Andrzej Jarosik

Pierwsze kontakty z piłką miał na turnieju dzikich drużyn w dzielnicy Pogoń organizoanym przez trenera Józefa Kryczka^[4]. Piersze regularne treningi zaczłął w 1958 na boisku przy al Miereckiego. Jego trenerem był Waldemar Torbus.Występował w zespołach juniorów oraz z seniorami rezerwach. Był powływany do reprezentacji okręgu Zagłebia i Polski^[5]. W 1961 został mistrzem klasy A^[6]. W 1962 zdobył z drużyną GKS Zagłebie mistrzostwo okręgu Zagłębia Dąbrowskiego nie przegrywając żadnego spotkania^[7]. W 1962 zdobył Puchar Michałlowicza^[6]. W 1962 został powołany do reprezentacji Polski juniorów na turniej w Brasov. W reprezentacji juniorów zadebiutował w przegranym 0-3 spotkaniu z Włochami^[8].W reprezentacji wystapił 7 razy m in w spotkaniach z ZSRR w Moskwie (1-2), Węgrami (2-2) gdzie strzelił pierwszą bramkę, NRD 3-1 Bułgarią 3:2 z Węgrami 3-2 w Radomiu i 1-2 w rewanżowym meczu w Budapeszcie^[8].

W sezonie 1962/1963 był podstawowym zawodnikiem III ligowych rezerw. W sezonie zdobył 11 goli . Dwa z nich padły w wygranym 3:0 meczu z Victorią Częstochowa. Po raz drugi strzelił 2 gole w meczu z Zagłębianką Dąbrowa Gónicza^[9]. 9 czerwca 1963 zadebiutował w I lidze wygranym 6:1 spotkaniu przeciwko drużynie Lecha Poznań zdobywając 2 gole^[9].Zagrał również w kolejnym wygranym 2-1 spotkaniu z ŁKS Łódź. Jednocześnie zagrał w drużynie juniorów zdobywając wicemistrzostwo Polski^[10]. Przed sezonem 1963/1964 ystąpił rogrywkach o Pucharu Intertoto^[11].

W sezonie 1963-1964 występował od pierwszego spotkania. Wystapił w inauguracyjnym spotkaniu przeciwko drużyniie Unii Racibórz oraz w spotkaniach przeciwko Arkonii Szczecin, Wiśle Kraków i Legii Warszawa i Górnikowi Zabrze^[11]. Wystąpił w przegranym 0:2 prspotkaniu Pucharu Zdobywców Pucharów przeciwko druzynie Olimpiakos Pireus w Wiedniu^[12]. Wystapił w przegranych spotkaniach przeciwko Pogonii Szczecin, 1:2 z ŁKS Łódź i 0:1 z Gwardii Warszawa. W pojedynku przeciwko drużynie Szombierkom Bytom strzelił 2 bramki^[13]. Pierwszego gola w rewanżowej rundzie strzelił w wygranym 6:3 spotkaniu z Unią Racibórz^[14]. W kwietniowych spotkaniach nie wystapił z powodu miesięcznej przerwy z powodu kontuzji obojczyka. Powrócił w zremisowanym 1:1 spotkaniu z Polonią Bytom. Wystąpił również w kolejnych spotkaniach nie zdobywając żadnego gola^[15]. W całym sezonie wystąpił w 18 spotkaniach zdobywając 3 gole^[16].

W pierwszym meczu sezonu 1964/1965 na stadionie ludoym rozegrał 45 minut i został zmieniony przez Zbigniewa Mygę^[20]. Pierwszą bramkę w sezonie zdobył w przegranym 2:1 meczu drugiej kolejki przeciwko Pogoni Szczecin^[21]. Kolejną bramkę w sezonie zdobył w 64 minucie meczu przeciwko drużynie Stali Rzeszów^[21]. W spotkaniu 6 kolejki przeciwko Szombierkom Bytom strzelił pierwszego hat tricka w karierze^[21]. W spotkaniu rundy rewanżowej strzelił 2 gole drużynie Pogonii Szczecin^[22]. W spotkaniu przeciwko Gwardii Warszawa zdobył drugi dublet w sezonie. W każdym z kolejnych pięciu spotkań strzelił gola^[23].

