Georg von Kameke

Georg von Kameke
Ilustracja
Georg von Kameke
Data i miejsce urodzenia

14 kwietnia 1817
Pasewalk

Data i miejsce śmierci

12 października 1893
Berlin

Minister Wojny Prus
Okres

od 1873
do 1883

Poprzednik

Albrecht von Roon

Następca

Paul Bronsart von Schellendorff

Odznaczenia
Order Orła Czarnego (Prusy) Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order Domowy Królewski Hohenzollernów z Mieczami na Wojennej Wstędze Order „Pour le Mérite” z Liściem Dębu Order Orła Czerwonego z Mieczami na Wojennej Wstędze (Prusy) Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Order Świętego Jana (Prusy) Order Maksymiliana Józefa (Bawaria) Order Zasługi Wojskowej (pokojowy, Bawaria) Order Wilhelma (Hesja) Order Domowy Lippe Medal Zasługi Wojskowej (Schaumburg-Lippe) Order Korony Wendyjskiej (Meklemburgia) Order Domowy i Zasługi Księcia Piotra Fryderyka Ludwika (Oldenburg) Order Zasługi Cywilnej (Saksonia) Order Alberta (Saksonia) Order Sokoła Białego (Saksonia-Weimar) Order Zasługi Wojskowej (Wirtembergia) Krzyż Wielki Orderu Korony Wirtemberskiej Order Fryderyka (Wirtembergia) Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Wielki Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Wielka Wstęga Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Krzyż Wielki Orderu Leopolda (Austria) Order Korony Żelaznej I klasy (Austro-Węgry) Krzyż Wielki Orderu Avis (Portugalia) Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa

Georg Arnold Karl von Kameke (ur. 14 kwietnia 1817 w Pasewalk, zm. 12 października 1893 w Berlinie)[1] – generał piechoty Armii Cesarstwa Niemieckiego, szef Korpusu Inżynierów i Pionierów oraz Generalny Inspektor Twierdz, Minister Wojny Prus.

Życiorys

Po nauce w liceum w Szczecinie, w 1834 roku rozpoczął służbę w Wydziale Pionierów Gwardii. Dwa lata później uzyskał stopień podporucznika (niem. Secodelieutenant) i został przydzielony do 1. Inspekcji Inżynieryjnej[2]. Ukończył szkołę artylerii i inżynierii wojskowej w Berlinie w 1837 roku i trafił do 2. Wydziału Pionierów[3]. Od 1841 roku stacjonował w Poznaniu, gdzie pracował przy rozbudowie twierdzy[4]. Trzy lata później przeniesiony do Królewca i tam również uczestniczył w budowie fortyfikacji[5]. W 1846 roku trafił do 2. Inspekcji Inżynieryjnej[6]. Wraz z awansem na porucznika (niem. Premierlieutenant) w 1848 roku został adiutantem w 1. Inspekcji Inżynieryjnej[7].

W 1851 roku, będąc już kapitanem (niem. Hauptmann) otrzymał stanowisko oficera w sztabie VII Korpusu Armijnego[8]. Służył w nim do awansu na majora w 1855 roku, kiedy został wysłany do niemieckiego poselstwa w Wiedniu[9]. Do Prus powrócił trzy lata później i otrzymał przydział do Wydziału Spraw Inżynieryjnych w Ministerstwie Wojny[10]. W 1859 roku awansował na podpułkownika (niem. Oberstlieutenant), a w następnym roku objął stanowisko szefa Wydziału Spraw Inżynieryjnych[11]. W 1861 roku, po kilkumiesięcznym przydziale do 2. Pułku Grenadierów Gwardii, stanął na czele 11. Pułku Grenadierów, co wiązało się z awansem na pułkownika (niem. Oberst)[12].

W 1863 roku objął funkcję szefa sztabu VII Korpusu Armijnego[13]. Pozostawał nim do 1865 roku, kiedy po awansie na generała majora (niem. Generalmajor) został szefem sztabu II Korpusu Armijnego[14]. Na tym stanowisku wziął udział w wojnie prusko-austriackiej i przeszedł szlak bojowy 1. Armii, w tym bitwy pod Podolem, Jiczynem i Sadową[5]. Za udział w wojnie otrzymał Order Pour le Mérite, czyli najwyższe pruskie odznaczenie wojenne[1]. W 1867 roku został inspektorem 2. Inspekcji Inżynieryjnej oraz przewodniczącym komisji egzaminacyjnej Korpusu Inżynieryjnego[15]. Jeszcze w tym samym roku mianowany pełniącym obowiązki Generalnego Inspektora Korpusu Inżynieryjnego i Twierdz, a w 1868 roku awansował na generała porucznika (niem. Generallieutenant)[16].

Na czas wojny z Francją stanął na czele 11. Dywizji, którą dowodził między innymi w bitwach pod Spicheren i Gravelotte oraz w oblężeniu twierdzy Metz. Po rozpoczęciu oblężenia Paryża mianowany naczelnym dowódcą sił inżynieryjnych uczestniczących w ataku na stolicę Francji[5]. Wraz z kapitulacją Paryża otrzymał liście dębu do Orderu Pour le Mérite oraz został pełnoprawnym Generalnym Inspektorem Korpusu Inżynieryjnego i Twierdz[17]. Cesarz Wilhlem I wyznaczył go również na komendanta wojskowego okupowanego Paryża[1].

W 1873 roku zastąpił na stanowisku Ministra Wojny feldmarszałka Albrechta von Roona[18]. Dwa lata później awansował na generała piechoty (niem. General der Infanterie) oraz został szefem 77. Pułku Piechoty[19]. W 1883 roku, w związku ze sprzeciwem Reichstagu wobec proponowanych przez niego zmian w organizacji armii, zrezygnował z funkcji Ministra Wojny i przeszedł w stan spoczynku. Nowym ministrem został gen. Paul Bronsart von Schellendorff[1]. Na emeryturze mieszkał w swojej rodowej rezydencji w Miłogoszczu[4].

Odznaczenia

Odznaczenia gen. von Kameke to między innymi[20]:

Przypisy

Bibliografia