Phil De Fries

Od samego początku swojej kariery w MMA, De Fries wykazał się świetnymi umiejętnościami poddawania rywali, pokonując Darrena Towlera i Stava Economou. Zawodowo zadebiutował w 2009 roku.

Po zwycięstwie nad Stavem Economou podpisał kontrakt z największą organizacją na świecie, Ultimate Fighting Championship^[6].

W debiucie dla nowej organizacji miał zmierzyć się z Olim Thompsonem na UFC 138^[6]. 17 października 2011 ujawniono, że Thompson musiał wycofać się z walki z powodu kontuzji i został zastąpiony przez Roba Broughtona^[7]. De Fries wygrał walkę jednogłośną decyzją^[8].

W swojej drugiej walce w UFC zmierzył się z przyszłym mistrzem Stipe Miocicem, 15 lutego 2012 na gali UFC on Fuel TV 1^[9]. Przegrał przez nokaut w pierwszej rundzie^[10].

Na UFC on Fox 4 doszło do jego walki z byłym strongmanem, Oli Thompsonem. Wygrał walkę przez poddanie w drugiej rundzie^[11].

Oczekiwano, że w następnej walce skrzyżuje rękawice z Mattem Mitrione 29 grudnia 2012 na UFC 155^[12]. Mitrione jednak wkroczył do walki z Royem Nelsonem w The Ultimate Fighter: Team Carwin vs. Team Nelson Finale i został zastąpiony przez Todda Duffee. De Fries przegrał przez TKO w pierwszej rundzie^[13].

Walka Mitrione z De Friesem ostatecznie odbyła się 6 kwietnia 2013 na UFC on Fuel TV: Mousasi vs. Latifi w Sztokholmie^[12]. De Fries musiał uznać wyższość rywala, który pokonał go przez nokaut 19 sekund od rozpoczęcia pierwszej rundy^[14]. Po przegranej De Fries został zwolniony z UFC^[15].

Po zwolnieniu z UFC, powrócił do oktagonu 31 grudnia 2013 w Japonii, gdy zmierzył się z weteranem Strikeforce, Brettem Rogersem na Inoki Bom-Ba-Ye 2013^[16]. Zwyciężył przez duszenie w pierwszej rundzie^[17].

Na gali Inoki Genome Fight 1, która miała miejsce 5 kwietnia 2014 zmierzył się z judoką, Satoshi Ishiim. De Fries przegrał tę walkę przez jednogłośną decyzję^[18].

27 października 2017 pokonał większościową decyzją sędziów Anton Wjazigina na M-1 Challenge 84^[19].

15 grudnia 2017 stoczył jednorazową walkę dla Bellator MMA. Na gali Bellator 191 zmierzył się przeciwko weteranowi Pride FC, Jamesowi Thompsonowi^[20]. Wygrał walkę przez poddanie w pierwszej rundzie^[21].

W lutym 2018 roku podpisał kontrakt z Konfrontacją Sztuk Walki^[22]. W europejskim gigancie zadebiutował (14 kwietnia 2018) podczas KSW 43 w walce przeciwko Michałowi Andryszakowi o wakujący pas kategorii ciężkiej^[23]. Mimo pozycji underdoga ubił Andryszaka w parterze i został nowym mistrzem^[24].

Do pierwszej obrony pasa przystąpił 6 października 2018 na swojej ziemi podczas KSW 45: The Return to Wembley w walce z byłym mistrzem organizacji Karolem Bedorfem (który w eliminatorze, podczas KSW 44: The Game pokonał Mariusza Pudzianowskiego^[25])^[26]. Anglik poddał Polaka poprzez dźwignię americanę w drugiej rundzie i tym samym zachował mistrzostwo^[27]. Wygrana została nagrodzona bonusem za poddanie wieczoru^[28].

W kolejnej obronie pasa zmierzył się z mistrzem wagi półciężkiej Tomaszem Narkunem na gali KSW 47: The X-Warriors, która odbyło się 23 marca 2019^[29]. Pojedynek doczekał się decyzji sędziowskiej, w której zwycięzcą ogłoszono Anglika^[30].

W kolejnej obronie trofeum wagi ciężkiej, 14 września 2019 podczas KSW 50: London miał zmierzyć się z Damianem Grabowskim, jednak Polak musiał zrezygnować z powodu kontuzji^[31]. Za „Polskiego Pitbulla” wszedł na zastępstwo Brazylijczyk Luis Henrique^[32]. Po pięciu rundach niejednogłośną decyzją sędziów lepszy okazał się panujący mistrz^[33].

19 grudnia 2020 podczas gali KSW 57 w Łodzi obronił po raz czwarty mistrzowski pas KSW wagi ciężkiej. Przeciwnikiem „F-11” był Michał Kita^[34]. Walka skończyła w drugiej rundzie wygraną De Friesa przez TKO^[35].

24 kwietnia 2021 na jubileuszowej gali KSW 60 spotkał się ponownie z Tomaszem Narkunem^[36]. De Fries tym razem technicznie znokautował Polaka w drugiej rundzie ciosami w parterze^[37].

W dniu 19 czerwca 2021 minęło 1162 dni panowania jako mistrz wagi ciężkiej KSW, wyrównując tym samym czas panowania pierwszego mistrza tejże wagi Karola Bedorfa.