W 1962 zadebiutował w kadreze juniorów U-19. Został powołany do Reprezentacvji U-19 na Mistrzostwa Europy^[24]. Zadebiutował w przegranym 0-3 spotkaniu z reprezentacją Włoch^[24]. W kolejnym spotkanuiu z reprezentacją Austrii nie wystąpił^[25]. W barwach u19 wystąpił jeszcze w siedmiu spotkaniach. W zdobyając jednego gola przeciwko reprezentacji Węgier. W wieku niespełna 19 lat został powołany do kadry U-23 na ttowarzyskie spotkanie z reprezentacją ZSRR. W debiutanxckim wystepie w tej kategorii wiekowej zdobył gola w 87 minucie spotkania^[26] . W 1965 wystąpił w spotkaniaxch z ZSRR, Rumunią, ZSRR, Turcją i ZSRR nie zdobył żadnego gola. Po jednym golu strzelił w stotkaniach przeciwko NRD i Rumunii^[27]. W 1966 wystąpił w dwóch ostatnich spotkaniach reprezentacji młodzieżowej ze Szwecją i Holandią rozgrywająxc 90 minut ze Szwecja i 45 z Holandią^[28]. W debiutanckim meczu w drużynie młodzieżowej przeciwko ZSRR zdobył 2 gole.

Wychowanek Zagłębia Sosnowiec (1958–1975), potem piłkarz francuskich klubów: Racing Strasbourg (1975–1976) oraz SC Toulon (1976–1977), reprezentant Polski (25 spotkań, 11 bramek), debiut w 1965 z Bułgarią (1:1), ostatni występ w 1972 również z Bułgarią w meczu w Starej Zagorze (1:3). Dwukrotny król strzelców I ligi (1970 – 18 goli, 1971 – 13 goli). Laureat nagrody Złote Buty w plebiscycie katowickiego Sportu (1970)^[29].

Zakwalifikował się do ekipy na igrzyska olimpijskie w Monachium (1972) i tamże zdobył złoty medal. W decydującym o finale meczu z ZSRR odmówił trenerowi Górskiemu wyjścia na boisko, ponieważ był rozczarowany tym, że zaczął mecz na ławce rezerwowych^[30]. Zamiast niego na boisku pojawił się Zygfryd Szołtysik, zdobywając bramkę^[31]. Jarosik podczas dekoracji, do której wystąpiło 13 piłkarzy (Hubert Kostka, Antoni Szymanowski, Jerzy Gorgoń, Zbigniew Gut, Zygmunt Anczok, Marian Ostafiński, Lesław Ćmikiewicz, Kazimierz Deyna, Zygfryd Szołtysik, Zygmunt Maszczyk, Włodzimierz Lubański, Robert Gadocha, Jerzy Kraska), nie otrzymał olimpijskiego medalu^[32]. Wierne kopie medali wręczonych na stadionie w Monachium mieli otrzymać w kraju: Kazimierz Kmiecik, Ryszard Szymczak, Grzegorz Lato, Joachim Marx, Marian Szeja i Andrzej Jarosik. Nazwiska Szei i Jarosika długo były pomijane w wykazach medalistów olimpijskich, gdyż obaj ani razu nie wyszli na boisko podczas finałów. Polski Komitet Olimpijski uznał jednak ich prawa do medali^[29] i w 2001 roku przyznał im złotą odznakę. We wrześniu 1972 otrzymał Złotą Odznakę Polskiego Związku Piłki Nożnej^[33].

W 1975 roku Jarosik wyjechał z rodziną do Francji, gdzie grał w RC Strasbourg i SC Toulon, a po zakończeniu kariery mieszkał i prowadził interesy^[34].