Weilit
 w towarzystwie różowego erytrynu z Hesji | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Ca(HAsO4)[1] |
|---|---|
| Przełam |
nierówny/nieregularny[1] |
| Pokrój kryształu |
proszkowy, masywny[1] |
| Przezroczystość |
przeświecający[1] |
| Układ krystalograficzny |
trójskośny[1] |
| Klasa krystalograficzna |
pinakoidalna[1] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[1] |
| Gęstość |
3,48 g/cm3[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
biała[1] |
| Rysa |
biała[1] |
| Połysk |
woskowy, tłusty, matowy[1], porcelanowy, perłowy |
| Współczynnik załamania |
1,644–1,688 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,044[1] dyspersja (optyka): stosunkowo silna[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
8.AD.10[1] |
Weilit – bardzo rzadki minerał z rodziny arsenianów[1].
Zatwierdzony jako nowy minerał w 1963 roku[1]. Nazwa pochodzi od Renéa Weila (1901-1983), profesora mineralogii na Uniwersytecie w Strasburgu[1].
Właściwości
Krystalizuje w układzie trójskośnym[1]. Występuje w formie masywnej lub proszkowej, zazwyczaj jako pseudomorfozy lub inkrustacje po farmakolicie lub haidingerycie[1][2]. Jest minerałem kruchym oraz przeświecającym[1]. Posiada białą rysę i woskowy, perłowy, porcelanowy, tłusty bądź matowy połysk[1][2]. Jest izostrukturalny z monetytem[1].
Występowanie
Jest minerałem wtórnym występującym w strefie utleniania złóż hydrotermalnych bogatych w arsen[2]. Towarzyszą mu najczęściej pikrofarmakolit, sainfieldyt, guérinit, aurypigment, realgar, farmakolit, annabergit, erytryn, hörnesyt, ferrimolibdenit oraz haidingeryt[1].
Miejsce występowania
Występuje w Kanadzie (Ontario), Chile (Atakama), Chinach (Hunan), Czechach, we Francji (Grand Est), Niemczech (Badenia-Wirtembergia, Hesja, Saksonia), Maroku (Dara-Tafilalt), Szwajcarii (Valais), Anglii (Kumbria) i Stanach Zjednoczonych (Michigan, Nevada)[1].