Podczas KSW 67 szósty raz obronił tytuł mistrzowski mierząc się z Serbem Darko Stošiciem^[38]. W piątej ostatniej odsłonie po dominacji w parterze rywal odklepał w matę^[39].

10 września 2022 na KSW 74 przystąpił do siódmej obrony mistrzowskiego pasa KSW, w której podjął Brazylijczyka Ricardo Prasela^[40]. Walkę zwyciężył już w pierwszej rundzie, poddając rywala duszeniem bulldog^[41]. De Fries po raz drugi został nagrodzony bonusem za poddanie wieczoru^[42].

28 grudnia 2022 został nominowany do nagrody "Brytyjskiego zawodnika roku 2022"^[43].

Na gali KSW 79, która odbyła się 25 lutego 2023 w Libercu, stanął do kolejnej obrony pasa i zmierzył się ze swoim dawnym pogromcą, Toddem Duffeem^[44]. De Fries rozbił Amerykanina ciosami w pierwszej rundzie^[45].

15 lipca 2023 podczas gali KSW 84 w Gdyni przystąpił do dziewiątej obrony mistrzowskiego tytułu, mierząc się z powracającym do KSW, byłym tymczasowym mistrzem FEN w wadze ciężkiej, Szymonem Bajorem^[46]. Zwyciężył przez techniczne poddanie w drugiej rundzie, dusząc do nieprzytomności swojego rywala^[47].

W dziesiątej obronie pasa, do której przystąpił 7 czerwca 2024 w tzw. Co-Main Evencie (drugiej walce wieczoru) gali KSW 95 w Olsztynie stoczył walkę z były zawodnikiem UFC, Augusto Sakai'em^[48]. Zwyciężył jednogłośnie po pięciorundowej batalii klinczową dominacją nad rywalem^[49].

Na jubileuszowej gali XTB KSW 100, która odbyła się 16 listopada 2024 w PreZero Arena Gliwice, przystąpił do jedenastej obrony tytułu^[50]. Jego rywalem w rewanżowej walce został Darko Stošić^[51]. Ponownie wygrał z Serbem przez techniczny nokaut, jednak tym razem już w pierwszej rundzie^[52].

W lutym 2025 roku przedłużył kontrakt z KSW na trzy kolejne walki^[53].

Podczas walki wieczoru gali XTB KSW 107, która odbyła się 14 czerwca 2025 w gdańsko-sopockiej Ergo Arenie, zawalczył z niepokonanym Arkadiuszem Wrzoskiem^[54]. W pierwszej rundzie poddał rywala americaną^[55].

W trzynastej obronie tytułu mistrza KSW w wadze ciężkiej zmierzył się ze Štefanem Vojčákiem podczas gali XTB KSW 111, która odbyła się 18 października 2025 w Trzyńcu^[56]. De Fries w trzeciej rundzie rozbił ciosami w parterze Słowaka i wygrał przez techniczny nokaut^[57].

Oczekiwano, że do kolejnej obrony pasa KSW w wadze ciężkiej przystąpi 14 marca 2026 na gali XTB KSW 116 w Gorzowie Wielkopolskim^[58]. Ostatecznie występ De Friesa został przeniesiony na galę XTB KSW 117^[59], która odbyła się 18 kwietnia 2026. Jego rywalem w drugiej walce wieczoru tego wydarzenia był były mistrz FEN w wadze półciężkiej, Marcin Wójcik^[60]. 6 kwietnia przed pojedynkiem De Fries podpisał kontrakt z KSW na 4 kolejne walki^[61]. De Fries poddał rywala duszeniem zza pleców w pierwszej rundzie^[62]. Po walce otrzymał trzeci bonus w kategorii poddanie wieczoru^[63].

Do piętnastej obrony pasa mistrzowskiego KSW w wadze ciężkiej miał przystąpić 19 września 2026 na gali XTB KSW 121 w czeskim Libercu, mierząc się w rewanżowym starciu wieczoru z Štefanem Vojčákiem^[64]. Z powodu kontuzji De Fries wycofał się z pojedynku, a jego miejsce w walce ze Słowakiem zajął Marcin Wójcik. W stawce pojedynku znalazł się tymczasowy pas mistrzowski KSW w wadze ciężkiej^[65].

• Konfrontacja Sztuk Walki
  • 2018: Międzynarodowy mistrz KSW w wadze ciężkiej^[24]
  • Bonus za poddanie wieczoru (trzy razy) vs. Karol Bedorf (2018)^[28], Ricardo Prasel (2022)^[42], Marcin Wójcik (2026)^[63]
  • Najwięcej obron tytułu w historii dywizji ciężkiej KSW (czternaście)^[69]
  • Najwięcej obron tytułu w historii KSW (czternaście)^[69]
  • Najwięcej zwycięstw w walkach o mistrzostwo KSW (piętnaście)^[69]
  • Najdłuższa seria zwycięstw w walkach w historii KSW (piętnaście)^[70]
• Violent Money TV
  • 2022: Zawodnik roku VMTV UK MMA^[71]
• MMA Top News
  • Nagroda „Top MMA 2025” w kategorii Zagraniczny zawodnik roku^[72]