Kazimierz Kmiecik

Kazimierz Kmiecik
Ilustracja
Kazimierz Kmiecik (2011)
Data i miejsce urodzenia

19 września 1951
Węgrzce Wielkie

Wzrost

175 cm

Pozycja

napastnik

Informacje klubowe
Klub

Wisła Kraków (asystent trenera)

Kariera juniorska
Lata Klub
1961–1965 Węgrzcanka Węgrzce Wielkie
1965–1967 Cracovia
1967–1968 Wisła Kraków
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
1968–1981 Wisła Kraków 296 (151)
1981–1982 Royal Charleroi 29 (13)
1982 Wisła Kraków 8 (2)
1983–1985 AE Larisa 64 (20)
1985–1988 Stuttgarter Kickers 81 (21)
1988–1989 Offenburger FV 32 (8)
W sumie: 510 (215)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
Polska Polska U-23
1972–1980 Polska Polska 34 (8)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1989–1992 Wisła Kraków (asystent)
1992 Wisła Kraków
1992–1996 Wisła Kraków (asystent)
1996 Wisła Kraków
1996–1997 Wisła Kraków (asystent)
1997 Wisła Kraków
1997 AE Larisa
1997–2000 Wisła Kraków (asystent)
2000–2001 Dalin Myślenice
2001–2002 Wisła Kraków (asystent)
2002 Widzew Łódź (asystent)
2002–2003 Piotrcovia Piotrków Trybunalski (asystent)
2003–2004 Dalin Myślenice
2005 Garbarnia Kraków
2006 Płomień Jerzmanowice
2006–2007 Wisła Kraków (juniorzy)
2008 Wisła Kraków (ME, asystent)
2013–2015 Wisła Kraków (asystent)
2015–2016 Wisła Kraków U19
2016 Wisła Kraków (asystent)
2016–2017 Wisła Kraków (tymczasowo)
2017– Wisła Kraków (asystent)
2021 Wisła Kraków (tymczasowo)
  1. ↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
złotoMonachium 1972Piłka nożna
srebroMontreal 1976Piłka nożna
Mistrzostwa świata
III miejsceRFN 1974piłka nożna
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Kazimierz Kmiecik (ur. 19 września 1951 w Węgrzcach Wielkich) – polski piłkarz i trener piłkarski, związany z Wisłą Kraków, najlepszy strzelec w jej historii (153 gole w 304 meczach), kilkukrotnie trener lub asystent trenera w krakowskim klubie. Od 2022 roku jest członkiem Klubu Wybitnego Reprezentanta[1].

Wychowanek klubu Węgrzcanka Węgrzce Wielkie. Ojciec Grzegorza.

Życiorys

Urodził się 19 września 1951 w Węgrzcach Wielkich[2]. Jego rodzicami byli Julia z domu Jarzyna i Władysław[3]. Jego pierwszą szkołą podstawową była szkoła w Strumianach, a następnie rodzice przenieśli go do szkoły w Węgrzcach Wielkich[4].

Kariera klubowa

Pierwszym klubem Kazimierza Kmiecika była Węgrzcanka Węgrzce Wielkie[5]. W wieku czternastu lat został piłkarzem młodzieżowej drużyny Cracovii[6]. Barwy tego klubu reprezentował w latach 1965–1967[7].

