Otto Karl Renoldi

Otto Karl Renoldi
Ilustracja
Generalstabsarzt Generalstabsarzt
Data i miejsce urodzenia

9 października 1886
Essen, Królestwo Prus, Cesarstwo Niemieckie

Data i miejsce śmierci

1 kwietnia 1967
Monachium, RFN

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wehrmacht

Formacja

Heer

Stanowiska

główny chirurg 6 Armii

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa:
• bitwa stalingradzka

Odznaczenia
Krzyż Żelazny (1939) II Klasy Krzyż Żelazny (1939) I Klasy Krzyż Żelazny II Klasy, ponowne nadanie w 1939 Krzyż Zasługi Wojennej I klasy z mieczami (III Rzesza) Krzyż Zasługi Wojennej II klasy z mieczami (III Rzesza)

Otto Karl Renoldi (ur. 9 października 1886 w Essen, zm. 1 kwietnia 1967 w Monachium) – generał pułkownik lekarz (niem. Generalstabsarzt), naczelny chirurg 6. Armii feldmarszałka Paulusa, pierwszy niemiecki dowódca w stopniu generalskim wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną[1][2].

Grób rodziców Otto Karla Renoldiego – Wilhelma i Elise Renoldich

Otto Karl Renoldi pochodził z rodziny lekarzy. Jego rodzicami byli Wilhelm Renoldi i Elise Renoldi de domo Piekenbrock[3]. Wykształcenie zdobywał w szkołach Bonn i Essen, w której w lutym 1906 roku uzyskał świadectwo maturalne[4]. Studiował na niemieckich uniwersytetach (w większości nie dłużej niż jeden semestr) we Fryburgu, Marburgu, Berlinie (gdzie w sezonie zimowym 1908-1909 odbył służbę wojskową w 2 Pułku Dragonów Gwardii), Monachium, następnie ponownie w Marburgu i Monachium, gdzie zdał wstępny i wojskowy egzamin lekarski (kolejno 14 listopada 1908 roku i 26 kwietnia 1912 roku)[4]. Staż odbywał w poliklinice w Monachium oraz w szpitalu św. Elżbiety w Essen[4].

W sierpniu 1914 roku rozpoczął służbę w 1 Bawarskim pułku piechoty, w maju 1916 roku został przeniesiony do 25 kompanii pionierów, w której służył do sierpnia 1918 roku[3][5].

Po zakończeniu I wojny światowej służył w szeregach Wehr-Regiment München[6].

W 1936 roku w stopniu Oberstarzt Kommandeur pełnił funkcję dowódcy Sanitäts-Abteilung 36[7].

II wojna światowa

W 1940 roku w stopniu Generalarzt został mianowany głównym lekarzem w 1 Grupie Pancernej generała Ewalda von Kleista[7].

We wrześniu 1942 roku Renoldi w stopniu Generalstabsarzt zastąpił prof. dr Walthera Kittela na stanowisku naczelnego lekarza 6. Armii generała Friedriecha von Paulusa[7][8].

W listopadzie, krótko przed całkowitym otoczeniem 6. Armii Paulusa przez radzieckie wojsko dr Renoldi alarmował o rażących nieprawidłowościach w kwestii transportu rannych żołnierzy[9]. Niewystarczające zaplecze medyczne zmniejszało zdolność do skutecznego przywracania rannych do zdrowia. Renoldi udał się do kotła na rozkaz Paulusa, był on odpowiedzialny za organizację ewakuacji rannych drogą lotniczą[10].

Otto Karl Renoldi wzięty do niewoli pod Stalingradem

Po zamknięciu 6. Armii w kotle stalingradzkim kwatera doktora Renoldiego znajdowała się we wkopanym w ziemię wagonie kolejowym na skraju lotniska Pitomnik[11]. W obliczu krytycznej sytuacji wojsk niemieckich Renoldi wydał zakaz ewakuacji żołnierzy z odmrożeniami, twierdząc że mogły to być celowe samookaleczenia w celu uniknięcia walki i wydostania się z okrążenia[12]. Po zajęciu Pitomnika Renoldi przeniósł kwaterę w okolice lotniska Gumrak, które zostało zajęte przez Armię Czerwoną 22 stycznia 1943 roku[13]. Generalstabsarzt Otto Karl Renoldi poddał się żołnierzom radzieckim dwa dni później, 24 stycznia[7].

Renoldi wraz z czołowymi dowódcami spod Stalingradu został umieszczony w specjalnym obozie jenieckim NKWD nr 84 w Wojkowie[14]. Wśród jeńców zaostrzały się konflikty na tle nastawienia do III Rzeszy i samego Hitlera[15]. Gdy w 1943 roku generałowie Walther von Seydlitz, Martin Lattmann i Otto Korfes stanęli na czele Związku Nemieckich Oficerów (BDO) część generałów m. in. Walter Heitz, Max Pfeffer, Karl Strecker oraz Otto Karl Renoldi otwarcie potępiali działania, które uznali za zdradę[16] Wystosowali list sprzeciwiający się działaniom rozłamowców i przekazali go zastępcy szefa wydziału do spraw jeńców wojennych, Nikołajowi Mielnikowowi[17]. Gdy feldmarszałek Paulus wskutek nacisków należących do BDO oficerów był gotowy oficjalnie poprzeć utworzenie związku wspomniana wyżej grupa oficerów ponownie przeciągała go na swoją stronę[18][19].

