Herbertsmithit
 w towarzystwie wulfenitu z Iranu | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Cu3Zn(OH)6Cl2[1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
3–3,5[1] |
| Łupliwość |
wyraźna/dobra[1] |
| Pokrój kryształu |
płytkowy, pseudoheksagonalny, romboderalny, pseudoośmiościenny[1] |
| Przezroczystość |
przezroczysty[1] |
| Układ krystalograficzny |
trygonalny, heksagonalny[1] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[1] |
| Gęstość |
3,85–3,95 g/cm3[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
zielona w odcieniach, zielononiebieska[1] |
| Rysa |
jasnozielona[1] |
| Połysk |
szklisty[1] |
| Współczynnik załamania |
1,815–1,849 (jednoosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,007–0,01[1] pleochroizm: słaby; O > E; zielony do zielononiebieskiego[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
3.DA.10c[1] |
Herbertsmithit – bardzo rzadki minerał z klasy halogenków[1].
Właściwości
Krystalizuje w układzie trygonalnym lub heksagonalnym[1][2]. Wykształca kryształy o pokroju płytkowym, pseudoheksagonalnym, romboderalnym i pseudoośmiościennym[1]. Jest minerałem kruchym i przezroczystym[1]. Posiada szklisty połysk i jasnozieloną rysę[1]. Jest izostrukturalny z gillardytem oraz polimorficzny z kapellasytem[1].
Występowanie
Jest minerałem wtórnym występującym w strefie utleniania złóż minerałów polimetalicznych[2]. Spotykany także w mineralizacjach miedzi w sjenitach i granitach, występujących w dolomitach[1]. Towarzyszą mu zwykle gordait, wulfenit, christelit, linaryt, malachit, chryzokola, gips, dioptaz, opal, hemimorfit, rosasyt, iranit, kwarc, cerusyt, coronadyt, paratakamit[1][2]. Spotykany w Australii (Australia Zachodnia), Chile (Antofagasta, Atakama, Tarapacá), Egipcie, we Francji (Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże), Grecji (Attyka), Iranie (Isfahan), we Włoszech (Sardynia), Namibii, Hiszpanii (Andaluzja), Polsce (okolice Polkowic) i Stanach Zjednoczonych (Arizona, Kalifornia)[1].