Załoga	7
Historia
Data oblotu	23 grudnia 1940
Liczba egz.	3
Dane techniczne
Napęd	dwa zdwojone 20-cylindrowe silniki rzędowe Daimler-Benz DB 610A-1/B-1 (lewy A-1, prawy B-1) chłodzone cieczą
Moc	startowa: 2169 kW maksymalna: 2279 kW na wys. 2000 m
Wymiary
Rozpiętość	26,87 m
Długość	16,69 m
Wysokość	4,72 m
Osiągi
Prędkość maks.	620 km/h na wys. 3000 m
Prędkość przelotowa	400 km/h
Pułap	8250 m
Zasięg	11 000 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
Niemcy
Rzuty

Messerschmitt Me 261, Adolfine – niemiecki samolot rozpoznawczy okresu II wojny światowej.

Zaprojektowany w 1937 roku jako maszyna „jednorazowego użytku” – miał przewieźć ogień olimpijski z Berlina do Tokio na igrzyska olimpijskie w 1940 roku. Prace nad trzema prototypami rozpoczęły się na początku 1939 roku, ale z powodu wybuchu wojny prace nad nim spowolniono. Ostatecznie pierwszy prototyp (Me 261V1) oblatany został 23 grudnia 1940, a drugi (Me 261V2) na wiosnę 1941 roku^[1].

Olbrzymi zasięg zainspirował konstruktorów do przebudowy samolotów do pełnienia zadań rozpoznawczych. Okazało się jednak, że zainstalowanie systemów obronnych na wyspecjalizowanej maszynie jest zbyt skomplikowane i projekt zarzucono. Me 261V1 (oznaczenie BJ+СР) i V2 (BJ+CQ) używane były do testowania i kalibracji różnego rodzaju sprzętu elektronicznego. W 1944 roku zostały poważnie uszkodzone podczas alianckiego bombardowania lotniska Lechfeld i został zezłomowany^[2].

Na początku 1943 roku ukończono prace nad trzecim prototypem, Me 261V3, oznaczonym kodem BJ+CR^[3]. Od dwóch wcześniejszych różnił się silnikami Daimler Benz DB 610A-1/B-1 oraz miejscem dla dwóch dodatkowych członków załogi. Tak przekonstruowaną maszyną pilot Karl Baur 16 kwietnia 1943 roku pokonał 4473 km w ciągu 10 godzin. Przy lądowaniu podwozie złożyło się i samolot został lekko uszkodzony. Po dokonaniu niezbędnych napraw samolot został przekazany w maju 1943 do Aufklärungsgruppe O.b.d.L, stacjonującej w Oranienburgu^[2].

Dwusilnikowy samolot rekordowy i rozpoznawczy w układzie dolnopłatu. Kadłub o przekroju owalnym i konstrukcji skorupowej. kabina zakryta z miejscami załogi w układzie tandemowym. Skrzydło czteroczęściowe, w centralnych częściach mieściły się zbiorniki paliwa. Wyposażone w dwuczęściowe klapy oraz jednczęściowe lotki. podwozie chowane w locie w gondole silnika po obrocie o 90°, kółko ogonowe chowane w końcową część kadłuba. stateczniki pionowe zdwojone, ster wysokości jednoczęściowy. Napęd stanowiły dwa silniki Daimler-Benz DB 610A-1/B-1 chodzone cieczą, chłodnice umieszczone na krawędzi natarcia skrzydła. Chłodnica oleju pod gondolami silników. Napędzały czterołopatowe śmigła o średnicy 4,6 m^[2].

Dane techniczne^[1]:

• Napęd:
  • 2 silniki Daimler Benz DB 606A/B (Me 261V1 i V2)
  • 2 silniki Daimler Benz DB 610A-1/B-1 (Me 261V3)
• Załoga:
  • 5 ludzi (Me 261V1 i V2)
  • 7 ludzi (Me 261V3)
• Wymiary:
  • Rozpiętość – 26,87 m
  • Długość – 16,69 m
  • Wysokość – 4,72 m
• Osiągi:
  • Prędkość maksymalna (Me 261V3): 620 km/h
  • Zasięg 11,000 km (przy prędkości 400 km/h)

• Tomasz Murawski: Samoloty Luftwaffe 1939-1945. T. 2. Warszawa: Lampart, 1999, seria: Ilustrowana encyklopedia techniki wojskowej. ISBN 83-86776-00-5. OCLC 749671465.
• Heinz J. Nowarra: Die deutsche Luftrüstung 1933-1945. T. 3: Flugzeugtypen Henschel - Messerschmitt. Koblenz: Bernard & Graefe Verlag, 1993. ISBN 3-7637-5467-9. OCLC 722044453.