Przebieg kariery
W lipcu 2018 zdobył brązowy medal indywidualnie na nieoficjalnych letnich mistrzostwach świata dzieci w Ruhpolding. Rok później w imprezie tej rangi zdobył srebrny medal w rywalizacji indywidualnej[2]. W sierpniu 2022 zadebiutował w FIS Cupie, zajmując 41. i 46. miejsce we Frenštácie pod Radhoštěm. Pierwsze punkty tego cyklu zdobył 3 września tego samego roku, plasując się na 23. lokacie zawodów w Kranju. 17 września 2022 w Stams po raz pierwszy wystartował w Letnim Pucharze Kontynentalnym, kończąc zawody na 55. i 58. pozycji. W grudniu 2022 zadebiutował w zimowej edycji Pucharu Kontynentalnego, zajmując lokaty w szóstej dziesiątce zawodów w Vikersund[3]. 17 lutego 2023 zdobył złoty medal na mistrzostwach krajów nordyckich juniorów[2].
Wystartował na Igrzyskach Europejskich 2023 w Zakopanem. W zawodach indywidualnych na skoczni normalnej został zdyskwalifikowany za nieprzepisowy kombinezon, a na skoczni dużej zajął 40. miejsce. 16 września 2023 zajął 5. lokatę w konkursie FIS Cupu w Einsiedeln. 15 grudnia 2023 zdobył pierwsze w karierze punkty Pucharu Kontynentalnego, zajmując 29. miejsce w Ruce. Wystartował następnie w kwalifikacjach do zawodów niemieckiej części Turnieju Czterech Skoczni rozgrywanych w ramach Pucharu Świata, w obu nie uzyskując awansu do konkursu głównego. W styczniu wystartował na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2024, na których zajął 5. lokatę indywidualnie. Na Mistrzostwach Świata Juniorów 2024 w Planicy zajął z kolei 11. miejsce w rywalizacji indywidualnej[4].
Konkurs indywidualny Mistrzostw Świata Juniorów 2025 w Lake Placid ukończył na 22. pozycji. Wystąpił też na seniorskich Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2025 w Trondheim, na których zajął 45. miejsce na skoczni normalnej i 49. na dużej. 16 marca 2025 w Lahti zajął najwyższą w dotychczasowej karierze, 11. lokatę w Pucharze Kontynentalnym. 23 marca na tej samej skoczni zadebiutował w drużynowych zawodach Pucharu Świata – w konkursie duetów zajął wraz z Artti Aigro 11. pozycję[5].
W indywidualnym konkursie Pucharu Świata po raz pierwszy wystąpił 29 grudnia 2025, zajmując 47. miejsce w zawodach Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie[6].
Stawał na podium mistrzostw Estonii. Zdobył złoty medal w 2024[7] oraz srebrny w 2023[8] i 2025[9] w zawodach indywidualnych.
Starty K. Vagula na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo
| Miejsce |
Dzień |
Rok |
Miejscowość |
Skocznia |
Punkt K |
HS |
Konkurs |
Skok 1 |
Skok 2 |
Nota |
Strata |
Zwycięzca |
| 36. |
9 lutego |
2026 |
Predazzo |
Giuseppe Dal Ben |
K-98 |
HS-107 |
indywid. |
99,0 m |
– |
119,5 pkt |
154,6 pkt |
Philipp Raimund |
| 40. |
14 lutego |
2026 |
Predazzo |
Giuseppe Dal Ben |
K-128 |
HS-141 |
indywid. |
125,0 m |
– |
112,4 pkt |
189,4 pkt |
Domen Prevc |
| 13. |
16 lutego |
2026 |
Predazzo |
Giuseppe Dal Ben |
K-128 |
HS-141 |
duety[a] |
127,5 m |
– |
238,8 pkt (118,3 pkt) |
329,9 pkt |
Austria |
Starty K. Vagula na mistrzostwach świata – szczegółowo
Starty K. Vagula na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo
| Miejsce |
Dzień |
Rok |
Miejscowość |
Skocznia |
Punkt K |
HS |
Konkurs |
Skok 1 |
Skok 2 |
Skok 3 |
Skok 4 |
Nota |
Strata |
Zwycięzca |
|
23–24 stycznia |
2026 |
Oberstdorf |
im. Heiniego Klopfera |
K-200 |
HS-235 |
indywid. |
143,5 m |
|
116,8 pkt |
Nie zakwalifikował się. |
Starty K. Vagula na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo
| Miejsce |
Dzień |
Rok |
Miejscowość |
Skocznia |
Punkt K |
HS |
Konkurs |
Skok 1 |
Skok 2 |
Nota |
Strata |
Zwycięzca |
| 11. |
8 lutego |
2024 |
Planica |
Srednja skakalnica |
K-95 |
HS-102 |
indywid. |
92,0 m |
94,5 m |
239,4 pkt |
27,3 pkt |
Stephan Embacher |
| 22. |
12 lutego |
2025 |
Lake Placid |
MacKenzie Intervale |
K-90 |
HS-100 |
indywid. |
82,0 m |
87,5 m |
201,1 pkt |
57,0 pkt |
Stephan Embacher |
| 8. |
5 marca |
2026 |
Lillehammer |
Lysgårdsbakken |
K-90 |
HS-98 |
indywid. |
98,0 m |
95,5 m |
260,3 pkt |
36,2 pkt |
Stephan Embacher |
Starty K. Vagula na igrzyskach olimpijskich młodzieży – szczegółowo
Starty K. Vagula na igrzyskach europejskich – szczegółowo
stan po zakończeniu sezonu 2025/2026
stan po zakończeniu sezonu 2025/2026
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych LGP
stan na 2 sierpnia 2026
Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych LGP
stan po zakończeniu LGP 2025
| Źródło[10][2] |
| 2025 |
 |
 |
| 7 |
- |
| Legenda |
1 2 3 4-8 poniżej 8
(Duety: 1 2 3 4-12 poniżej 12)
- – brak startu |
Miejsca w klasyfikacji generalnej
stan po zakończeniu sezonu 2025/2026
Miejsca w klasyfikacji generalnej
stan po zakończeniu LPK 2025
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych FIS Cupu chronologicznie
Miejsca w poszczególnych konkursach FIS Cupu
stan po zakończeniu sezonu 2025/2026
Uwagi
- 1 2 Skład zespołu: Artti Aigro i Kaimar Vagul
- ↑ Gospodarzem Zimowych Igrzysk Olimpijskich Młodzieży 2024 była Prowincja Gangwon – konkursy skoków narciarskich rozegrano w Pjongczangu.
- ↑ Gospodarzem Igrzysk Europejskich 2023 był Kraków, jednak konkursy skoków narciarskich rozegrano w Zakopanem.
Bibliografia
Zimowi indywidualnie |
|
|---|
Zimowi drużynowo |
|
|---|
Letni indywidualnie |
|
|---|
Letni drużynowo |
- 2000: Nõmme SK I
- 2001: Nõmme SK II
- 2002: Audentese SpK
- 2003: Nõmme SK
- 2004: Otepää SK I
- 2005: Otepää SK I
- 2006: Otepää SK I
- 2009: Otepää SK
- 2011: Otepää SK I
- 2012: Otepää SK I
- 2013: Elva SuK I
- 2014: Otepää SK I
- 2015: Elva SuK I
- 2016: Põhjakotkas I
- 2017: Põhjakotkas
- 2018: Elva SuK
- 2019: Põhjakotkas
- 2020: Nõmme SK
- 2021: Elva SuK
|
|---|
Identyfikatory zewnętrzne (osoba):