Paralaurionit

Paralaurionit

Okaz z Grecji
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	PbCl(OH)[1]
Twardość w skali Mohsa	3[1]
Łupliwość	doskonała[1]
Pokrój kryształu	grubotabliczkowy, listewkowy, wydłużony, płytkowy, prostokątny, klinowy, pryzmatyczny, pseudorombowy[1]
Przezroczystość	przezroczysty, przeświecający[1]
Układ krystalograficzny	jednoskośny[1]
Klasa krystalograficzna	pryzmatyczna[1]
Właściwości mechaniczne	elastyczny
Gęstość	6,15 g/cm3[1]
Właściwości optyczne
Barwa	biała, żółta, fioletowa, pomarańczowożółta, zielona; bezbarwny[1]
Rysa	biała[1]
Połysk	półdiamentowy[1], diamentowy
Współczynnik załamania	2,05–2,2 (dwuosiowy)[1]
Inne	dwójłomność: 0,150[1] dyspersja (optyka): silna[1] pleochroizm: widoczny[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	3.DC.05[1]

Paralaurionit – rzadki minerał z rodziny halogenków^[1].

Krystalizuje w układzie jednoskośnym^[1][2]. Wykształca kryształy o pokroju grubotabliczkowym, listewkowym, płytkowym, wydłużonym, prostokątnym, klinowym, pryzmatycznym oraz pseudorombowym^[1][2][3]. Jest minerałem przezroczystym do przeświecającego oraz elastycznym^[1][2]. Posiada białą rysę i półdiamentowy bądź diamentowy połysk^[1][2][3]. Jest polimorficzny z laurionitem^[1][2]. Rozpuszczalny w kwasie azotowym^[1].

Występuje w żużlach bogatych w ołów i w strefach utleniania złóż ołowiu w suchym środowisku^[1][2][3]. Spotykany także w hydrotermalnych złożach rud polimetalicznych^[2]. Towarzyszą mu głównie wherryit, penfieldyt, matlockit, cerusyt, hydrocerusyt, diaboleit, thorikosyt, nealit, fosgenit, leadhillit, georgiadesit, mendipit, fluoryt oraz chloroksifit^[1][2]. Występuje w Argentynie, Australii, Austrii, Chile (Antofagasta), Czechach, we Francji, Niemczech, Grecji (Attyka), we Włoszech (Toskania), Maroku, RPA, Hiszpanii, Anglii i Stanach Zjednoczonych (Arizona)^[1][2].