Mavag DVM 2
 SM40-01 w skansenie w Chabówce | |
| Producent | |
|---|---|
| Lata budowy |
1956 |
| Układ osi |
Bo’Bo’ |
| Wymiary | |
| Masa służbowa |
62 t |
| Długość |
11 290 mm |
| Szerokość |
3050 mm |
| Wysokość |
4440 mm |
| Średnica kół |
1040 mm |
| Napęd | |
| Trakcja |
spalinowa |
| Typ silników |
XVIJV170/240 |
| Parametry eksploatacyjne | |
| Moc znamionowa |
440 kW |
| Rodzaj przekładni |
elektryczna |
| Prędkość konstrukcyjna |
80 km/h |
| System hamulca |
ręczny śrubowy, Knorr |
| Parametry użytkowe | |
| Sterowanie wielokrotne |
jest |
| System ogrzewania |
brak |
SM40 (oryginalne oznaczenie DVM 2) – manewrowa lokomotywa spalinowa produkcji węgierskiej, sprowadzona do Polski w 1958 roku w liczbie 10 sztuk, do roku 1960 oznaczana jako Lwe58.
Lokomotywa typu DMV-2 była produkowana przez węgierskie zakłady MÁVAG od 1956 roku[1].
W 1957 roku lokomotywa była testowana w Polsce, po czym zdecydowano zakupić pięć sztuk dla PKP, a następnie zwiększono zamówienie do 10[1]. Otrzymały pierwotnie na PKP oznaczenie Lwe58, zmienione w 1960 roku według nowych zasad na SM40[1]. Lokomotywy SM40 były pierwszymi pojazdami spalinowymi, które prócz pracy manewrowej mogły być wykorzystywane także w służbie liniowej, a ich import miał ułatwić skonstruowanie lokomotywy krajowej poprzez zyskanie doświadczeń eksploatacyjnych.
Pierwsze egzemplarze o numerach 1 do 6 stacjonowały w DOKP Kraków, a pozostałej w Szczecinie[1]. Pierwsze z nich przeniesiono potem do Żurawicy, a pozostałe do Stargardu Szczecińskiego[1]. Ostatnią lokomotywę tego typu SM40-10 wycofano w roku 1992[1].
Sprowadzane od roku 1961 egzemplarze różniły się szczegółami budowy, więc nadano im oznaczenie SM41.
Lokomotywy były na Węgrzech eksploatowane pod oznaczeniem M44, na kolejach ZSRR SŻD pod oznaczeniem WME1 (ВМЭ1), na kolejach bułgarskich BDŻ jako seria 51, na kolejach czechosłowackich ČSD jako T.455.0.[1].
Zobacz też
Przypisy
Bibliografia
- Paweł Terczyński. Lokomotywa spalinowa serii SM40. „Świat Kolei”. Nr 3/1996 (34), s. 13-15, 1996.