Wisła Kraków

W barwach Wisły Kraków zadebiutował w ostatnim meczu sezonu 1967/1968 przeciwko drużynie Szombierki Bytom, zastępując Tadeusza Polaka[8]. W kolejnym sezonie 1968/1969 rozegrał sześć spotkań. W pierwszej części sezonu wystąpił w spotkaniu przeciwko Polonii Bytom. Po odejściu Mieczysława Gracza i zastąpieniu go przez Gyulę Telekiego rozegrał 5 spotkań przeciwko drużynom: ROW Rybnik, Odra Opole, Ruch Chorzów, Legia Warszawa, GKS Katowice[9]. W sezonie 1969/1970 zdobył pierwszego gola dla Wisły Kraków[10]. Wiosną 1970 rozegrał w Wiśle Kraków trzynaście spotkań. Strzelił 5 goli w Pucharze Intertoto w dwumeczu przeciwko drużynie FC Winterthur[11]. Pierwszego oficjalnego gola dla Wisły Kraków zdobył w spotkaniu z Cracovią, podwyższając wynik na 2:0[12]. Ponadto strzelił gole w spotkaniach przeciwko Ruchowi Chorzów i Zagłębiu Wałbrzych[13]. W sezonie 1970/1971 rozegrał 14 z 26 spotkań. W wyjazdowych spotkaniach przeciwko Górnikowi Zabrze i Stali Mielec zdobył po jednej bramce[14]. Po zmianie trenera w sezonie 1971/1972 został podstawowym zawodnikiem Wisły Kraków. Rozegrał 23 na 26 spotkań w sezonie, niemal zawsze wybiegając w pierwszym składzie i pozostając na boisku do końca spotkania[15]. Pierwszą bramkę w sezonie zdobył w spotkaniu ósmej kolejki przeciwko Pogoni Szczecin[15]. W kolejnej kolejce sezonu nie strzelił rzutu karnego. W wygranym 3:0 spotkaniu przeciwko Polonii Bytom strzelił 2 bramki. W rundzie jesiennej strzelił jeszcze 2 gole w przegranym 2:3 spotkaniu z Górnikiem Zabrze[16]. W rundzie wiosennej strzelił po jednym golu w przegranych meczach z Zagłębiem Sosnowiec i Ruchem Chorzów[16]. W dwudziestej trzeciej kolejce sezonu 11 czerwca 1972 strzelił pierwszego gola przy sztucznym oświetleniu w meczu przeciwko Legii Warszawa[17]. Do końca sezonu zdobył jeszcze 3 gole w meczach przeciwko Górnikowi Zabrze i Odrze Opole[17].

W Pucharze Intertoto strzelał bramki w spotkaniach ze szwedzką drużyną Atvidabergts FF i szwajcarską BSC Young Boys[16]. Pomiędzy spotkaniami Pucharu Intertoto wystąpił w inauguracyjnym spotkaniu sezonu 1972/1973[18]. W ligowych rozgrywkach zdobył gole z Zagłębiem Wałbrzych i Pogonią Szczecin[19]. Rozegrał 25 z 26 spotkań ligowych oraz strzelił 15 bramek z czego 13 w spotkaniach ligowych[20]. W tym samym sezonie w listopadzie w spotkaniu przeciwko Polonii Bytom strzelił pierwszego w karierze hat-tricka[20]. W 1972 roku zajął 5. miejsce w plebiscycie gazety Tempo na najlepszego sportowca Ziemi Krakowskiej[21]. W rundzie wiosennej sezonu 1982/1983 powrócił do Wisły Kraków. Rozegrał w niej 8 spotkań[22]. 11 września 1982 Wystąpił w derbowym spotkaniu przeciwko drużynie Cracovii[22]. Ostatnie 350 spotkanie w barwach Wisły Kraków zagrał 21 listopada 1982 przeciwko drużynie GKS Katowice. Podczas tego spotkania zdobył też swoją ostatnią, 153 bramkę[23].

Kariera klubowa zagraniczna

Charleroi

Wiosną 1981 roku został zawodnikiem belgijskiej drużyny Royal Charleroi[24]. Po pierwszym sezonie spadł z drużyną do II ligi belgijskiej[25]. W drużynie występował na pozycji rozgrywającego, rozegrał 29 spotkań, zdobył 13 bramek[26]. Po sezonie 1982/1983 powrócił do Wisły Kraków[22].

