Pikrofarmakolit
 w towarzystwie erytrynu i guérinitu z Niemiec | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Ca4Mg(AsO4)2(HAsO4)2·11H2O[1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
1–2[1] |
| Przełam |
włóknisty, blaszkowy[1] |
| Łupliwość |
doskonała[1] |
| Pokrój kryształu |
igiełkowy, wydłużony, prostokątny, pryzmatyczny[1] |
| Przezroczystość |
przezroczysty, przeświecający[1] |
| Układ krystalograficzny |
trójskośny[1] |
| Klasa krystalograficzna |
pinakoidalna[1] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[1] |
| Gęstość |
2,55–2,64 g/cm3[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
biała, różowawa[1] |
| Rysa |
biała[1] |
| Połysk |
półszklisty, jedwabisty, perłowy[1] |
| Współczynnik załamania |
1,556–1,585 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,020[1] dyspersja (optyka): silna[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
8.CH.15[1] |
Pikrofarmakolit – rzadki minerał z klasy arsenianów[1].
Nazwa została nadana przez Friedricha Stromeyera w 1819 r. od greckich słów πικροζ, oznaczającego gorzki, w nawiązaniu do jego składu zawierającego magnezję, oraz φάρμακον („pharmakon”), substancji o silnych właściwościach[1][2].
Właściwości
Krystalizuje w układzie trójskośnym[1][2]. Wykształca kryształy o pokroju igiełkowym, rzadko w formie wydłużonych, prostokątnych lub pryzmatycznych[1][2]. Występuje w skupieniach włóknistych, promienistych, kulistych oraz botryoidalnych[1][2]. Jest minerałem przeświecającym do przezroczystego i kruchym[1][2]. Posiada białą rysę oraz półszklisty, jedwabisty bądź perłowy połysk[1][2].
Występowanie
Jest wtórnym minerałem występującym w utlenionych strefach złóż rud metali bogatych w arsen, najczęściej powstający w warunkach poeksploatacyjnych[1]. Stanowi produkt utleniania siarczków bogatych zasobnych w arsen, powstający w reakcji z otaczającymi skałami wapiennymi[2]. Często pojawia się jako wykwit w wyrobiskach górniczych[2]. Towarzyszą mu głównie realgar, kalcyt, guérinit, erytryn, sainfieldyt, aurypigment, farmakolit, weilit, rauenthalit oraz phaunouxit[1].
Miejsce występowania
Występuje w Austrii (Karyntia, Styria), Kanadzie (Kolumbia Brytyjska, Ontario), Chile (Atakama), Chinach, Czechach, we Francji (Grand Est, Oksytania), Niemczech (Badenia-Wirtembergia, Hesja, Saksonia), Grecji (Attyka), Indiach (Radżasthan), Iranie, we Włoszech (Piemont, Sardynia), Japonii, Maroku (Dara-Tafilalt), Macedonii Północnej, Rosji, RPA, na Słowacji, Hiszpanii, Szwajcarii (Valais), Tajwanie, UK (Anglia, Szkocja) i Stanach Zjednoczonych[1][2]. W Polsce spotykany na Dolnym Śląsku w Złotym Stoku[1].