Otto Karl Renoldi wrócił z sowieckiej niewoli w listopadzie 1955 roku. Zwolnienie wysokich rangą dowódców armii niemieckiej było efektem wizyty kanclerza Konrada Adenauera w Moskwie[20]. W Niemczech zamieszkał w Monachium pod adresem Löfftzstraße 4[21]. Zmarł 1 kwietnia 1967 roku.

Przypisy

  1. ↑ Reinhold Busch, Geoffrey Brooks, Roger Moorhouse (red.), Survivors of Stalingrad: eyewitness accounts from the Sixth Army, 1942-1943, London: Frontline Books, 2014, s. 115, ISBN 978-1-84832-766-5.
  2. ↑ Beevor 2015 ↓, s. 423.
  3. 1 2 Otto Karl Renoldi, [w:] Bayerisches Hauptstaatsarchiv; München; Abteilung IV Kriegsarchiv. Kriegstammrollen, 1914-1918, t. 432, Ancestry.com [dostęp 2026-04-21].
  4. 1 2 3 Otto Karl Renoldi, Zur Kasuistik der diffusen eitrigen Peritonitis, archive.com, München 1913, s. 43 [dostęp 2026-05-11].
  5. ↑ Otto Karl Renoldi, [w:] Bayerisches Hauptstaatsarchiv; München; Abteilung IV Kriegsarchiv. Kriegstammrollen, 1914-1918, t. 16191, Ancestry.com [dostęp 2026-04-21].
  6. ↑ Otto Karl Renoldi, [w:] Kriegsstammrollen, 1914-1918. Bavarian State Archives. Department IV, War Archive, Munich, Ancestry.com [dostęp 2026-04-23].
  7. 1 2 3 4 Reinhold Busch (red.), Stalingrad: die stillen Helden, das Schicksal der Sanitätseinheiten im Kessel, Graz: Ares Verlag, 2019, s. 20, ISBN 978-3-99081-013-2.
  8. ↑ Diedrich 2014 ↓, s. 204.
  9. ↑ Peter Wilhelm Fuss, Militärische Erstversorgung von Verwundeten auf dem Gefechtsfeld durch Soldaten der Kampftruppe - vom Hilfskrankenträger zum Combat First Responder, wyd. Garmisch-Partenkirchen, 2020, s. 102 [dostęp 2026-05-11], Rozprawa doktorska składana w celu uzyskania stopnia doktora nauk biologicznych na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Ludwika Maksymiliana w Monachium.
  10. ↑ Wolfgang Uwe Eckert, Medizin in der NS-Diktatur Ideologie, Praxis, Folgen, Köln: Böhlau Verlag, 2012, s. 344, ISBN 978-3-412-20847-9.
  11. ↑ Beevor 2015 ↓, s. 342.
  12. ↑ Beevor 2015 ↓, s. 354.
  13. ↑ Beevor 2015 ↓, s. 420.
  14. ↑ Arthur Boje, Stalins deutsche Agenten Ein Kriegsgefangener berichtet, Graz - Stuttgart: Leopold Stocker Verlag, 2002, s. 77, ISBN 3-7020-0946-9 [dostęp 2026-05-11].
  15. ↑ Diedrich 2014 ↓, s. 322-323.
  16. ↑ Diedrich 2014 ↓, s. 327.
  17. ↑ Reschin 2000 ↓, s. 67-69.
  18. ↑ Diedrich 2014 ↓, s. 331.
  19. ↑ Reschin 2000 ↓, s. 72.
  20. ↑ Beevor 2015 ↓, s. 481.
  21. ↑ Mitteilungen, „Bayerisches Ärzteblatt”, 10 (11), München, listopad 1955, s. 208 [dostęp 2026-05-01].

Bibliografia


  • Antony Beevor: Stalingrad. Kraków: Znak, 2015. ISBN 978-83-240-3416-1.
  • Torsten Diedrich: Paulus, trauma Stalingradu. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2014. ISBN 978-83-245-9105-3.
  • Wolfgang Uwe Eckart: Medizin in der NS-Diktatur. Ideologie, Praxis, Folgen. Köln: Böhlau Verlag, 2012. ISBN 978-3-412-20847-9.
  • Leonid Reschin: Feldmarschall im Kreuzverhör: Friedrich Paulus in sowjetischer Gefangenschaft 1943–1953. Berlin. Augsburg: Weltbild Verlag GmbH, 2000. ISBN 3-8289-0387-8.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.