Larisa

Pod koniec 1982 po zakończeniu umowy z belgijskim klubem otrzymał propozycję gry w zespole AE Larisa od Jacka Gmocha[27]. W zespole występował na pozycji rozgrywającego[28]. W rundzie rewanżowej zdobył 4 gole w 16 spotkaniach. Strzelił także gola w pierwszej rundzie Pucharu UEFA w domowym spotkaniu przeciwko drużynie Honved Budapeszt[29]. W sezonie 1983/1984 doszedł do finału pucharu Grecji i zajął 6 pozycję w rozgrywkach ligowych[30]. Po sezonie 1985 odszedł do zespołu Stuttgarter Kickers[31].

Stuttgarter Kickers

W pierwszej rundzie sezonu 1985/1986 zdobył 2 gole. W sezonie 1987 doszedł z drużyną do finału pucharu Niemiec. W półfinale, przeciwko drużynie Fortuna Düsseldorf, strzelił drugą bramkę dla swojego zespołu[32]. W ciągu 3 sezonów rozegrał 81 spotkań, strzelając 21 bramek[33].

Offenburger SV

W sezonie 1988/1989 został zawodnikiem Offenburger SV. Po zakończeniu sezonu doznał kontuzji i powrócił do Polski. W zespole rozegrał 32 spotkania, strzelając 8 goli[34].

Reprezentacja Polski

W wieku piętnastu lat został powołany do juniorskiej reprezentacji Polski na wyjazd do Holandii. Następnie został powołany do reprezentacji Polski juniorów na turniej w Cannes[35]. Pierwszy oficjalny mecz w reprezentacji juniorów rozegrał przeciwko drużynie Niemieckiej Republiki Demokratycznej. W wygranym 4:0 spotkaniu strzelił gola na 3:0[7]. W tym samym roku rozegrał jeszcze dwa mecze w reprezentacji juniorów. Wystąpił w przegranym 2:4 spotkaniu z Rumunią oraz w wygranym 3:2 rewanżowym spotkaniu z NRD[7]. 5 grudnia 1971 wystąpił w wygranym 3:0 meczu reprezentacji Polski U-23 przeciwko reprezentacji NRD, zdobywając 2 gole[36]. Dwa tygodnie później wystąpił w zremisowanym 2:2 spotkaniu z reprezentacją RFN w Ratyzbonie[37]. Podczas przygotowań zagrał w nieoficjalnym spotkaniu z drużyną Penarol[38]. W oficjalnym meczu pierwszej reprezentacji Polski zadebiutował 23 sierpnia 1972 w spotkaniu z reprezentacją Ghany, rozgrywając pierwszą połowę spotkania[39]. Wystąpił również w spotkaniu przeciwko reprezentacji Maroka, zdobywając gola w 2 minucie spotkania[40]. Za zdobycie złotego medalu olimpijskiego został uhonorowany Złotym Krzyżem Zasługi i Złotą Odznaką PZPN[41]. W 1973 rozegrał 6 spotkań w reprezentacji narodowej. Rozegrał spotkanie przeciwko RFN w reprezentacji U-23 w ramach eliminacji Mistrzostw Europy. W spotkaniu zagrał na pozycji lewego obrońcy[42]. 14 listopada wystąpił w reprezentacji U-23 w spotkaniu z Danią, zdobywając jedną z dwóch bramek. 3 marca wystąpił w przegranym 1:2 meczu kadry U-23 w Warszawie przeciwko drużynie USA[21]. W pojedynkach przeciwko Kanadzie, Meksykowi i Stanom Zjednoczonym występował w drugiej połowie meczów[43]. W ostatnim z tych spotkań strzelił dwa gole[44]. Był w kadrze na Meczu na Wembley, jednak nie wystąpił w tym spotkaniu[45]. Następnie wystąpił w dwóch spotkaniach z reprezentacją Haiti, pierwszym przegranym 1:2 i drugim wygranym 3:1[46]. W kolejnym spotkaniu rozegranym 15 maja przeciwko reprezentacji Grecji wszedł w 46 minucie. Po spotkaniu otrzymał powołanie na mistrzostwa świata w RFN[47]. Wystąpił w drugiej połowie meczu przeciwko Szwecji[48]. Zagrał także w drugiej połowie meczu na Wodzie[49].

