Otto Korfes

Wybuch I wojny światowej zastał Otto Korfesa na stanowisku dowódcy plutonu (niem. Zugführer) w 66 Pułku Piechoty. Walczył on na froncie zachodnim, brał udział w bitwie pod Liège^[5]. W lutym 1915 roku został awansowany do stopnia porucznika (niem. Oberleutnant) i objął stanowisko dowódcy batalionu, następnie w grudniu 1917 roku awansował do stopnia kapitana (niem. Hauptmann)^[1]. Latem 1918 roku został ciężko ranny^[6].

Po wojnie służył do 30 września 1920 roku w Reichswehrze. Służbę czynną zakończył z tytułem honorowym majora^[5]. Po zakończeniu służby rozpoczął pracę w Archiwum Wojskowym w Poczdamie, gdzie pracował do 1937 roku^[4][7]. W 1920 roku rozpoczął również studia na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie^[1][5]. Po obronie doktoratu z politologii w 1923 roku Korfes zdobywał uznanie jako historyk wojskowości i ekspert w naukach dotyczących Europy wschodniej (niem. Ostforschung)^[4]. W 1929 roku Otto Korfes wziął ślub z Gudrun Mertz von Quirnheim, która była córką Hermanna Mertz von Quirnheim – generała i dyrektora Reichsarchiv^[8].

W 1935 roku Korfes został reaktywowany jako major rezerwy i przydzielony do 66 Pułku Piechoty. W 1937 roku mianowany został dowódcą batalionu^[1]. W lutym 1938 roku awansowano go do stopnia podpułkownika (niem. Oberstleutnant)^[1].

Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej Korfes brał udział w zajęciu Czechosłowacji^[1]. We wrześniu 1939 roku Korfes wraz ze swoją jednostką brał udział w inwazji na Polskę^[1]. 5 lutego 1940 roku Otto Korfes objął dowództwo nad 518 pułkiem w 295 Dywizji Piechoty. W styczniu 1941 roku awansował do stopnia pułkownika (niem. Oberst). 2 listopada 1942 roku Korfes zrezygnował ze stanowiska dowódcy i został przeniesiony do Führerreserve, decyzja ta miała być spowodowana sprzeciwem wobec zbrodni na ludności żydowskiej na terenie Ukrainy^[4]. Już 16 listopada zastąpił on gen. mjr Rolfa Wuthmanna na stanowisku dowódcy 295 Dywizji Piechoty, która w ramach 6 Armii generała Friedricha Paulusa brała udział w bitwie stalingradzkiej. W styczniu 1943 roku Korfes został awansowany na generała majora^[5].

31 stycznia 1943 roku żołnierz z 62 Armii Michaił Porter został wysłany na patrol, podczas którego natknął się na kabel prowadzący do niemieckiego schronu. Okazało się, że była to kwatera główna 295 Dywizji Piechoty, w której oprócz jej dowódcy, gen. Otto Korfesa znajdowali się gen. Max Pfeffer i 14 innych oficerów^[9]. Porter wraz z dwoma towarzyszami wzięli zebranych w schronie Niemców do niewoli^[10]. Do wziętej w niewolę grupy niemieckich oficerów padły z niemieckiej linii strzały z karabiny maszynowego. Było to spowodowane rozkazem gen. Walthera Heitza, który rozkazał strzelać do każdego, kto spróbuje się poddać^[11].

