Powiat tarnogrodzki

Powiat tarnogrodzki

Powiat tarnogrodzki – powiat istniejący w latach 1810–1842 ze stolicą w Tarnogrodzie. Powiat powstał w 1810 r. w departamencie lubelskim po utworzeniu Księstwa Warszawskiego i obejmował miasta Krzeszów, Frampol, Goraj, Janów i Biłgoraj[1].

Powiat tarnogrodzki składał się z 22 gmin: Abramów, Biszcza, Biłgoraj miasto, Biłgoraj gmina, Chmielek, Frampol, Goraj miasto, Goraj gmina, Janów Lubelski, Janów gmina, Luchów, Lipiny, Łukowa, Naklik, Majdan Księżpolski, Płusy, Potok Dolny, Radzięcin, Różaniec, Sól, Tarnogród i Zamch.

W Królestwie Kongresowym powiat tarnogrodzki wchodził w skład obwodu zamojskiego woj. lubelskiego (od 1837 – guberni lubelskiej). Na obszarze powiatu tarnogrodzkiego (w Janowie) mieściła się siedziba obwodu zamojskiego (obejmująca powiaty kraśnicki, tarnogrodzki i zamojski)[1].

Po reformie z 1 stycznia 1845 obwody przemianowano na powiaty, a dotychczasowe powiaty – na okręgi sądowe. Tak więc obszar powiatu tarnogrodzkiego wszedł w skład powiatu zamojskiego[1].

W 1866 r. nastąpiła nowa reforma administracyjna. Utworzono wówczas powiat biłgorajski, którego częścią stał się Tarnogród i jego okolice[1].

W 1869-70 wprowadzono reformę miejską, degradująca 336 miast na terenie KP do statusu osad. Tarnogród, jako jedno z największych miast Królestwa Polskiego, nie miał podlegać tej reformie, jednak na życzenie mieszczan (w celu niższych podatków) został również zdegradowany[2].

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Wojciech Trzebiński, Podziały administracyjne Królestwa Polskiego w okresie 1815-1918 r.: (zarys historyczny), „Dokumentacja Geograficzna” PAN Warszawa 1956 r. zeszyt 4. s. 2.. rcin.org.pl. [dostęp 2019-01-05].
  2. ↑ Maria Nietyksza: Rozwój miast i aglomeracji miejsko-przemysłowych w Królestwie Polskim, 1865-1914. Warszawa: PWN, 1986, s. 358-359.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.