W reprezentacji narodowej rozegrał w latach 1972–1980 34 mecze, strzelając w nich 8 goli. Jeden z najbardziej utytułowanych reprezentantów Polski w całej historii polskiego piłkarstwa. Uczestnik i zdobywca medali na Mistrzostwach Świata w 1974 oraz Igrzyskach Olimpijskich w 1972 i 1976 – trzech turniejach, na których polską drużynę prowadził Kazimierz Górski. Tym samym osiągnięciem co Kmiecik pochwalić mogą się również Lesław Ćmikiewicz, Kazimierz Deyna, Jerzy Gorgoń, Zygmunt Maszczyk i Antoni Szymanowski. Bardziej utytułowany jest jedynie Grzegorz Lato, który, oprócz wspomnianych trzech „krążków”, posiada również medal mundialu w 1982.

lp.DataMiejscePrzeciwnikRezultatRozgrywkiGrałUwagi
1.30 sierpnia 1972Ratyzbona Ghana4-0IO 1972do 45'
2.8 września 1972Norymberga Maroko5-0IO 197290'Gol
3.16 maja 1973Wrocław Irlandia2-0towarzyskiod 75'
4.1 sierpnia 1973Toronto Kanada3-1towarzyskiod 46'
5.3 sierpnia 1973Chicago Stany Zjednoczone1-0towarzyski90'
6.8 sierpnia 1973Monterrey Meksyk2-1towarzyskiod 46'
7.10 sierpnia 1973San Francisco Stany Zjednoczone4-0towarzyskido 77'Gol Gol
8.21 października 1973Dublin Irlandia0-1towarzyskiod 73'
9.13 kwietnia 1974Port-au-Prince Haiti1-2towarzyski90'
10.15 kwietnia 1974Port-au-Prince Haiti3-1towarzyski90'
11.15 maja 1974Warszawa Grecja2-0towarzyskiod 46'
12.26 czerwca 1974Stuttgart Szwecja1-0MŚ 1974od 62'
13.3 lipca 1974Frankfurt nad Menem RFN0-1MŚ 1974od 80'
14.26 marca 1975Poznań Stany Zjednoczone7-0towarzyskido 45'
15.8 października 1975Łódź Węgry4-2towarzyski90'Gol
16.26 października 1975Warszawa Włochy0-0elim. Euro 1976od 78'
17.24 marca 1976Chorzów Argentyna1-2towarzyski90'Gol
18.24 kwietnia 1976Lens Francja0-2towarzyskido 45'
19.6 maja 1976Ateny Grecja0-1towarzyski90'
20.11 maja 1976Bazylea Szwajcaria1-2towarzyski90'
21.26 maja 1976Poznań Irlandia0-2towarzyski90'
22.18 lipca 1976Montreal Kuba0-0IO 197690'
23.22 lipca 1976Montreal Iran3-2IO 1976do 64'
24.31 lipca 1976Montreal NRD1-3IO 197690'
25.24 sierpnia 1977Wiedeń Austria1-2towarzyskiod 46'Gol
26.7 września 1977Wołgograd ZSRR1-4towarzyskiod 76'
27.19 sierpnia 1979Słupsk Libia5-0towarzyskido 66'Gol
28.29 sierpnia 1979Warszawa Rumunia3-0towarzyskido 85'
29.12 września 1979Lozanna Szwajcaria2-0elim. Euro 1980do 84'
30.28 maja 1980Poznań Szkocja1-0towarzyski90'
31.22 czerwca 1980Warszawa Irak3-0towarzyskido 61'Gol
32.29 czerwca 1980São Paulo Brazylia1-1towarzyskido 73'
33.2 lipca 1980Santa Cruz de la Sierra Boliwia1-0towarzyskiod 63'
34.9 lipca 1980Bogota Kolumbia4-1towarzyskiod 46' do 54'

Kariera trenerska

AE Larisa[50] Po powrocie do Polski został asystentem trenera Wisły Kraków[51]. W sezonie 1990/1991 był asystentem Adama Musiała[52]. W trakcie sezonu 1991/1992 został pierwszym trenerem Wisły Kraków. W pierwszym spotkaniu prowadzona przez niego Wisła Kraków przegrała 0-3 z drużyną Stali Mielec[53].

