Stephen Kinnock

Jest synem polityków: Neila Kinnocka (ur. 1942; lidera Partii Pracy i opozycji w latach 1983–1992, para dożywotniego od 2005)^[3] oraz Glenys Kinnock (1944–2023; posłanki do PE w latach 1994–2009, minister stanu w Foreign Office od 2009 do 2010 i par dożywotniej od 2009)^[4]. Ukończył studia licencjackie z zakresu filologii w Queens’ College na Uniwersytecie w Cambridge, a następnie studia magisterskie w Kolegium Europejskim w Brugii^[5][6].

Po studiach podjął pracę w biurze Parlamentu Europejskiego^[2]. Następnie pracował w British Council. Kierował m.in. biurami tej organizacji w Brukseli, Petersburgu (do czasu jego zamknięcia przez władze rosyjskie i zatrzymania Kinnocka przez FSB w 2008)^[2] oraz w Sierra Leone^[7]. W latach 2009–2012 był dyrektorem Światowego Forum Ekonomicznego ds. Europy i Azji Centralnej^[8]. Następnie był zatrudniony w firmie konsultingowej^[6].

W wieku 15 lat wstąpił do Partii Pracy^[9].

W 2015 został po raz pierwszy wybrany do Izby Gmin, z okręgu wyborczego Aberavon w Walii^[10]. Uzyskiwał w nim reelekcje poselskie podczas wyborów w 2017^[11] i 2019^[12]. W kolejnych wyborach parlamentarnych (w 2024), zdobył mandat w nowo utworzonym okręgu Aberafan Maesteg^[13] (jego dotychczasowy okręg został zlikwidowany)^[14].

Przed referendum w 2016, opowiadał się za pozostaniem Zjednoczonego Królestwa w Unii Europejskiej^[15]. Krytykował działalność Jeremy'ego Corbyna, w okresie kierowania przez niego partią (2015–2020)^[16][17][18]. W wyborach lidera Partii Pracy, popierał kandydatury: Yvette Cooper (w 2015)^[19], Owena Smitha (w 2016)^[20] i Lisy Nandy (w 2020)^[21].

W gabinecie cieni kierowanym przez Keira Starmera, pełnił funkcje zastępcy ministrów: spraw zagranicznych (ds. Azji i Pacyfiku od 2020 do 2021), obrony (2021–2022) oraz spraw wewnętrznych (ds. imigracji; 2022–2024)^[22]. 8 lipca 2024, po wygranych przez Partię Pracy wyborach do Izby Gmin i powstaniu gabintetu Keira Starmera, objął stanowisko ministra stanu ds. opieki społecznej (zastępcy ministra zdrowia i opieki społecznej). 20 lipca 2026 wszedł w skład gabinetu Andy’ego Burnhama, obejmując w nim urząd ministra ds. Walii^[23].

W 1996 ożenił się z duńską polityczką Helle Thorning-Schmidt (poznaną w 1992 na studiach w Brugii) – późniejszą liderką Socjaldemokracji (2005–2015) i premier Danii (2011–2015), z którą ma dwoje dzieci^[5][9].

Zna biegle pięć języków^[6].