Henryk III Gruby

Henryk I Gruby

Król Nawarry
Okres	od 4 grudnia 1270 do 22 lipca 1274
Koronacja	1273
Poprzednik	Tybald II
Następca	Joanna I
Dane biograficzne
Dynastia	Dynastia z Blois
Data urodzenia	ok. 1244
Data i miejsce śmierci	22 lipca 1274 Pampeluna
Ojciec	Tybald I Pogrobowiec
Matka	Małgorzata de Burbon
Żona	Blanka d’Artois od 1269 do 22 lipca 1274
Dzieci	Joanna I z Nawarry, Tybald

Henryk III z Szampanii (ur. ok. 1244^[1], zm. 22 lipca 1274^[2] w Pampelunie), nazywany le Gros (Gruby), był hrabią Szampanii i jako Henryk I królem Nawarry od 1270.

Był najmłodszym synem Tybalda I Pogrobowca i Małgorzaty de Burbon^[1].

W 1269 ożenił się z Blanką d'Artois, córką Roberta I oraz Matyldy Brabanckiej^[1]. Blanka była bratanicą Ludwika IX, króla Francji.

4 grudnia 1270^[1] Henryk odziedziczył po swoim najstarszym bracie, Tybaldzie II, królestwo Nawarry oraz hrabstwo Szampanii^[2].

Jego proklamacja w Pampelunie miała miejsce dopiero w marcu następnego roku, a koronacja na króla Nawarry odbyła się w maju 1273 r.

Z małżeństwa z Blanką pochodziło dwoje dzieci (Tybald i Joanna), jednak ich jedyny syn zmarł w 1273 w wyniku upadku z okna^[2]. Po tym wypadku Henryk wyznaczył Joannę na dziedziczkę tronu^[2]. Po krótkim okresie rządów zmarł 22 lipca 1274^[2]. Według legendy udusił się swoim własnym tłuszczem.

Po śmierci Henryka wdowa po nim objęła regencję nad Nawarrą i Szampanią, jednak czując zagrożenie ze strony Kastylii i Aragonii już po roku wraz z córką uciekła do Francji i przekazała władzę nad Nawarrą swemu kuzynowi królowi Francji Filipowi Śmiałemu^[2]. Joanna I objęła rządy w 1284 po ślubie z ówczesnym dziedzicem tronu Francji Filipem Pięknym; rok później po śmierci teścia została królową Francji.