Trenował Wisłę Kraków, Larisę (Grecja), Dalin, Garbarnię Kraków[54]. W latach 1989–1997 pełnił na przemian rolę pierwszego trenera lub asystenta w pierwszej drużynie. W listopadzie 2016 został, wraz z Radosławem Sobolewskim, tymczasowym trenerem Wisły Kraków[55]. Od stycznia 2017 Kmiecik i Sobolewski zostali asystentami nowego trenera Wisły Kiko Ramíreza[56], a w grudniu tego samego roku ponownie zostali tymczasowymi trenerami[56]. Przez kolejne pół roku byli asystentami Joana Carrillo, a po jego odejściu z klubu w czerwcu 2018 ponownie objęli tymczasowo funkcje pierwszych trenerów[57]. 18 czerwca 2018 roku pierwszym trenerem został Maciej Stolarczyk, a Kmiecik, Sobolewski i Mariusz Jop zostali jego asystentami. Kmiecik był również tymczasowym trenerem Wisły po zwolnieniu Petera Hyballi 14 maja 2021 roku[58]. Od sezonu 2021/2022 był asystentem Adriána Guľi[58].

Sukcesy

Odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Kazimierz Kmiecik w klubie Wybitnego Reprezentanta. pzpn.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-09-22)].
  2. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 16.
  3. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 17.
  4. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 29.
  5. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 32.
  6. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 36.
  7. 1 2 3 Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 39.
  8. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 50.
  9. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 53.
  10. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 56.
  11. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 59.
  12. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 57–58.
  13. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 58.
  14. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 61.
  15. 1 2 Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 67.
  16. 1 2 3 Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 68.
  17. 1 2 Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 69.
  18. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 73.
  19. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 74.
  20. 1 2 Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 90.
  21. 1 2 Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 92.
  22. 1 2 3 Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 239.
  23. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 243.
  24. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 231.
  25. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 233.
  26. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 234.
  27. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 244.
  28. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 252.
  29. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 258–259.
  30. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 264.
  31. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 281.
  32. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 285.
  33. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 289.
  34. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 290.
  35. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 38.
  36. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 70.
  37. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 71.
  38. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 77.
  39. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 83–84.
  40. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 85.
  41. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 88.
  42. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 96.
  43. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 93.
  44. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 94.
  45. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 98–99.
  46. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 101.
  47. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 102–103.
  48. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 111.
  49. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 116.
  50. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 353.
  51. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 309.
  52. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 310.
  53. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 334.
  54. ↑ Kazimierz Kmiecik – Profil trenera [online], www.transfermarkt.pl [dostęp 2025-10-30].
  55. ↑ Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 411.
  56. 1 2 Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 413.
  57. ↑ Joan Carrillo żegna się z Wisłą Kraków. wisla.krakow.pl. [dostęp 2018-06-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-16)].
  58. 1 2 Chudziński, Radziński 2025 ↓, s. 429.
  59. ↑ Odznaczenia dla olimpijczyków. „Nowiny”. Nr 264, s. 2, 23 września 1972.
  60. ↑ Sport. 10 września – Dniem Polskiego Piłkarza. „Nowiny”. Nr 263, s. 2, 21 września 1972.

Bibliografia

  • Michał Chudziński, Przemysław Kukawski: Kmiecik Legenda mimo woli. Kraków: Wydawnictwo Niebieskie, 2025. ISBN 978-83-977429-2-5.

Linki zewnętrzne