Otto Korfes wraz z pozostałymi wziętymi pod Stalingradem dowódcami trafił do specjalnego obozu jenieckiego NKWD nr 84 w Wojkowie. Wśród jeńców zaostrzały się konflikty na tle nastawienia do III Rzeszy i samego Hitlera^[12]. Wcześniejsze wątpliwości w stosunku do niemieckich władz, które spowodowały rezygnację Korfesa ze stanowiska dowódcy w 1942 roku ponownie zaczęły narastać. W pierwszym napisanym w niewoli liście do żony Korfes pisał: „straszny Stalingrad wstrząsnął nami i otworzył nam oczy”^[13]. Otto Korfes, wraz z Waltherem von Seydlitz, Martinem Lattmannem z uwagi na fakt, że byli skłonni do współpracy z Rosjanami zostali przewiezieni do specjalnego obozu w Łunowie. Po przebytej „reedukacji” trafili z powrotem do Wojkowa i stanęli na czele Związku Oficerów Niemieckich, działającym przy Komitecie Narodowym Wolne Niemcy^[4][14][15]. Pierwsze zebranie związku odbyło się w dniach 11–12 września 1943 roku w Łuniowie, Otto Korfes został wybrany jako jeden z członków zarządu organizacji^[4]. Część generałów m.in. Walter Heitz, Max Pfeffer, Karl Strecker oraz Otto Karl Renoldi otwarcie potępiali utworzenie związku, uważając to za zdradę stanu^[16][15]. W trakcie swojej działalności w Związku Oficerów Niemieckich Otto Korfes m.in. pisał artykuły do gazety Freies Deutschland oraz brał udział w audycjach radia o tej samej nazwie, kierowanych do niemieckich żołnierzy na froncie, w których namawiał ich do poddania się wojskom radzieckim^{[17][18][19][20]}.

22 września gen. Seydlitz przedstawił pomysł utworzenia z wziętych do niewoli żołnierzy i dowódców niemieckich armii, która miałaby zostać przetransportowana drogą lotniczą do Niemiec celem dokonania przewrotu. Pomysł przerzucenia tak dużej liczby żołnierzy samolotami (szczególnie po fiasku planu zaopatrywania okrążonej pod Stalingradem 6 Armii w ten sam sposób) spotkał się ze sprzeciwem części członków związku, w tym Otto Korfesa^[21].

Za działalność Korfesa w radzieckiej niewoli zapłaciła jego rodzina. W ramach praktykowanej w III Rzeszy odpowiedzialności rodzinnej członkowie rodziny, byli nękani przez Gestapo^[22]. Sytuacja bliskich Korfesa pogorszyła się jeszcze bardziej w lipcu 1944 roku, gdy jego szwagier – Albrecht Mertz von Quirnheim brał udział w zamachu na Hitlera^[23]. Żona i teściowie Otto Korfesa zostali wywiezieni do więzień i obozów koncentracyjnych, córki – Sigrid, Dagmar, Astrid, Gunhild i Gudrun nie zostały uwięzione, mogły odwiedzać osadzonych w berlińskim więzieniu matkę i dziadków^[24]. Gudrun, żona Ottona odzyskała wolność w kwietniu 1945 roku, po wyzwoleniu jednego z obozów przez oddziały aliantów^[25].

Po zakończeniu II wojny światowej, w 1948 roku Otto Korfes wrócił z radzieckiej niewoli do Niemiec^[5]. W tym samym roku wstąpił do Narodowo-Demokratycznej Partii Niemiec. Korfes pełnił funkcję kierownika Niemieckiego Archiwum Centralnego w Poczdamie (1948), kierownika Głównego Wydziału Archiwów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (1949-1952) oraz szefa Głównego Wydziału Archiwistyki w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych (1952-1956)^[5][7]. Ze względu na potrzebę szybkiego obsadzenia kadr w archiwach Korfes zatrudniał do pracy w archiwach wielu byłych urzędników III Rzeszy, członków NSDAP i SA^[5][7]. W 1952 roku zorganizował dwudniowy kongres archiwistów w Weimarze, na którym archiwiści z NRD i RFN mieli nawiązywać relacje i współprace^[7].

Od 1952 roku Korfes, w stopniu generała majora pełnił funkcję zastępcy szefa sztabu wydziału operacyjnego w szeregach Skoszarowanych Oddziałów Policji Ludowej NRD^[5][7][26]. W latach 1958–1964 Korfes był przewodniczącym Grupy Roboczej Byłych Oficerów (po śmierci w 1964 roku zastąpił go gen. Arno von Lenski)^[1].

Otto Korfes zmarł na zawał 24 sierpnia 1964 roku, urnę z jego prochami pochowano na cmentarzu Neuer Friedhof w Poczdamie^[27][28].