Mariusz Mirek

Mariusz Mirek – polski matematyk, zajmujący się m.in. analizą harmoniczną i teorią ergodyczną^[2][3], profesor nauk ścisłych i przyrodniczych.

Studia na kierunku matematyka ukończył na Uniwersytecie Wrocławskim w 2007 roku. Na tym samym uniwersytecie uzyskał następnie stopień doktora (w 2011, pod kierunkiem Ewy Damek^[4]) i doktora habilitowanego (w 2017, rok wcześniej także na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Bonn^[3]).

W 2023 otrzymał tytuł profesora nauk ścisłych i przyrodniczych w dyscyplinie matematyka^[1].

Od roku 2011 pracuje na Uniwersytecie Wrocławskim, jest także zatrudniony na Uniwersytecie Rutgersa^[5][3].

Swoje prace publikował m.in. w „American Journal of Mathematics”, „Journal of Functional Analysis”, „Mathematische Annalen”, „Analysis & PDE”, „Bulletin of the American Mathematical Society”, „Forum of Mathematics, Pi” i najbardziej prestiżowych czasopismach matematycznych świata: „Annals of Mathematics” i „Inventiones Mathematicae". Część z nich jest wynikiem współpracy z laureatami Medalu Fieldsa Jeanem Bourgain i Terencem Tao^[2].

W 2018 otrzymał Nagrodę im. Wacława Sierpińskiego Wydziału III Nauk Ścisłych i Nauk o Ziemi PAN^[6], a w 2023 Nagrodę Instytutu Matematycznego PAN za wybitne osiągnięcia naukowe w zakresie matematyki^[7]. W 2023 roku Mariusz Mirek wraz z Benem Krause i Terencem Tao otrzymali Best Paper Award in Mathematics 2023 za artykuł Pointwise ergodic theorems for non-conventional bilinear polynomial averages opublikowany w „Annals of Mathematics”^[8]. W 2024 został laureatem (za rok 2023) Nagrody Głównej PTM im. Stefana Banacha za istotny wkład w rozwój dyskretnej analizy harmonicznej, m.in. za przełomowe wyniki dotyczące zbieżności niekonwencjonalnych średnich ergodycznych^[9]. W grudniu 2025 otrzymał Nagrodę Naukową im. Mikołaja Kopernika w dziedzinie matematyki^[10][11].